the silence

why do I trust you
when you keep on asking me questions
full of doubt

why do I love you
when you keep on asking me questions
stab me in the heart

why do I fuck you
when you keep telling me I’m acting like an infant
but isn’t that what you want?

why do I leave you
when you keep pushing me away
you left me at the start

Billychildish

ik hou van je

die dag liep ik in het middeleeuwse centrum van Gent.
Ik herinner het me nog levendig, het was mooie zonnige dag en zoals van gewoonte was ik weg in gedachten. Met de kop in de lucht, genietend van de blauwe hemel, Sint-Baafskathedraal in de rug, langs het belfort op weg naar Sint-Michiels stapt ze op me af. Ze is allicht, na die andere, het mooiste meisje van Gent. Ze heeft een soort dreadlocks en ongewassen haar. Ik ken haar. Of liever, ik zag haar al eerder. Ze waste haar kind ooit in de fontein van het Zuidpark bij klaarlichte dag.
Dit moet een vergissing zijn. En ondanks dat ze er niet uitzag en je ergens van binnen denkt dat ze allicht vol ziektes en vies ongedierte zit, stapt ze op je af en ben je verwonderd door haar schoonheid. Haar natuur. Haar donkerbruine ogen die je aankijken en je een heel erg warm gevoel geven.
Ik heb weinig tijd. De vlucht in gedachten leek wel een uur lang, maar in aardse tijden slechts een aantal luttele seconden. Ik heb geen tijd. Wat zal ik zeggen? "Ik heb geen tijd" klinkt zo cliché, vooral voor haar. Ze is de zin niet waardig. Eerder zou ik haar willen vragen "Ga je mee?". Maar ik heb geen tijd.
Als twee ridders in een stalen harnas, gewapend tot de tanden, klaar voor een steekspel, stappen we op mekaar af. Zij met een briefje in de hand, ik met mijn achterlijk excuus in gedachten.
Zonder maar één woord te zeggen, kijkt ze me recht in de ogen, geeft me fijn strookje papier. Het kan niet groter geweest zijn dan 15 cm bij 3. Ik geniet van de blik, bekijk het briefje niet eens. Zeg vriendelijk "dank je wel" en stap gericht door.
Mijn hand brandt om te weten wat er precies op het stukje papier staat.
Ik ben aan de Heilige-Geeststraat en stop. Neem het briefje en lees.
"Ik hou van je" zegt de boodschap. En meer moest dat blijkbaar niet eens zijn.
Ik draai me om, kijk haar aan en lach.
Zij ziet me niet meer staan.

Ze deelt haar boodschapjes uit. Ik hou van haar.

Ikhouvanje122007

ik hou van je

die dag liep ik in het middeleeuwse centrum van Gent.
Ik herinner het me nog levendig, het was mooie zonnige dag en zoals van gewoonte was ik weg in gedachten. Met de kop in de lucht, genietend van de blauwe hemel, Sint-Baafskathedraal in de rug, langs het belfort op weg naar Sint-Michiels stapt ze op me af. Ze is allicht, na die andere, het mooiste meisje van Gent. Ze heeft een soort dreadlocks en ongewassen haar. Ik ken haar. Of liever, ik zag haar al eerder. Ze waste haar kind ooit in de fontein van het Zuidpark bij klaarlichte dag.
Dit moet een vergissing zijn. En ondanks dat ze er niet uitzag en je ergens van binnen denkt dat ze allicht vol ziektes en vies ongedierte zit, stapt ze op je af en ben je verwonderd door haar schoonheid. Haar natuur. Haar donkerbruine ogen die je aankijken en je een heel erg warm gevoel geven.
Ik heb weinig tijd. De vlucht in gedachten leek wel een uur lang, maar in aardse tijden slechts een aantal luttele seconden. Ik heb geen tijd. Wat zal ik zeggen? "Ik heb geen tijd" klinkt zo cliché, vooral voor haar. Ze is de zin niet waardig. Eerder zou ik haar willen vragen "Ga je mee?". Maar ik heb geen tijd.
Als twee ridders in een stalen harnas, gewapend tot de tanden, klaar voor een steekspel, stappen we op mekaar af. Zij met een briefje in de hand, ik met mijn achterlijk excuus in gedachten.
Zonder maar één woord te zeggen, kijkt ze me recht in de ogen, geeft me fijn strookje papier. Het kan niet groter geweest zijn dan 15 cm bij 3. Ik geniet van de blik, bekijk het briefje niet eens. Zeg vriendelijk "dank je wel" en stap gericht door.
Mijn hand brandt om te weten wat er precies op het stukje papier staat.
Ik ben aan de Heilige-Geeststraat en stop. Neem het briefje en lees.
"Ik hou van je" zegt de boodschap. En meer moest dat blijkbaar niet eens zijn.
Ik draai me om, kijk haar aan en lach.
Zij ziet me niet meer staan.

Ze deelt haar boodschapjes uit. Ik hou van haar.

Ikhouvanje122007

Dit heb ik nu eens wel verdiend!

Ik had het vorige week al eens gezegd, maar het is er niet van gekomen. Maar vanavond zal het zeker niet mankeren! Vanavond staat James Bond op het menu. Een lekker spannende, afgezaagd,  kitscherige, James Bond. Met alle nodige ingrediënten: veel vechten en smijten, explosies, exotische locaties en knappe vrouwen (Tom Boonen eat your heart out).
De versterker op vollenbak en Max relax in de sofa met een knappe blonde babe, de P99 onder het kussentje, een zak chips in de ene hand en een fles cola in de andere…of misschien wel een wijntje…Maybe some caviar and a Bollinger ’69. Another excellent choice mr. Bond.

Casino450