Lait trut

Gisteren was het mijn verjaardag… Verjaren en Max dat gaat op zich niet goed samen. Max verjaart niet, Max verjaart al niet meer sinds hij 22 is. En de laatste keer dat hij daarvoor verjaarde was hij 18 geworden. Omdat het moest.

Max houdt er het Dorian Gray principe op na  en verkocht zijn ziel aan de duivel voor eeuwige jeugd. Mensen rondom verouderen, verliezen hun haar, worden grijs of krijgen rimpels. Buikjes vormen zich en borsten gaan hangen. Maar Max die blijft jong. Het laatste jaarsstudentje.

All toghetter hebben (on)bekenden me gisteren voor een emotioneel vuurpeleton gezet. Van alle kanten werd ik belaagd, vriend en vijand wist me te vinden. De ene met de boodschap dat het er nog steeds niet aan te zien is, de andere met de boodschap hoe lang ik hier nóg zal rondlopen. Maar mijn afspraak met Magere Hein is nog wat uitgesteld. Zijn grootste probleem is dat ik al lang niet meer bang ben van hem. Dus laat hij me maar voor wat ik ben, de fun is eraf.

Dus chico’s en chica’s, daaaank oe wel fooor die blooooeeeemééén, voor het etentje, voor de knuffels, de kussen, de lippenstift, de dagcremes en het vele rubber. Sorry voor de adem die jullie er moesten aan spenderen (mag het volgende keer met wat minder look?). En wat betreft de nog actieve nonkels en tantes, bedankt voor de kaartjes. Het is cliché om ze mij nog te sturen op deze pensioengerechtigde leeftijd, maar ik blijf het wel leuk vinden om eens iets anders dan een belastingsfactuur in mijn bus te vinden.

Laittruttes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.