Paris dans mon Gand

Met dit prachtige weer moet je ofwel gestoord ofwel student (wat was ook weer dat kleine verschil?) zijn om bij dit weer binnen te blijven zitten.

Dus ikke maane vélow gepakt en met mijn, nu nog, vette pensen de stad in gereden. Ik hou wel veel van mensen maar comme d’habitude bij de eerste zonnige dagen zit het strand van Gent (de graslei) vol met would-be junkies of zatte daklozen. Hier en daar vind je iemand van een hogere stand, maar die horen dan weer beter thuis in boerendorpjes als Sint-Martens-Latem. Dus catalogeer ik ze maar bij de eerste 2 soorten, “de mensen met een klassenprobleem”, ‘fin goed, we wijken af…
Ik heb inmiddels mijn fiets keurig tegen de achtergevel van het oude postgebouw gesteld en wandel wat rond. Ik bedenk mij, een vlaag van gewoonte overvalt mij en ik begeef me naar het Sint-Baafsplein. Het plein waar ik vroeger al eens tekeningen maakte van naakte dames, al was het maar om de aandacht te trekken.
Er zal blijkbaar vanavond een voorstelling doorgaan in het NTG. Ik zet me in observatiemodus en geniet van al dat volk op het plein. Het doet me denken aan de trip naar Parijs waar ik ook al in dezelfde toestand voor een schouwburg stond. Merkwaardig is dat ginds meerdere mensen met papiertje voor de deur stonden “1 ticket” of soms “2 tickets”.
In Gent niks van da. Het plein staat vol met eenzame deernes die in blijde verwachting zijn van een gemaal in opkomst. Dus dames, ja hoor, de nieuwe man, hij bestaat! Ik zal u zelfs nog meer vertellen, hij leeft zelfs. En zoals het de kokette dames van het vorige millenium pastte, zo laat ook vandaag de nieuwe man op zich wachten. Staat deze dan ook zo lang in de badkamer?
Al goed, ‘fin, ik merk zelfs op de nieuwe vrouw ook al op jacht gaat naar haar nieuwe man. Al gelijk wij, idioten vroeger stonden te popelen en al eens achter het hoekje gingen kijken om te zien of we ze niet in de verte zagen afkomen, doet de nieuwe vrouw het niet anders.
Een brede smile versiert haar gezicht wanneer de stoere ridder het plein opgereden komt met zijn stalen ros. En ze leefden nog lang en gelukkig.

En voor Valentijn kreeg zij een boormachine en hij een strijkijzer.

Advertenties

eten

shit Koen, ik heb honger man! Waar blijf je?

Ok, wel ik heb een afpsraak met een goede jeugdvriend. We gaan samen wat bikken maar die laat een beetje op zich wachten, ’t is al kwart voor acht…en honger da kik heb!

‘fin weet je wat? Ik ga ondertussen een beetje een streepjescode nabootsen, is een van mijn favoriete bezigheden.

Tijd voor een comeback!

Persoonlijke boodschap aan het meisje van het advocatenkantoor:

“Please, kom terug! Het is zo eenzaam zonder jou!”

Zeg ’t is niet omdat dat grijs boomkieken zo stom is als ’t achterste van een fietsband dat gij u daardoor moet laten doen.

Allez, ‘fin, ik wou dit gewoon even kwijt.

*dat lucht op*

met MAX in bed

O dierbaar Vlaanderen…het is weer zover! In het plaatselijke boerendorp hebben ze bij het tweede verlengde weekend één straaltje zon gezien en ze organiseren er meteen een koers bij. O neen, niet dat ze dat zomaar laten voorbijgaan! Absoluut niet! Het hele parcours is afgezet en de brave burger die probeert de files op de E-40 te vermijden zal het geweten hebben. “Gij zult niet vloeken” waarop ze stantépédé van iedere voorbij rijdend voertuig een bezemwagen maken.
Natuurlijk eindigt deze koers in het stamminé met daarnaast een viskraam voor de kleuters en een autoscooter voor de puberale voorplantingsdrang aan te moedigen. We vergeten niet dat de autoscooter dient te worden voorzien van de nodige “bosjmuziek” en op het doek dat de achtergrond afsluit moet op zijn minst het portret van Elvis en Michael Jackson broederlijk naast elkaar te zien zijn.
De brugemeester superviseert alles keurig en statisch zodat hij zeker is van zijn komende ambtstermijn. Geflankeert door de lokale arm der wet zal hij ervoor zorgen dat bij het komende bal ook de juegd wordt uitgenodigd. Da’s goed voor het pensioen (waar hijzelf al aan ligt te denken) en dan is tante Flavie ook eens een dagske van “ons Cindyke” vanaf. ’t Zou toch schuun zijn mocht ons Cindy met den Marino van den beenhouwer trawen. Ze zou dan aleens gien werk mier muuten zuuke. Nonkel Désiré zegt geen woord, maar knikt gedwee. Hij is nog altijd bezig met de koers, kijkt op zijn horloge en hoopt dat ze op tijd gedaan is om zijn duiven weer binnen te halen zonder iets te moeten missen.

