brief van Onno

Beste Max,

Wij zullen elkaar vermoedelijk niet weerzien. Ik ga weg en kom niet terug. Ik ben over de rand geduwd. Hopelijk begrijp je dat ook zonder veel uitleg, want ik kan het niet uitleggen. Ik weet alleen zeker dat ik mij onzichtbaar moet maken, een beetje als een stervende olifant. Die ik was bestaat niet meer, en alles wat er nog gebeurt in mijn leven is eigenlijk al postuum. Jou hoef ik niet te vertellen, dat er mensen zijn die onnoemelijk erger dingen hebben doorstaan en toch niet zo reageren als ik, maar dat zijn andere mensen dan ik. Je hebt ook mensen, die zich bij veel minder al ophangen. Ik weet niet of het mogelijk is wat ik wil, namelijk dat ik niet meer wil, maar ik moet het in elk geval proberen. Ik wil alleen nog een paar dingen ten einde denken. Dat ik mij ook losmaak van degenen die mij het liefste zijn, zoals van jou, en van Quinten natuurlijk, en van mijn jongste zuster, in plaats van mij nauwer aan te sluiten, dat is ook mijzelf een raadsel; maar welk standpunt kan een mens innemen om het raadsel op te lossen dat hij zelf is? Misschien heb ik mij eigenlijk altijd aan alles willen onttrekken.
Mijn leven is niet denkbaar zonder het jouwe, tot voor kort heb je het in hogere mate bepaald dan je zelf weet. Ik besef dat dit mysterieus klinkt, maar laat het dat maar blijven. Hoeveel wij ook besproken hebben, vooral in die eerste maanden, het wezenlijke bleef toch altijd verzwegen. Wat was dat tussen ons, Max? Gilgamesch en Enkidu? Weet je nog? De ‘mentopagus’? Ik ben niets vergeten en ik zal ook niets vergeten, de herinnering aan onze vriendschapzal tot mijn laatste snik bij mij zijn. Dat je je hebt willen ontfermen over Quiten is iets dat mij niet alleen vervult met diepe dankbaarheid, maar ook met een misschien dieper schuldgevoel.
Het ga je goed, Max, ook in je wetenschappelijke werk. Ik zal aan je blijven denken als aan iemand, die het antwoord op een vraag al wist eer hij was gesteld.

Je Onno

Advertenties

geselecteerd als gefixeerd bericht

WEBKLEP aperitief
Iedereen kan zich wel eens de vraag stellen of MAX nu al niet genoeg had aan die klep tussen zijn oren. Komt daar al niet genoeg onzin uit?
Wel beste mensen, het antwoord is NEEN!

Om jullie nog beter te bedienen van de zin en onzin des MAX levens voorzie ik u van een weblog. Ik zou het immers jammer vinden dat u dan maar ook iéts van m’n beroemde uitspraken zou moeten missen.

Een vergeet vooral ook niet uw klep open te zetten, er is altijd plaats voor reacties

full website http://www.maxvanhemel.be

http://www.maxvanhemel.be/

Boer Teun

Nieuwe rubriek, nieuw amusement…Speel je mee?

Boer Teun heeft een landgoed met een flink aantal bomen. De bomen zijn wel 200 jaar oud en onverplaatsbaar.
Boer Teun wil het perceel onder zijn 4 zonen verdelen. 4 gelijke stukken. Maar hij wil ook dat elke zoon evenveel bomen op zijn perceel heeft.
Hoe kan boer Teun zonder na te meten toch snel zijn landgoed verdelen over de 4 zonen?

mag het een beetje meer zijn?

Vandaag had ik een dagje verlof genomen. Allez, een dagje verlof…Een druk schema maakte het al evengoed als een werkdag. Dan naar de verzekering, dan naar ditje dan naar datje en dan is er ook nog het Klaasgebeuren, dus ook daar effe op prospectie geweest.

Maar omdat Maxjr zo’n goede resultaten haalt was het nog ’s tijd voor een "pakje". Dus effe de Fnac binnen gestapt voor een strip van Urbanus. Of …twee strips…of misschien zou ik toch wel eens de reeks verder kunnen aanvullen…vijf strips…maar nummer 101 is er ook nog in éérste druk…zes strips…Oh kijk, er is een nieuwe Puske & Piske uit…En woow! Collectors van Kuifje in’t Brussels…En de nieuwe van de Geverniste vernepelingskes…Ja, da zal wel genoeg zijn, ik moet aan mijn budget denken. Neen, deze keer geen Sam of Melissande er meer bij! (*een beetje karakter tonen*)
Totaal 71 euro voor vader en zoon’s plezier…
Maar we leven maar één keer, laten we er iets heel erg leuks van maken. En wat moeten we doen met al dat geld als we dood zijn? Ah, niks he 😉