kijk mama, ik dans

Gisteren naar de voorstelling "Kijk mama, ik dans" geweest.

Kort geschetst is het een emtioneel grappig en ontroerend verhaal van "the woman within". Het verhaal van de als man geboren vrouw over de dualteiten en de obstakels op de weg naar jezelf.

Een verhaal dat eigenlijk totaal in de lijn ligt van wat ik eerder deze week zag. De opvoering over het dualistische leven van Maria Callas door Pascale Platel. Pacale Platel speelt in dit stuk Maria Callas die in haar onbekende jaren door een auto-ongeluk gesplitst wordt in Maria Callas, de diva en Maria Callas, de vrouw.

Beide voorstellingen worden opgevoerd met een ferme Gentse tongval. Al verkies ik dan wel liever de bovenste waar dan ook volwaardig Gents wordt gesproken. Platel doet haar best om "Vlaams" te spreken, maar ’t lukt niet echt zo goed.

Meer info?

http://www.swanlake.be/

http://www.pascaleplatel.be/

Kijkmamaikdans

Stad Gent discrimineert openlijk gescheiden ouders

Gent, mijn stad. De stad met sociale karakter heeft nu toch wel een paar serieuze steken laten vallen.
Ik kan alleen maar vaststellen dat daar waar de overheid toch enigszins wat inspanningen doet, negeert stad Gent totaal het bestaan van het co-ouderschap en de rechten die de ouder waar het kind niet gedomicilieerd staat totaal.
Concreet ziet bijvoorbeeld de Sportdienst van de stad Gent geen nut in het sturen van informatie naar de juiste ouder. Wanneer een co-ouderkind ingeschreven staat bij ouder A maar via ouder B een actviteit volgt bij sportdienst Gent dan wordt alle briefwisseling, facturen en informatiefiches naar ouder A gestuurd. “In het belang van het kind”, zo luidt het bij de Sportdienst. Nu, dat ze administratief vastzitten in een computerprogramma (maar laten wij ons leven door computers of was het nu net omgekeerd?) misschien, maar ik zie niet in welk “belang” een kind eraan heeft om de informatie van een cursus naar de verkeerde ouder te sturen. En niet dat het niet mogelijk is, een kind kan perfect twee keer worden ingeschreven in het computersysteem, daar niet van, ze weigeren gewoon ouder B te herkennen als co-ouder.

De Sportdienst is geen alleenstaand geval. Ook de bibliotheek kan er niet aan doen dat een kind via ouder A boeken ontleent in een lokale bibliotheek en zodoende via ouder B geen boeken meer kan ontlenen omdat een co-ouderkind nu eenmaal geen twee kaarten kan krijgen binnen de stad Gent. Spijtig, want kinderen die niet in Gent wonen (en bijgevolg ook geen belastingen betalen om de bib te financieren) kunnen zich wél inschrijven in de Gentse bibliotheek. En daarnaast nog eens in de bibliotheek waar ze officieel wonen. Dus co-ouders waarvan één van de twee niet in Gent woont, kunnen wél genieten van twee bib-kaarten. Een écht Gents kind kan dat niet.

Naast de Sportdienst en de bib zijn er nog wel gevallen, ik noem maar de sociale huisvesting. Sociaal, dus de huishuur wordt berekend op het inkomen maar ook op de gezinssamenstelling. Als ouder A evenveel verdient dan ouder B en ze hebben co-ouderschap, dan zou het mij logisch lijken dat beide ouders evenveel huishuur betalen. Realiteit? De ouder waar het kind gedomicilieerd staat, krijgt een tegemoetkoming die merkelijk hoger ligt dan de ouder waar het kind niet gedomicileerd staat. Immers ouder A wordt aanzien als “gezin”, ouder B wordt aanzien als “alleenstaande”, zelfs niet eens meer als ouder.

Stof tot nadenken voor de komende jaren zou ik zo zeggen. Ik zie hier in ieder geval weinig “belang van het kind” in. Wanneer ouders kiezen voor de (huidige) standaard, zijnde co-ouderschap, dan meen ik het goed dat ook stadsdiensten zich met enig respect naar die ouders toe opstellen en hun erkennen in hun status.

Eenmaal de opcentiemen zijn betaald en de stemmen geteld, ben je als co-ouder binnen Gent niet veel meer waard. Eindstation Gent-Dampoort.

Gentdampoort

waarom ik een hekel heb aan mijn verjaardag

Het is geen geheim, ik steek het van geen kanten weg.

De dag des Heren 3 september is een ware marteling. Ik haat ‘m. Neen, ik wil het niet weten. Dank u wel als u aan mij heeft gedacht en mij wist te confronteren met een jaartje ouder. Dat u aan mij heeft gedacht en dat ik u nauw aan het hart lig. Het doet me iets. Het raakt me.

De dag des Heren is meestal de dag der herinneringen. Flashbacks flitsen door mijn hoofd. Herinneringen, feiten, gebeurtenissen, kleine anekdotes, mensen. Mensen die op de ene of de andere manier mijn levenspad hebben gekruist en er nog zijn of er niet meer zijn. Verjaardag is dan ook meer een moment van bezinning. Een moment waarop ik mezelf de vraag stel van waar kom ik, waar sta ik en waar wil ik naartoe. Het is doorgaans het moment dat ik mensen mis die zo onmogelijk onbereikbaar zijn.

Maar als je het kaarsje voor mij hebt doen branden, dan geef ik je een dikke zoen en een hele lieve knuf. Zo eentje dat je vanbinnen verwarmt en je mee naar huis kan nemen, ook als ik er niet meer zal zijn. Dan geef ik je al mijn liefde en ben ik je dankbaar dat je ook aan mij denkt, zelfs op die andere 364 dagen.

Wat kan een verjaardag toch mooi zijn niet?

Kanaal20brussel

puntzak

puntzak [mannelijk] -ken: behoorlijk ouderwets gebruik dat destijds bij velen voor heel wat jolijt en vuile vingers zorgde. Het fenomeen puntzak is namelijk altijd een uitdaging geweest om de zak leeg te krijgen zonder je vingers of de buitenkant van je hand te besmeuren. Dikwijls werd dan ook voor bij het in de hand nemen van de puntzak een extra opvangdoekje meegeleverd.

In sommige gelegenheden werd ook al eens in groep naar de puntzak gegegrepen. Toch verkozen de meeste mensen deze bezigheid in intieme kring te houden.

Om het geheel volledig te maken werd de puntzak van een meegeleverde curryworst of frikandel voorzien. Afhankelijk van het taalgebied werd deze lange worst een andere naam gegeven, maar het onderwerp op zich bleef gelijk. Fijnproevers en habitués van het milieu durfden dan ook al eens voor de cuury-worst special te gaan.

Vandaag de dag vind je nog maar weinig puntzakken. De worsten zijn nagenoeg ongewijzigd gebleven.

puntzakken [werkwoord]: ofte in de volksmond "flessen met 49%", "buizen met één punt".

ervaring volgens Van Dale: "driehoekige papieren zak". het weze dan wel gezegd "met de punt naar vanonderen" want anders dondert alles er gewoon terug uit. Waarom ze zo expliciet "dé" voor het woord vermelden is mij een raadsel. Moet ik nu de klemtoon op "punt" of op "zak" leggen?

punt.zak.

Frituur