en toen zei ze…

Zo bizar, onlangs zei iemand me van wie ik het totaal nooit verwacht had en ook zo totaal uit het niets : Kris ga je nooit begrijpen… en toen ging er zoiets door me heen van: hé, heb jij dat ook ondervonden of weet je meer ?!

Magical_mystery_tour

blijf dit doen om mij te gedenken

Vandaag heb ik weer eens iets raars meegemaakt. Allez, ja, iets raars, ge kent Max hé, die doet niks anders dan zo van die dingen die uit de band springen…
Nu goed, situatie, ik loop over de middag naar de bib om er een DVD-tje mee te pikken en ben alweer ver verzonken in ero-art-gedachten. Op een zeker moment dwalen m’n gedachten zo af dat ik kom tot een mail-conversatie die ik ooit heb gehad met iemand over haar vriend die een fetish had voor rokende vrouwen. Al goed, je kan je dat voorstellen, het moet wel een vervelend probleem zijn. Maar rokende vrouwen…eigenlijk zie je die wel overal. Dus als je telkens weer schunnige gedachten krijgt wanneer je zo’n dell een sigaret ziet opsteken tjah…
Ok, dus ik weg in mijn gedachten, inmiddels al de bib binnen neem de trap naar de 3e verdieping en stel me de vraag, mocht ik een fetish hebben…Welk fetish zou dat zijn?…
En dan stel je jezelf open voor alles wat rond je straalt en je ervaart. Je ervaart de mensen om je heen, de omgeving, je verleden en je toekomst…En je begint te lachen. Je begint te lachen want uiteindelijk word je geconfronteerd met het beeld van jezelf. Je verborgen ik. Misschien een gewoon onnozel idee, misschien pure waarheid, niemand weet’t behalve jezelf. Alleen had je er nog nooit bij stilgestaan.
Dus lieve beeldbuiskindertjes…Max geeft toe…Max heeft een fetish voor vrouwen die in de bib de trappen op- en aflopen. Dus loop je op een dag in de bib en kruis je op de trap daar iemand met een brede lach op z’n fees, misschien is het wel Max die verzonken is in zijn eigen fetish en geniet van hoe u de trap bedient van eigen ongewilde fantasieën….

Waarvoor mijn onmetelijke dank.

personal message

Sorry Francine, ik heb m’n project herzien. ‘k Ga het niet zomaar wegwerpen, daarvoor heb ik er teveel aan gewerkt en voor afgezien. Ik ga het bijwerken. Ik denk dat ik het "de vlucht" of "de vluchteling" zal noemen. Dit lijkt me een mooie titel en ik denk dat het een positievere boodschap zal meegeven dan de oorspronkelijke titel. Maar dat is de kunst van Max. Ze groeit en vormt zich naarmate de cel zich deelt.
Eenmaal je iets kan zien op de echografie dan wordt het pas spannend. Ik voel het kriebelen van binnen, dat wil zeggen dat het goed zit. Laat het nu nog maar wat groeien, nog een paar maanden geduld. Het komt heus allemaal goed.

Lionel, merci voor het bezoekje! Tof weerzien. Zoals gezegd, als ’t te lang duurt, geef mij maar ne goeie schup onder mijn kont, ik kom zeker nog ’s af.

Enveloppe

Spidermax

Spinnen…Het zijn de liefste wezentjes op aard. Ze zorgen ervoor dat alle ongedierte netjes wordt opgeruimd. Vliegen, muggen,…whatever. Alles wat je lastig kan vallen eten ze gewoon op. Over een concubinne gesproken. Het perfecte evenwicht als je’t mij vraagt…
In iemand anders huis…
MAX haat spinnen. Ik kan er niet tegen. Hun vieze vettige lange harige smerige poten die altijd onverwachts komen gekropen uit die kleine kieren waar je ze niet uit kan peuteren, waar ze zich verstoppen voor de stofzuiger, waar ze vanachter komen terwijl je met 5 pro mille champagne in de zetel ligt te genieten van de twintigste aflevering van "24" seizoen 4. Ik haat het. Het vreselijke griezelding kruipt op een valse manier vanachter de televisie alsof ze je gewoon staat uit te lachen. Het is al het derde exemplaar deze week, ik word er mottig van. Mijn huis begint meer en meer op het kasteel van Dracula te lijken dan op een kunstenaarswoning. Deze week nog kroop er een zus of broer (het maakt mij niet uit als ze plat zijn) van die post-mortem naast mijn voeten aan de PC.
En deze ochtend zat er zo’n ferme dikke kruisspin in de badkamer genesteld.

Weg ermee!

engel

Er was een tijd wanneer ik zou gezegd hebben dat liefde het mooiste is wat er is op aard.

Vandaag is liefde niet meer dan een bittere traan die je huilt om een glimlach.

In God we trust…

Het gaat goed met onze wereld…of toch bijna. De gasten va Spitting Image zouden zeggen "it’s life Jim, but not as we know it".

