het alomziende oog

Er zijn clichés en er zijn dé clichés.

Eén van de vele clichés zijn die van de gescheiden vaders, hoe onverantwoord ze wel zijn ten aanzien van hun gezin en hun kinderen, hoe ze optrekken met hun -bij voorkeur jongere- nieuwe liefde, hoe ze hun kinderen negeren, geen alimentatiegeld betalen, weigeren deel te nemen in de schoolkosten,…Kortom geconcentreerd voer voor ultra-conservatieve vrouwenbewegingen, dolle mina’s en gefrustreerde amazone’s.

De media springen er maar al te graag op. Fondsen voor vaders die geen alimentatiegeld betalen, etc etc. Het stigmatiserende effect waar menig rechter zich laat door misleiden en eveneens binnen dit cliché een oordeel uitspreekt.

Maar er zijn ook vaders die wél voor hun kinderen zorgen, die ze heel erg graag zien en er alleen maar het beste voor willen. En er zijn tussen die vaders best wel een flink wat te verduren hebben met de moeder van hun kind(eren). Het wordt maar eens tijd dat ook die vaders aandacht krijgen in de media en organisaties krijgen ter bescherming van hun rechten. Moderne co-ouderschappen zijn er immers om een gelijke omgangsregeling en een gelijke kostenverdeling aan te houden.

En ja, ik weet ‘t, ik heb dit al dikwijls eerder gezegd. Na bijna 10 jaar scheiding kan de moeder van Junior het blijkbaar nog steeds niet opbrengen om tot een rationeel gesprek te komen waarbij naast praten ook luisteren onderdeel uitmaakt van het gesprek. Het belangrijkste bij zo’n gesprek is dan ook te willen in te zien wat de andere allemaal doet voor dat kind en als het dan nog om geld mag gaan, hoeveel dat ook bij die andere allemaal kost.

Als je dan gekozen hebt of op zijn minst tot de overkomst bent gekomen om er een co-ouderschapregeling op na te houden, kijk dan eens rond en zoek daarbinnen een evenwicht. Want ook hij koopt kleren, ook hij zorgt voor sport en spel, ook hij gaat met de kleine naar de film, op reis, fietst, gaat er mee naar de kapper of de huisarts. Het mogen dan misschien niet zo’n juridisch gezien noodzakelijke kosten zijn, ze horen des te meer bij de ontwikkeling van het kind. Een kind dan nog uit zijn sociaal vertrouwde omgeving rukken om de andere te pesten, is enkel en alleen maar je kind pesten, traumatiseren.

Stel je mij nu de vraag of ik dit schrijf voor mezelf? Voor een stukje wel, toegegeven. Maar ik schrijf het vooral voor mijn kind en alle andere kinderen die niet gediend zijn met ruziënde ouders, om eender welke reden. Ik schrijf dit vooral voor die ouders die alsmaar vinden dat ze te kort gedaan worden, geen begrip meer kennen en daardoor het welzijn van hun kind uit het oog verliezen. Ik schrijf dit ook voor die ouders die hun verantwoordelijkheid niet opnemen en evenzeer het welzijn van hun kind uit het oog verliezen.

Denk daar maar eens over na.

IMG_0803

One thought on “het alomziende oog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.