Kotroute GENT 2010

Een paar weken geleden hoorde ik er voor het eerst van. Over de middag, in het VooruitcafƩ. Aan een tafeltje of twee verder zat een jonge blondine, met een laptop, een handtas en 2 kakigroene gasmaskers. Voor mij hoeft dat op zo'n momenten niet meer te zijn om te vragen wat een mens wel mag op cafƩ zitten doen met 2 gasmaskers. "Ik ben actrice", zei ze. Aan de nog extra vraagtekens op mijn voorhoofd zal ze wel begrepen hebben dat er wel wat meer uitleg nodig was. "Kijk maar eens op de website van amusez-vous. Zoek maar eens naar de twee twijfelende trutten." of zo had ik het toch wel begrepen.

Eerlijk gezegd, ik moest er toch wel wat voor zoeken want via Google kom je niet zomaar via amusez-vous op amusee vous. Eens je een "insider" bent geworden, gaat er een wereld van nieuwe jonge kunstenaars open. Jonge kunstenaars die exposeren ten huize van kotstudenten. Een eenvoudig concept maar sterk project onder de noemer "Kotroute".

Gent kwam vorige woensdag aan beurt. De aftrap werd gegeven in 't SMAK om 19u en tot 23u kon je meer dan 15 sites bezoeken.

Wij bezochten ze allemaal voor u en waren zeer verwonderd van de hoge kwaliteit die werd geƫxposeerd. Er staat duidelijk nieuw talent aan te komen met een grote zin voor ethiek, zelfbewust zijn en begrip. Toffe projecten als de beeldhouwmachine, de morele schop naar computerkids, internationale interieurs en interactieve MP3-foto's. Rustige intiemere kunst als kunst met schrijven, kunst met mensenhaar, fotografie, een rake reportage over je eigen vader. We zagen het allemaal. Diversiteit troef, studentikoos in het eigenste studentenkot.

Volgend jaar meer van dat! (maar dan wel graag met veel meer publieke promo en een tikkeltje meer burlesque!!)
meer info via www.amuseevous.be

400D2010_02793

Stephen Verstraete was de eerste op mijn route en wist me meteen te bekoren met een kunstwerk dat kunstwerken maakt. Zeer interessant!

400D2010_02795

Charlotte Dewulf klaagt met haar werk het gebrek aan spelende kinderen op straat aan. Altijd maar verbonden zijn met een draad, daar gaat 't om in haar werk.

400D2010_02797

Een beetje minder volgens mij waren de foto's van Elisabeth Sri Enggul Ida Mulyani over de interieurs van verschillende ambassades. De aardappelschillende kotgenoot vond ik best wel leuk in het decor.

400D2010_02800

Een veel te bescheiden Michelle Klewer toont haar tot beelden verwerkte schrijfsels. Fascinerend! Michelle verkoopt helaas geen werken. Ik volg haar op tot het zo ver is!

400D2010_02802

Lize Pede ofte "de twee twijfelende trutten". Verhaaltjes in een feeƫriek decor.

400D2010_02804

Illustrator Xavier Truant kreeg van ons welverdiende aandacht voor zijn prachtige illustraties. Helaas ook hier is zijn boek niet te koop. Zelfs na lang aandringen. Al goed. Ook Xavier wordt opgevolgd tot dat boek in de winkel ligt.

400D2010_02805

Sjoer Tanghe toonde in een iets te klein kot een leerrijke documentaire over zijn vader. Ik ben niet gebleven wegens "nog veel te zien". Hopelijk vind ik de documentaire nog op youtube ofzo…

400D2010_02812

Een heel erg intieme expo was de collectieve tentoonstelling op dit kot. Bij de inkom werd je geconfronteerd met de rode draad van Ariane Heystraeten. Die leidde tot het kot zelf waar Simone Leenslag in haar textielwerken haar eigen emoties verwerkt (zie foto links). Jannike Pharasyn fotografeert op delicate, breekbare wijze "gekwetst" over de menselijke huid (zie foto midden). Aan de overkant toont Veerle Tytgat hoe je mensenhaar verwerkt tot draad.

400D2010_02813

Linda Lenssen creƫerde een vreemde eigen expo in de gang van het studentenkot. Een video, een foto en deze installatie. In mijn aanwezigheid werd haar het vuur aan de schenen gelegd door enkele ge-Vedette studenten. Ze worstelde zich er met glans door.

400D2010_02817

Nele Suenens poseeert fier naast een van haar laatste werken. Een schilderij met Ʃcht ondergoed. Ik kreeg even een BonnaffƩ-effect al ligt de diversiteit aan stylen en creativiteit bij Nele hoger.

 

Dood

Simpel en onvermijdelijk.

Lachend achter elke hoek. Lonkt naar me. Staart me aan als een homo met kort geschoren haar en geknipte wenkbrauwen. Enkel met de destructieve gedachte over zichzelf projecterend op alles wat gelukkig leeft.

Het verschil tussen leven en dood wordt met de jaren meen en meer een evenwichtsoefening. Alsof je op een wip zit waarvan je weet dat je op de een of andere dag niet meer van de grond zal komen. Het komt er vooral telkens weer op neer te weten en jezelf te overtuigen van het nut van de volgende wip.

Zo simpel is dood, zo simpel is het leven. De gedachte is alles wat telt.

03