Typen

Typen

Jo Decaluwe speelt TYPEN (Tiepen) van Cyriel Buysse

Met Typen brengt Jo Decaluwe vier verhalen uit het latere werk van een bijna 70-jarige Cyriel Buysse, die milder, met humor, sociaal gevoel en nostalgische vertedering ‘mensen’ portretteert.

Het eerste verhaal is Huwelijksaanzoek. Celestin en Farailde zijn twee vrijgezellen, al over de 50 en nog niet getrouwd. Wanneer zijn vader en moeder overlijden vindt heel het dorp dat ze voor elkaar bestemd zijn. Ook de pastoor moeit zich ermee. Buysse vertelt de geschiedenis mild ironisch, met enige rake typeringen.

De Houten Pijp is tragischer en meteen een sterker verhaal. Over een rijke boerenzoon die met de dochter van de slager trouwt. Hij wordt herbergier in plaats van boer… Hij voelt zich als een kuip die men volgiet. Daar komen vodden van. Buysse schildert raak de fixatie van Beirke die aan de drank ten onder gaat en net voor zijn dood zijn hart uitstort. Een mooi tragikomisch verhaal, dat zelfs een absurdistisch trekje meekreeg.

In Nonkelken haalt Buysse herinneringen op aan zijn vrienden de schilder en de componist. Maar vooral aan de figuur van Nonkelken, een man die enkel geloofde wat hij voelde en zag. Kunst vond hij maar niets. Muziek is “lawijt”. Dat een schilderij 5000 fr. Kost gaat er bij hem niet in. Eten en drinken kan hij als geeneen. Buysse deelt ook ’n vat speldeprikjes uit aan zijn vrienden/kunstenaars.

In Toatsjespap beschrijft Buysse z’n bezoeken aan een groot boerenerf, geleid door twee ongetrouwde broers, de grote Karel en het kleine Stientje, die maar niet begrijpt dat Buysse zo graag Toatsjespap eet en hem steeds op hesp wil doen overschakelen…Hier horen we een lyrische Buysse die het landleven en de natuur bezingt in fraaie zinnen.

Speeldata: woensdag 29 november en 6, 13, 20, 27 december om 20u.
Ticket: € 13/ 11
Reserveren: 09 225 18 60 of tinnenpot@pandora.betinnenpotinfo@pandora.be

het meisje van de bib

Ik stond er gewoon tussen de rekken met de vele boeken toen ze recht op me af stapte.
Ze tikte op m’n schouder. Ik draaide m’n hoofd. Twee koude handen op m’n wangen en een zoen op m’n lippen.
“Hee Max, ken je me nog?”, riep ze enthousiast.
Ze had prachtig rood krullend haar en blauwgrijze ogen.

brief voor ooit

Lieve Nell,

Ooit waren we voorbestemd,
Ooit was er iets dat ons mocht samenbrengen,
Liefde met elkaar delen.

Ooit was er iets voorbestemd,
dat ons uit elkaar deed gaan.

Hoop.
Dat er ooit iets ons opnieuw samenbrengt.
Dat we vriendschap mogen delen.

Vergeef me de stilte.
Ik heb ze nodig om te genezen.
Genezen van de liefde.
De diepe krassen die ze heeft nagelaten.
Om opnieuw van je te kunnen houden.
Anders dan vandaag.

Liefs,
Pamino


koneko in wonderland

brief van Onno

Beste Max,

Wij zullen elkaar vermoedelijk niet weerzien. Ik ga weg en kom niet terug. Ik ben over de rand geduwd. Hopelijk begrijp je dat ook zonder veel uitleg, want ik kan het niet uitleggen. Ik weet alleen zeker dat ik mij onzichtbaar moet maken, een beetje als een stervende olifant. Die ik was bestaat niet meer, en alles wat er nog gebeurt in mijn leven is eigenlijk al postuum. Jou hoef ik niet te vertellen, dat er mensen zijn die onnoemelijk erger dingen hebben doorstaan en toch niet zo reageren als ik, maar dat zijn andere mensen dan ik. Je hebt ook mensen, die zich bij veel minder al ophangen. Ik weet niet of het mogelijk is wat ik wil, namelijk dat ik niet meer wil, maar ik moet het in elk geval proberen. Ik wil alleen nog een paar dingen ten einde denken. Dat ik mij ook losmaak van degenen die mij het liefste zijn, zoals van jou, en van Quinten natuurlijk, en van mijn jongste zuster, in plaats van mij nauwer aan te sluiten, dat is ook mijzelf een raadsel; maar welk standpunt kan een mens innemen om het raadsel op te lossen dat hij zelf is? Misschien heb ik mij eigenlijk altijd aan alles willen onttrekken.
Mijn leven is niet denkbaar zonder het jouwe, tot voor kort heb je het in hogere mate bepaald dan je zelf weet. Ik besef dat dit mysterieus klinkt, maar laat het dat maar blijven. Hoeveel wij ook besproken hebben, vooral in die eerste maanden, het wezenlijke bleef toch altijd verzwegen. Wat was dat tussen ons, Max? Gilgamesch en Enkidu? Weet je nog? De ‘mentopagus’? Ik ben niets vergeten en ik zal ook niets vergeten, de herinnering aan onze vriendschapzal tot mijn laatste snik bij mij zijn. Dat je je hebt willen ontfermen over Quiten is iets dat mij niet alleen vervult met diepe dankbaarheid, maar ook met een misschien dieper schuldgevoel.
Het ga je goed, Max, ook in je wetenschappelijke werk. Ik zal aan je blijven denken als aan iemand, die het antwoord op een vraag al wist eer hij was gesteld.