Maar gelukkig is er op zo’n mooie zomerdag meer te zien dan de geschoren benen van een verzameling EPO-trappers die net als de reisduif proberen ze zo snel mogelijk de schoonheid aan de finish tussen de lakens (of in geval van nood achter het podium) te krijgen.
De frisse dametjes zijn een niet te onderschatten lekkernij op zo’n zonnige dagen. Je vindt ze onder alle vormen en formaten. De ene is leidster van een jeugdbeweging, de andere zet zich in voor het goede doel en verkoopt beertjes voor de Damiaanactie. Natuurlijk met mijn onbeschreven gierige blik (of was het mijn onmenselijk verlangen om te paren dat ’t ‘m deed) komen geen van deze soorten in mijn buurt, wat mij meteen vrijstelt van het kopen van sleutelhangers, beertjes, stickers en andere prularia. Eigenlijk zou je het gewoon moeten toegeven. Mevrouw ik koop dit object net om even met u te kunnen zeveren, dus hou het maar, hier is het geld en kom gerust nog eens langs.

Maar niets van dat. Mijn drang om maagdenbloed te drinken ligt beneden alle peil.
Enkele dagen geleden heb ik de vervolgspuit van de hepatitisbehandeling laten zetten en cfr. vorige keer heb ik er een gezellige keelontsteking aan over gehouden. O neen, niet dat een keelontsteking een bijwerking is, maar blijkbaar tast de inenting op een of andere manier toch ergens mijn weerstand aan en ben ik dus vatbaar voor een keelontsteking. Dit is duidelijk een case voor Hoe?zo. De derde en laatste aflevering die mij meteen immuun maakt voor de rest van mijn dagen, zal op de voet worden gevolgd. Als er zich dan weer een dergelijk feit voordoet, kan dit geen toeval meer zijn. IK BEN BEZETEN! Het zou mij niet verwonderen dan een of andere kwakzalver met naalden zit te prikken in een op mij gelijkende pop en dit ter hoogte van de keel.
Tevens heeft dezelfde, vermoedelijk uitgemergelde zwartharige en donkerkleurige voodoo het gemunt op Junior die gelijklopend een oorontsteking ontwikkelde.

De huisarts wist mij te vertellen dat het geen klierkoorts was. Dat is een hele geruststelling voor de babysit die er onlangs wel mee werd gezegend. Ik had ze meteen buiten gegooid! Toch dacht ik dat bij klierkoorts diende te worden gekust en aangezien onze babysit nog kuiser is dan “Der Paus” zouden er toch wel buitenaardse zaken moeten gebeuren om zulks te bewerkstellingen.

Dus kortom Max verblijft vandaag grotendeels in bed. Voorzien van de juiste temperatuur heb ik maar meteen alle verwarmingstoestellen afgezet. Wanneer ik een kamer binnenstap stijgt de temperatuur toch met 5 graden, dus waarom nog gas verbruiken?

Deze log werd tot stand gebracht dank zij
de lastige trappers te Nevele
de Chiro bovenop de brug van de E-40 tussen Brugge en Oostkamp
de Damiaanactie te Oostende
het dokterskabinet Peeters uit Mariakerke
de Pharma industrie vermoedelijk uit West-Vlaanderen

Eerst de borsten, dan de billen.

Om de buren ook eens wat mee te laten genieten van het singles-leven zijn de buurvrouw en ik gisteren voor de verandering eens samen op date (of schrijf je dat tegenwoordig als update) geweest. Een gezellig dineetje bij de plaatselijke Indiër met als resultaat dat ik mij vandaag net een pakje curry voel, maar kom…
De oudjes in de straat mogen zich al klaarhouden om te speculeren bij de zonnige zomerdagen op straat.

Maar dat is voor mij allemaal niet zo belangrijk. Ik vind het leven prima zoals het nu is.

