Love on the beat

ik had de lotto gewonnen, maar dat wist ik zelf nog niet. Toch niet toen ik haar leerde kennen. Aan die bushalte in de stad. De bus net gemist stond ze naast me.
"De volgende bus is pas over een klein uurtje", zei ik.
"Helaas", zei ze," en ik heb ‘m nog zien doorrijden. ‘k Was net te laat. Heeft u soms een vochtig doekje, ik heb gemorst."
"Niet direct. ‘k Had geen zin om me te scheren vanochtend vandaar."
"O, dat is het wat ik rook. Ik was m’n haren maar om de dag. Dat had ik nu nog wel kunnen doen. Het is alweer twee dagen geleden. Maar de suiker was op."
"Dat zit wel mee. Heb je zin in een koffie? Dan trakteer ik je op een chocolademousse."
"Wat charmant!Jij hebt vast de lotto gewonnen. Je kent me niet eens."
We bestelden een dubbele chocolademousse.
"Zal ik je haren wassen? Ik woon hier in een kamertje vlakbij."
"Ik kan het best wel gebruiken.", zei ze,"Nu de bus toch weg is."
We betaalden onze chocolademousse en namen de nog niet lege glazen mee naar huis.
Ik smeerde haar in. Helemaal.
Daarna stopte ik haar in bad. Zij schoor me terwijl ik haar haar waste. Het kriebelde een beetje, maar eens de knopen eruit waren, ging het heel erg vlot.
De chocolade smaakte naar meer, daarom nam ik er een bakje aardbeien bij.
Met haar buik kon ze net de golven van de zee imiteren.
Ik deed m’n best om zoveel mogelijk op Donald Duck te gelijken.
"Neem je de volgende bus?", vroeg ik haar na al dat vingerwerk.
"Als je me op tijd droog krijgt", zei ze…

Gainsbourg

luister naar love on the beat

Advertenties

de man komt…

Als een klein kind ging je.
Als een man kwam je terug.
Vele lieve woorden zwegen.
Stoere woorden werden gesproken.
Brieven voor een zin.

En toch,
toch hou ik van je.
En hou jij van mij.
Zoals jij is er geen één
en zal er geen meer zijn.
Ook al weet je dat nu nog niet.
Maar wel wanneer ook jij
een fiere papa zal zijn.

in mijn zoektocht naar een foto kwam ik deze leuke site tegen.

Petits__grands_petons

Emilie

"Vertel je me nog eens over de oorlog Omoe?"

Ik was 4 en het was rond 6u30 op de donkere winterochtend. Mijn moeder was gaan werken naar de grote stad en van mijn vader had ik al in jaren niets meer gehoord. Dat was een foutje van de natuur. Omoe was niet dik of zwaarboezemig maar ze kon me knuffelen als geen één.

In de zetel op haar schoot vond ik een warm nestje voor de donkere winterdagen. Alle lichten waren uit. Het enige was je zag waren de vuurrode vlammen van de kolenkachel door de silexglaasjes.Op die dagen joeg de wind in de schouw en die deed ik tijdens het verhaal stilletjes na tussen m’n tanden.

Omoe kon goed vertellen. Het leek wel alsof ze dat al minstens honderd jaar deed. En ze kende ook zovele verhalen. De meest spannende waren die over de oorlog of de verhalen van kindje Jezus. Maar niet deze keer. Deze keer wou ik het verhaal over de oorlog nog eens horen… Ik kroop op een bolletje in haar schoot, legde m’n hoofd op haar schouder en keek naar haar hand dat zachtjes op ‘mn been lag.

"Het was een prachtige zonnige dag. We stonden allemaal op straat. De kinderen speelden en de kleinste zat op m’n arm. Jouw oom zou zich die dag een nieuwe fiets kopen en was daarvoor naar de stad gegaan. En toen hoorden we lawaai, veel lawaai, sirenes…We zagen de vliegtuigen boven onze kop en de bommen vielen als caramellen uit de lucht." Veel meer heb ik van het verhaal niet gehoord. In mijn droom reden de tanks als een carnavalstoet door de straten van Aalst en de caramellen waren niet meer dan veel gekleurde snoepen. Wat was die oorlogstijd toch een zalige tijd.

Omoe stierf toen ik 23 was, ze was voorbij de 90. Het laatste wat ze mij vroeg was op ik al werk had. En of iemand dat mes uit haar buurt wou leggen.

Net als kindje Jezus vroeg ze om snel te mogen sterven. Een uur na m’n bezoek was de kolenkachel gedoofd en sloot ik rustig m’n ogen in de vrede van één van de belangrijkste vrouwen uit mijn leven.

de kruistocht

We zijn nu een maand later en m’n prins is nog steeds ver weg.
Te ver weg.

Die eerste avond viel het nog wel mee, de tweede dag was ik er kapot van.

Drie maanden zou hij gaan.
Drie maanden zonder een knuffel, zonder een zoen.
M’n dagen lijken koud en grijs. Leeg en zonder inhoud.
Telkens ik hem hoor hunkert m’n hart. En niet m’n hart alleen. In de ochtend mis ik hem, mijn handen op het witte satijn. Zijn warmte niet naast me.

Hij stelt het goed. Waneer hij terug thuis zal zijn, heeft hij vast vele verhalen te vertellen en zal ik hem verwennen met mijn liefde.
Nog twee maanden…nog maar twee maanden…

de snuffelronde van de paringsdans

Summertime
And the living is easy
Fish are jumpin’

Het zomert
Voor het eerst dit jaar kent het strand kleur
Nog dik ingepakt maar al in zonnige stemming
Spelen de kinderen op het strand.
Ouders kijken vanop een afstand toe.
Zandkastelen rijzen en wildwaterbanen worden gemaakt.
Zij kent mij even niet meer.
Een ander leest hem een verhaaltje voor uit haar roman terwijl hij ligt te rusten in de zon.

Oma’s en opa’s verzamelen rond een frigobox.
En niet alleen de honden beginnen aan de snuffelronde van de paringsdans.
De zee is rustig en heet ons welkom.
Ik met mijn voeten in het zand,
Zij met haar buik in het gras.
Wat zijn afstanden vandaag nog waard?

Was het zonnig in de slaapkamer?
‘k Hoop dat j’ervan genoten hebt.
Allebei bedoel ik dan.
Ik wens jullie al mijn stoute gedachten toe.
Je laat me zeker iets weten als er iets van komt he 🙂

Zullen we het hebben over de zomer?
Over op reis gaan en thuis blijven?
Over de bahamas in 2010?
Of zullen we toch maar effe weer normaal doen.
De dag was al gek genoeg.

Mariakerke_strand

Jan Smit

Zo verdomd alleen. Amaai, die is nogal eens gegroeid de laatste tijd 😉

Mensen, het is prachtig weer aan de kust. Allen daarheen. Of toch op zijn minst, allen naar buiten!

En wat doen jullie zoal op een mooi voor-lente-dag?