de schone schoentjes

De prins werd oud. Zijn baard was nog niet grijs, maar zijn hart was verbitterd.
De draken die hij doodde brachten geen oplossingen, het waren verhaaltjes voor duizend & één nacht. Het witte paard waarmee hij alle gevaren trotseerde was gevlekt en al lang niet meer zo fit als toen hij ten strijde trok.
Hij keek naar de schoentjes waarvan hij dacht dat ze nooit iemand zouden passen.
Vele jonkvrouwen vonde de prins charmant maar met geen wou hij trouwen, geen die het schoenenpaar paste.
Op een dag kwam een jonkvrouw van verre aangereden. Ze had zin om eens een ander land te bezoeken en reed langs het kasteel van de prins. Ook zij leek soms wel verbitterd.
Ze meldde zich aan bij de poortwachter, reed de binnenplaats op en vroeg naar de prins. De prins was een openhartig man en verwelkomde haar hartelijk. Ze had wat specialiteiten van haar land meegbracht voor de prins. Prompt werden voorbereidingen voor een avondfeest in het paleis getroffen. Een prinses op bezoek, daar hoort immers eten,drank en muziek bij.
De prinses was blij en de prins stelde haar voor om in afwachting van het feestmaal en het grote bos achter het kasteel te gaan wandelen. Hij was er veel gaan jagen en het zal er vol dieren. Schattige als konijntjes, fazanten of poesjes, maar ook betoverde als padden, zwarte raven of eksters.
Dat maakte het bos wel heel erg speciaal, het was niet voor niets een prinsenbos.
De prinses zag het voorstel wel zitten, helaas had ze enkel haar rijschoenen aan. Dat was niet zo elegant. Rijschoenen waren wel goed om het paard aan te porren en het sneller te laten lopen, om met een rins te gaan wandelen waren die toch niet zo geschikt.
"Ergens in dit kasteel moeten nog wel geschikte schoenen liggen", dacht ze en ze ging op zoek. In de keuken, in de badkamer, op de zolders. Nergens vond ze een paar prinsessenschoenen. Tegen alle regels in sloop ze stiekem het kleine kamertje van de prins binnen.
Daar stond het magische paar schoenen. De prins had ze in zijn eenzaamheid in zijn kamer opgesloten. De schoenen pasten toch geen prinses. Hij had het al zo dikwijls geprobeerd dat hij het proberen zo moe was dat hij ze op zijn kamer tussen zijn kleine bed en het boekenrek had gezet.
De prinses paste de schoenen en ze liepen prima. Ze stonden haar beeldig en elegant.
Met een goed gevoel stapte ze naar de prins toe. De prins wachtte haar reeds op in de grote hall beneden aan het paleis. Hij was verblind door haar verschijning. Sprakeloos. Zenuwachtig sprak hij wat onzin. Het was niet nodig om stoere verhalen te vertellen over de draken en de grote rooftochten. Ze wandelden samen, vertelden over de grootste dingen des levens…’s Avonds namen ze achscheid. Ze keek hem diep in de ogen, hij gaf haar een zoen op het voorhoofd…Een innige knuffel en ze vertrok huiswaarts.

Alternatief einde:
De schoenen pasten niet. Ze kreeg overal blaren op haar voeten. De prinses was zo kwaad dat ze prompt de prins zijn hoofd afhakte. ’s Avonds was er een groot vrijgezellenfeest. Ze leefden allemaal nog lang en gelukkig en hadden nooit kinderen.Schoenen

3 thoughts on “de schone schoentjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.