hello goodbye

Terwijl ik een van mijn laatste, misschien zelfs dé laatste, blog van 2013 schrijf op deze kerstavond, zit Mariakerke zonder gastoevoer en voelen we dus ook allemaal een beetje mee met de vele andere mensen die ergens in de wereld op een dag als deze nog steeds letterlijk of figuurlijk in de kou zitten.

Want ook al is het volgens sommige mensen “not done” om emoties te tonen of emotioneel te zijn, een mens is pas een mens wanneer hij ook gevoelens heeft voor zijn medemens. Empathie heet dat in de mooiste termen. Het maakt ons in grote mate verschillend van de dieren.

20131224_o-ELEPHANT-facebook

Wat ons mensen mensen maakt, is Lees verder

Advertenties

Sociale innovatie

Media zouden mij een beetje meer uitleg moeten geven over “besparen”.

Ik weet niet of u nog kan volgen maar ik ben even de pedalen kwijt. Besparen, dat wil toch zeggen minder geld uitgeven? Toch?

Ok, tot daar zijn we’t allicht eens. Ook in Gent moeten we besparen zei Termont onlangs nog. Besparen op personeel gaan ze niet doen. Goed voor die mensen want in tijden van crisis hebben we ook geen sociaal bloedbad nodig. Gepensioneerden worden niet vervangen. Logisch, want wie enkel op materialistische uitgaven bespaart, die heeft op den duur ook minder werkvolk nodig om alles te realiseren. Immers enkel het onderhoud is nodig. Nieuwe projecten vliegen de frigo in….Of zo zou ik het toch doen.

Maar dan duiken er kosten slorpende projecten op…

131220_stadshal

De stadshal…daar kan je nog veel over zagen en klagen. Lees verder

de middelmatige man

De laatste weken heb ik veel gedacht, misschien iets te veel, maar ik ben dan ook een denker, niet echt een doener.

De grote conclusie van al dat denken is dat ik nu, vermoedelijk over de helft van dit aardse leven te zijn geraakt, enkele ideale zal moeten loslaten en wat meer moet genieten van wat er is.

Dat wil dus zeggen dat ik ook meer dan vermoedelijk geen “groot kunstenaar” of “bekende naam” zal worden (sorry fans). Niet dat ik dat ooit ambieerde maar ‘k had graag toch wel een trapje of 2 hoger gestaan dan waar ik nu sta. Een kleine frustratie? Kan zijn. Ik heb toch altijd gestreefd naar kwaliteitsproducten af te leveren. Maar het werk is té traditioneel en grijpt (maar al te graag) terug naar de oerdegelijke Vlaamse kunst van de latere middeleeuwen of zelfs nog de Italiaanse kunst.

Het meest originele aan mijn tekeningen vind ik vooreerst de techniek. In al die jaren dat ik teken heb ik niemand een gelijke techniek zien gebruiken. Het tekenpotlood hanteren zoals ik dat doe. Tekenpotloden hebben het voordeel dat je er enorm gedetailleerd kan mee werken maar ook het nadeel dat ze je, op een bijna demonische manier, drijven tot het verder blijven afwerken van een tekening. Dat zie ik ook bij collega’s over de hele wereld die met potloden werken. Ook al zijn dat in de regel dan “Conté-potloden” worden de tekeningen tot het maniakaalste detail afgewerkt. Dat is nu iets waar ik me niet laat toe verleiden. De essentie van de boodschap is de kern van de tekening. De rest is “garnituur” en ik hou van groenten.

Maar dus, niets “groots” in dit leven. Zelfs geen stoere oorlogsverhalen zoals die van mijn overgrootmoeder bij het vuur van de stoof. En het plezant-merkwaardige eraan is dat dat ook uit de pyschologische tests die ik (voor het werk of voor de fun) doe ook zo blijkt. Mijn geest zweeft tussen een sociaal-innovatief vlak en een rationeel-gestructureerd vlak. Bij selecties scoor ik dan ook mooi “gemiddeld”. Al weiger ik om de grijze muis te worden, dan nog liever de rood-blauwe rat met scherpe tanden!

En daarom bestempel ik me voortaan: “de middelmatige man” en “gemiddeld” wordt het nieuwe patroon. Blik op perfect, geslaagd bij gemiddeld. Zo zal het zijn 🙂

1001004007469632

Goed genoeg

Het goede doel. Iedereen is er mee bezig. Ook ik blijf er niet ongevoelig voor. Elk jaar is er een goede actie waar ik met veel graagte aan wil deelnemen.

Wanneer een goed doel voor de ene een gift is voor de slachtoffers van de aardbeving in de Filipijnen, is het voor de ander een foster parentkind of doodgewoon vrijwilligerswerk in de plaatselijke vereniging. Er zijn mensen die liever het individu helpen, de bedelaar in de winkelstraat, tegenover de grote overzeese organisaties die de komende weken zeker weer van zich zullen laten horen.

Dat is goed. Goed voor de eigenwaarde en ook voor de waarde van de anderen.

Waar ik het de laatste weken vreselijk moeilijk mee heb is dat men mij een schuldgevoel wil opsolferen wanneer mijn actie niet overeenstemt met de actie van de andere. Het wordt bijna chantage als ik niet wil mee doen of me gewoonweg niet eens betrokken voel bij  het initiatief. Moet ik me gaan verantwoorden waarom ik niet wil deelneem aan die ene actie? Maar beste medemens waarom doet u dan niet mee aan mijn actie? Omdat u ook uw idealen heeft. Geeft ’t dan niet als ik beslis aan welke actie ik dan wel of niet wil deelnemen?

Waarvoor mijn dank.

2013_hetgoededoel