Je Onno

brief van Onno

Beste Max,

Wij zullen elkaar vermoedelijk niet weerzien. Ik ga weg en kom niet terug. Ik ben over de rand geduwd. Hopelijk begrijp je dat ook zonder veel uitleg, want ik kan het niet uitleggen. Ik weet alleen zeker dat ik mij onzichtbaar moet maken, een beetje als een stervende olifant. Die ik was bestaat niet meer, en alles wat er nog gebeurt in mijn leven is eigenlijk al postuum. Jou hoef ik niet te vertellen, dat er mensen zijn die onnoemelijk erger dingen hebben doorstaan en toch niet zo reageren als ik, maar dat zijn andere mensen dan ik. Je hebt ook mensen, die zich bij veel minder al ophangen. Ik weet niet of het mogelijk is wat ik wil, namelijk dat ik niet meer wil, maar ik moet het in elk geval proberen. Ik wil alleen nog een paar dingen ten einde denken. Dat ik mij ook losmaak van degenen die mij het liefste zijn, zoals van jou, en van Quinten natuurlijk, en van mijn jongste zuster, in plaats van mij nauwer aan te sluiten, dat is ook mijzelf een raadsel; maar welk standpunt kan een mens innemen om het raadsel op te lossen dat hij zelf is? Misschien heb ik mij eigenlijk altijd aan alles willen onttrekken.
Mijn leven is niet denkbaar zonder het jouwe, tot voor kort heb je het in hogere mate bepaald dan je zelf weet. Ik besef dat dit mysterieus klinkt, maar laat het dat maar blijven. Hoeveel wij ook besproken hebben, vooral in die eerste maanden, het wezenlijke bleef toch altijd verzwegen. Wat was dat tussen ons, Max? Gilgamesch en Enkidu? Weet je nog? De ‘mentopagus’? Ik ben niets vergeten en ik zal ook niets vergeten, de herinnering aan onze vriendschapzal tot mijn laatste snik bij mij zijn. Dat je je hebt willen ontfermen over Quiten is iets dat mij niet alleen vervult met diepe dankbaarheid, maar ook met een misschien dieper schuldgevoel.
Het ga je goed, Max, ook in je wetenschappelijke werk. Ik zal aan je blijven denken als aan iemand, die het antwoord op een vraag al wist eer hij was gesteld.

Je Onno

geselecteerd als gefixeerd bericht

WEBKLEP aperitief
Iedereen kan zich wel eens de vraag stellen of MAX nu al niet genoeg had aan die klep tussen zijn oren. Komt daar al niet genoeg onzin uit?
Wel beste mensen, het antwoord is NEEN!

Om jullie nog beter te bedienen van de zin en onzin des MAX levens voorzie ik u van een weblog. Ik zou het immers jammer vinden dat u dan maar ook iéts van m’n beroemde uitspraken zou moeten missen.

Een vergeet vooral ook niet uw klep open te zetten, er is altijd plaats voor reacties

full website http://www.maxvanhemel.be

http://www.maxvanhemel.be/

Boer Teun

Nieuwe rubriek, nieuw amusement…Speel je mee?

Boer Teun heeft een landgoed met een flink aantal bomen. De bomen zijn wel 200 jaar oud en onverplaatsbaar.
Boer Teun wil het perceel onder zijn 4 zonen verdelen. 4 gelijke stukken. Maar hij wil ook dat elke zoon evenveel bomen op zijn perceel heeft.
Hoe kan boer Teun zonder na te meten toch snel zijn landgoed verdelen over de 4 zonen?

mag het een beetje meer zijn?

Vandaag had ik een dagje verlof genomen. Allez, een dagje verlof…Een druk schema maakte het al evengoed als een werkdag. Dan naar de verzekering, dan naar ditje dan naar datje en dan is er ook nog het Klaasgebeuren, dus ook daar effe op prospectie geweest.

