het verhaal van de duvel en de engel

Op een dag was de duvel aan het wandelen in een groot bos. Er waren er wel meer zo van die bossen, er waren er zelfs die nog groter waren, maar die dag wandelde hij in een gewoon bos, een middelgroot bos. Geen klein, maar ook geen groot.
Er waren al eens mensen geweest in dat bos. Op sommige momenten waren er zelfs veel mensen. En heel erg soms waren er zoveel mensen in het bos dat ze moesten op een rij gaan staan om er terug uit te geraken.
De duvel vond het er leuk en hij ging dan, om de mensen te pesten, mee in de rij staan. Dan werd de rij wat langer en zodoende moesten de mensen langer wachten. Om het helemaal bont te maken treuzelde hij dan altijd zo een beetje. Dat ergerde de mensen nog meer want de rij naast die waar de duvel stond ging dan sneller en dat vond de duvel leuk. Als hij maar mensen kon pesten.
En zo kwam het dat de duvel op een dag in zo’n rij stond. En God die had de duvel al een paar keer gezien zo en die dacht bij zichzelf, weet je wat, ik zet maar eens een wachter op het einde van de rij, die zal de duvel er wel uitpikken en hem eens flink mores leren. Zomaar de mensen in m’n mooie bos pesten, dat kan toch niet zijn.
En God die zond een hele groep engelen naar het bos. En op elke rij zette hij er eentje. Op de uitkijk naar de duvel.
Een paar weken later kwam de duvel terug in het bos. Het was er weer druk, dat zal wel, want de duvel die kwam er alleen als het druk was. Want als het druk was, dan had je een hele lange rij en dan kon de duvel lekker veel mensen pesten.
Na een gezellige wandeling besloot de duvel het bos te verlaten en pikte er een rij uit. Zoals van gewoonte keek hij wat rond, deed alsof zijn schoenen los waren gekomen, liet hij zijn zakdoek vallen of peuterde hij opvallend wat in zijn neus. Maar deze keer ging de rij vlotter vooruit dan dat hij dat gewoon was en de duvel vroeg zich af wat er wel gebeurde. Hij boog wat op zij en zag aan de kop van de rij een hele mooie engel staan.
De duvel wist niet goed waar hij het had, deze engel was niet als alle andere engelen die hij al eerder had gezien. Deze was echt mooi en hij straalde. Je kon zo zien waar je naartoe moest, je hoefde enkel het licht te volgen.
Toen dacht de duvel bij zichzelf, wel wel…Zo’n engel heb ik nog nooit gezien. Die wil ik wel eens spreken. En de duvel bedacht een list. De duvel bedacht een list om met de engel af te spreken wanneer de mensen uit het bos zouden verdwenen zijn.
Wanneer hij bij de engel was aangekomen zei hij “excuseert u mij, maar ken ik u van ergens?”. Het was geen bijster originele zin, maar hij was zo verblind door de schoonheid van de engel dat hij op niets beters kon komen. “Ik weet ’t niet”, zei de engel,”ik ken u niet. Maar misschien hebben we mekaar wel al eens gezien in het bos.” “O”, zei de duvel, “bent u dan op weg naar het bos?”. “Neen hoor”, lachte de engel,”ik bewaar hier de uitgang. Zodat alle mensen van goede wil gezellig het bos kunnen verlaten”. De duvel was zo gecharmeerd door de engel dat hij afsloot met “wel, dan hoop ik u snel terug te zien, misschien wel in het bos”.

(wordt vervolgd…)

Duvel

One thought on “het verhaal van de duvel en de engel

  1. Meermaals gelezen en me afgevraagd of ik nu gewoon van het verhaal zal genieten of welke diepere betekenis er achter zit…
    Maar dat zal vast de bedoeling zijn, om wat mysterie te laten 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.