Terwijl cowboys de laatste groet brengen aan overleden makkers met een lichtbundel die ze gehuurd hebben van de Kinepolis groep zit Verhofstad te dineren met de indianen. ’t Is maar een kwestie van de goede verstandhouding niet in het gedrang te brengen.

En dan…’t Wordt tijd dat het kerstmis is, vindt u ook niet? Peis en vree in het land. De eerste kerstbomen zijn trouwens al gesignaleerd in de Limburg, kwestie van op tijd te zijn zo… Maar ’t is toch waar, allez kom, Tom Boonen, het doetje van de Vlaamsche wielersport, het broekje van alle meisjes van het noordelijk halfrond van ons land, gaat in de tegenaanval tegen Jean-Marie De Decker dan nog! Tssss…nu kijk, als’t er enen is waar ge nu niet wilt tegen vechten is het toch wel diene zeker. Niet alleen omdat ‘m waarschijnlijk wel de truuken van de foor kent, maar ook en alleen al omdat ge weet dat ze van diene niet meer kunnen verwachten dan zo’n uitspraken. Ze zouden er ons land nog eens mee gaan destabiliseren zie! En dan maar zitten janken dat De Winter en Abou JARJAR (LOL).

Gisteren maakte ik mij de bedenking of voorbestemdheid mensen aantrekt. Ik bedoel, is het je ook al eens opgevallen dat je met iets bezig bent, neem iets dat niet perdiodiek weerkeert, bvb. je wil stoppen met roken, of je hebt relatieproblemen, of je steunt iemand die het wat moeilijk heeft, valt het je dan op dat, zonder dat je erover begint, andere mensen spontaan tegen jou beginnen over nu nét dat zelfde probleem? Raar he…

O ja, gisteren sinds héééééél lang nog es naar the Exorcist III gekeken. Veel beter dan deel 2 (suckt big time) maar wel totaal anders dan deel I (ondanks dat er wel een draad inzit). Hij is super spannend. Een aanrader voor wie houdt van het horrorgenre. U gelooft toch ook?

En als je nog eens wil weten wat het verschil is met of zonder licht…

Lait trut

Gisteren was het mijn verjaardag… Verjaren en Max dat gaat op zich niet goed samen. Max verjaart niet, Max verjaart al niet meer sinds hij 22 is. En de laatste keer dat hij daarvoor verjaarde was hij 18 geworden. Omdat het moest.

Max houdt er het Dorian Gray principe op na  en verkocht zijn ziel aan de duivel voor eeuwige jeugd. Mensen rondom verouderen, verliezen hun haar, worden grijs of krijgen rimpels. Buikjes vormen zich en borsten gaan hangen. Maar Max die blijft jong. Het laatste jaarsstudentje.

All toghetter hebben (on)bekenden me gisteren voor een emotioneel vuurpeleton gezet. Van alle kanten werd ik belaagd, vriend en vijand wist me te vinden. De ene met de boodschap dat het er nog steeds niet aan te zien is, de andere met de boodschap hoe lang ik hier nóg zal rondlopen. Maar mijn afspraak met Magere Hein is nog wat uitgesteld. Zijn grootste probleem is dat ik al lang niet meer bang ben van hem. Dus laat hij me maar voor wat ik ben, de fun is eraf.

Dus chico’s en chica’s, daaaank oe wel fooor die blooooeeeemééén, voor het etentje, voor de knuffels, de kussen, de lippenstift, de dagcremes en het vele rubber. Sorry voor de adem die jullie er moesten aan spenderen (mag het volgende keer met wat minder look?). En wat betreft de nog actieve nonkels en tantes, bedankt voor de kaartjes. Het is cliché om ze mij nog te sturen op deze pensioengerechtigde leeftijd, maar ik blijf het wel leuk vinden om eens iets anders dan een belastingsfactuur in mijn bus te vinden.

Laittruttes

Broken wing

Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog ’s een echte kunstlog op deze blog plaatste. En ik vind het het geschikte moment. Veel tierlantijntjes ga ik er nog niet rond verkopen, maar ik ben serieus aan het denken over m’n nieuwe project. Er is alleen nog heel veel vrees. Vrees voor het onbekende.

"Je zoekt naar wat je vertrouwd lijkt", zei ze en daarmee smakte ze me meteen op de grond. Het had pijnlijk moeten zijn maar van haar komende kan ik dat ineens zo gemakkelijk aannemen. Soms doet ze me denken aan "the oracle" uit The Martix-films. Een hoge kamer met oud maar stijlvol behangpapier en all around kadertjes die niets zeggen maar duizend verhalen verbergen. "Geeft het niet dat ik even rook?", vroeg ze tussendoor. "Het verdooft…"

Special thanks to miss Peacock. You did it, in the restaurant, with the spoon. Let’s play this over again 😉

Brokenwingbybrenda