Portretje van Amber

Ok, een maand is lang en ik heb die hele tijd niet veel van me laten horen, ook over de mail niet, maar ‘k begin jullie allemaal echt wel te missen. Nog heel even, tot na nieuw en dan ben ik er weer.

En waar ben ik zoal mee bezig? Wel met dit onder andere 😉

Amberna

Advertenties

Iets dichter bij de hemel

Die dag zaten we samen op het dak. Het was zonnig en het dakje was niet groter dan een badkamer. Feitelijk was het dat ook, het dak van de badkamer. De badkamer van de bovenbuur. Die vond het helemaal niet erg dat we langs de trap naar boven klommen en door het venster dat maar half open ging op het dakje van zijn badkamer klauterden.

Met de tijd was het al een gewoonte geworden en het kleine hemelplekje was er al op ingericht. Onderaan het venster lagen, langs de binnenkant, twee kussentjes. Voor de poep. En een dekentje. Voor als er wat wind kwam opzetten. Twee lege glazen en een fles wijn voor de gezelligheid.

En zo knuffelden we ons samen tegen de schouw van het huis. Langs de zonnekant. En we praatten over de vormen van de schouwen, hoe krom ze wel zijn en zwart. Hoe je ze kan tekenen en hun rondingen weergeven. Ik deed haar het verhaal van de pannen van Italiaanse villa’s. De vorm van die de pannen te danken hebben aan de ronde billen van de welgevormde Italiaanse dames die de klei op hun billen kletsten, afpelden en zo lieten drogen in de oven. Vandaar dat de Italiaanse pannen gewoon effen pannen zijn zonder onze typisch Vlaamse afvoergeultjes.

Hoe verder het verhaal vorderde, hoe lager de zon, langer de schaduwen en warmer de kleuren. "Als je langs de goeie kant van de schouw zit, kan je het best wel lang uithouden", zei ze. In de zomer.

Dakpannen