Maar omdat Maxjr zo’n goede resultaten haalt was het nog ’s tijd voor een "pakje". Dus effe de Fnac binnen gestapt voor een strip van Urbanus. Of …twee strips…of misschien zou ik toch wel eens de reeks verder kunnen aanvullen…vijf strips…maar nummer 101 is er ook nog in éérste druk…zes strips…Oh kijk, er is een nieuwe Puske & Piske uit…En woow! Collectors van Kuifje in’t Brussels…En de nieuwe van de Geverniste vernepelingskes…Ja, da zal wel genoeg zijn, ik moet aan mijn budget denken. Neen, deze keer geen Sam of Melissande er meer bij! (*een beetje karakter tonen*)
Totaal 71 euro voor vader en zoon’s plezier…
Maar we leven maar één keer, laten we er iets heel erg leuks van maken. En wat moeten we doen met al dat geld als we dood zijn? Ah, niks he 😉

Pamina

Urenlang staarde ik haar aan
Vanuit alle hoekjes en kantjes
Ik genoot van haar mooie lichaam
De spontaneïteit waarmee ze lachte
De sierlijke bewegingen die ze maakte.

Urenlang staarde ik haar aan
Het zachte van haar huid
Het bruine van haar borst
het putje van haar navel.

Urenlang streelde ik haar lichaam
Gaf ik haar mijn liefde
Zachtjes, alsof het zou breken
Ze is bijna klaar

Een extatische lach tovert zich op haar lichaam
Ze is blij
Het is alsof ze de warmte voelt die ik haar gaf
Ik kan haar niet kussen
dat zou haar misschien wel beschadigen
maar nog één streling
dat mag
nog eentje
voor de kunst

snelheidsduivel

graag had ik je nog een brief geschreven
maar je ging te snel
graag had ik je nog gezegd dat ik van je hou
maar je ging te snel
graag had ik nog’s voor je gebeden
maar je ging te snel

op een dag zal je vertragen
wanneer je haar bent vergeten
dan zal je vertragen
en je jezelf weer bent verloren
tot je zal stilstaan
in de diepte die je zelf hebt gecreëerd

wat zou ik willen geloven in een God
dan kon ik mee
helaas
reizen naar het onbekende
het beperkt zich tot de voorbestemdheid
het kruispunt met slechts één straat
kleuren en liefde
en het houden van mensen
zone 30 voor hartrijders
van mensen

fiets

de onbekende Belg

Wil de persoon die een internetabonnement heeft bij Belgacom en al een paar dagen mijn website zit af te schuimen zich even bekend maken? Ik ben nogal nieuwsgierig naar wat u hier bezighoudt…
maar laat u vooral gaan hé! Da’s goed voor mijn kijkcijfers 😉

Zorro

de onbekende Belg

Wil de persoon die een internetabonnement heeft bij Belgacom en al een paar dagen mijn website zit af te schuimen zich even bekend maken? Ik ben nogal nieuwsgierig naar wat u hier bezighoudt…
maar laat u vooral gaan hé! Da’s goed voor mijn kijkcijfers 😉

Zorro

Moderne tijden

Ik kan niet meer volgen…
Waar gaat dat toch allemaal naartoe…
Het zullen wel de dingen des levens zijn zeker?

Het valt me meer en meer op dat mensen mekaar gewoon zonder boe of ba laten vallen als een baksteen. En nog straffer is dat die mensen dan ineens uit het niets komen opdagen met een big smile of een aanschakeling van lieve woordjes omdat ze je nodig hebben. En als ge dan antwoordt en zelf nekeer iets gewoons vraagt, dan krijgt ge niet eens een antwoord.
Ik begrijp da ni meer. Da ge’t druk hebt en soort, takoort, mah, ge laat toch iets van u hore ni? Al was het maar da ge zegt da ge gene tijd hebt voor efkes…Pfff….
Voortaan vliegen ze gewoon in de SPAM-blokker. Als ze te schoon zijn om in gewone omstandigheden eens te mailen, awel dan moeten ze mij nimeer mailen als ze iets van mij nodig hebben. Dus gelieve mij niet meer lastig te vallen voor de sleutel van het fietsslot die ge kwijt zijt, om te weten of de kunstacademie in Gent ok is, om te weten waar ge vanavond kunt gaan uit eten,…
Allez, Bruno jong, ik heb mijn plicht gedaan zenne, maar voor de rest, ‘k weet’t ni zo zenne. Mail mij in’t vervolg zelf nekeer.

Maar gelukkig gaat het in Gent beter. In Gent staat de Wereldtoiletdag in het middelpunt. Daarom hebben ze een folder uitgebracht met 100 plaspunten in Gent. Da’s goed voor mij want naast de happy days kan je dus nu ook plaspunten verzamelen… Misschien ook een flyer opsturen naar George Michael?

Plassers