Iets dichter bij de hemel

Die dag zaten we samen op het dak. Het was zonnig en het dakje was niet groter dan een badkamer. Feitelijk was het dat ook, het dak van de badkamer. De badkamer van de bovenbuur. Die vond het helemaal niet erg dat we langs de trap naar boven klommen en door het venster dat maar half open ging op het dakje van zijn badkamer klauterden.

Met de tijd was het al een gewoonte geworden en het kleine hemelplekje was er al op ingericht. Onderaan het venster lagen, langs de binnenkant, twee kussentjes. Voor de poep. En een dekentje. Voor als er wat wind kwam opzetten. Twee lege glazen en een fles wijn voor de gezelligheid.

En zo knuffelden we ons samen tegen de schouw van het huis. Langs de zonnekant. En we praatten over de vormen van de schouwen, hoe krom ze wel zijn en zwart. Hoe je ze kan tekenen en hun rondingen weergeven. Ik deed haar het verhaal van de pannen van Italiaanse villa’s. De vorm van die de pannen te danken hebben aan de ronde billen van de welgevormde Italiaanse dames die de klei op hun billen kletsten, afpelden en zo lieten drogen in de oven. Vandaar dat de Italiaanse pannen gewoon effen pannen zijn zonder onze typisch Vlaamse afvoergeultjes.

Hoe verder het verhaal vorderde, hoe lager de zon, langer de schaduwen en warmer de kleuren. "Als je langs de goeie kant van de schouw zit, kan je het best wel lang uithouden", zei ze. In de zomer.

Dakpannen

2 thoughts on “Iets dichter bij de hemel

  1. He, he, hee

    Kom van dat dak af, ‘k waarschuw niet meer
    Neeneeneeneeneenee, van dat dak af
    ‘k Waarschuw niet meer
    Kom van dat dak af, dat was de laatste keer

    Jan Jansen zijn vrouw was een koorddanseres
    Maar bij gebrek aan een touw klom ze op het bordes
    Het eten werd koud en Jan Jansen werd heet
    En in de straat weerklonk zijn kreet:

    Kom van dat dak af, ‘k waarschuw niet meer
    Neeneeneeneeneenee, van dat dak af
    ‘k Waarschuw niet meer
    Kom van dat dak af, dat was de laatste keer

    Jan Jansen werd kwaad en zei aan is de boot
    Kom van dat dak af of je gaat in de goot
    Maar z’n vrouw schrok zich wild en was ten einde raad
    Weer klonk het in de straat

    Kom van dat dak af, ‘k waarschuw niet meer
    Neeneeneeneeneenee, van dat dak af
    ‘k Waarschuw niet meer
    Kom van dat dak af, dat was de laatste keer

    Yeah
    Jan Jansen zijn vrouw was een koorddanseres
    Maar bij gebrek aan een touw klom ze op het bordes
    Het eten werd koud en Jan Jansen werd heet
    En in de straat weerklonk zijn kreet

    Kom van dat dak af, ‘k waarschuw niet meer
    Neeneeneeneeneenee, van dat dak af
    ‘k Waarschuw niet meer
    Kom van dat dak af, dat was de laatste keer

    Yeah van dat dak af
    Oh, oh, oh, van dat dak af, van dat dak af
    Hé kom van dat dak af, van dat dak af
    ‘k Waarschuw niet meer
    Kom eraf!
    © Peter en zijn Rockets

    *wink, big smile*
    Leuk dat je nog eens voorbij kwam, Maxje!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.