Ik had het nog niet eerder gezegd, maar eindelijk is er toch iemand die op TV durft te zeggen wat ik al jaren verkondig. Mannen trekken zich van vrouwen niets aan, het zijn opgefokte testosteronpotten die eerst naar de borsten kijken, dan de billen en pas daarna aangenaam kennismaken. Neen, dames, (want ik hoor jullie nu al denken “zie je wel!”) jullie zijn geen haar beter. Want vrouwen kijken eerst naar het kruis van de mannen, dan naar zijn kontje en vervolgens zullen ze misschien wel aangenaam kennis maken.
En dan nog even meegeven aan alle macho’s die op het internet rondlopen dat het nog altijd de vrouwen zijn die beslissen. Dus doe geen moeite, laat ze zelf maar al het werk doen

Het weekend zet zich alvast niet zo goed in, Max jr. heeft een oorontsteking. We zullen ‘m eens goed in de watten leggen.

En wat mij betreft, ik zit weer ergens met m’n gedachten waar ik eigenlijk beter niet zou zitten. Dus dat belooft qua creativiteit…

PERSBERICHT: Van Hemel even vereeuwigd

GEKNIPT UIT HET KDS-nieuws:

Gisteren was het even zover, MAX Van Hemel, de Gentse kunstenaar was voor enkele luttele seconden vereeuwigd.

Inderdaad, op 10.05 rond 17u20 werd Max aangereden in de Kortedagsteeg. Max stak tevoet de straat over en werd gegrepen door een roekeloze jonge bestuurder die niet meer tijdig kon stoppen.

Max: “Ja, ik herinner mij niets meer van het voorval. De laatste herinnering die ik heb is dat ik een stap van het trottoir weg doe en het eerst volgende dat ik me daarna nog kan herinneren is dat ik op de grond lig en er een 3-tal mensen rond mij staan.”

De kunstenaar droomt al lang van een carriere tussen de groten der aarde. “Dit is onmiskenbaar een voorteken”, aldus Max, die blijft geloven in een snelle klim naar de top en al hardop droomt van een verblijf in Monaco.

Over zijn bijna-dood-ervaring weet hij dit nog te vertellen: “Ik kan jullie bij deze meedelen dat er geen licht is aan het einde van de tunnel. Er is gewoon niets. Ok, ik ben dan wel even in het Walhalla geweest, maar helaas geen rijstpap met gouden lepeltjes of een zaal met honderden maagden. Spijtig voor mijn fans dat ik zo snel terug was, zo zie je maar dat de waarde van een kunstwerk in een paar seconden kan stijgen en dan ineens weer zakken.”

Uit veiligheidsoverwegingen werd de Kortedagsteeg vandaag afgesloten. De politie vrees voor een ware volkstoeloop naar de plaats waar het ongeluk gebeurde. Deze ochtend vroeg brachten al verschillende fans bloemen naar het huis van de kunstenaar. Steunbetuigingen uit de hele wereld zullen allicht vandaag nog mogen worden verwacht.

pARTners

de pARTners-expo te Knesselare is goed gestart. Alleen die gast van Kunstwerkt, werkte duidelijk op mijn zenuwen. Hoe is mogelijk dat je zo steeds van die surrealistisch zwevende begrippen moet gaan uit je mauw gaan schudden om zogezegd als “kunstminnend persoon” over te komen? Word eens wakker jongen! Het toppunt van alles is dat hij dus zeker een speach van 15 minuten had voorbereid over de tentoonstelling en ze eigenlijk nog niet eens had gezien tot vlak voor hij achter zijn pupitter ging staan. ‘fin bon, gelukkig kon het gemeentebestuur van Knesselare dit allemaal goed maken met een nuchter maar eerlijk woord over al hetgene wat er was gerealiseerd.
En ik ben er best wel fier op want ze mag gezien worden! Al vind ik dat sommigen het samenwerken wel wat letterlijker hadden mogen opvatten is het zeker wel een geslaagde tentoonstelling.

Het verlengde weekend bracht ook al de nodige rust mee om creatief bezig te zijn. Een aantal nieuwe ideeën zitten klaar om in ei-vorm te worden gegoten en er eens lekker te gaan opzitten. Er zal zeker wel iets van komen. Ik hoop dan ook dat ik mijn favoriete modellen weer beroep kan doen. Maar da’s toekomstmuziek. Nu nog even genieten van de zon tussen de opklaringen en dan gaan we dan varkentje eens wassen zie