Prik je

Ik ben al van 9 december thuis. Een weerspannige schouder houdt me al die hele tijd in de zetel. Inmiddels zijn er (gelukkig) nog andere zaken aan het licht gekomen en geremedieerd.

140121_operatieonderRX

Na bijna 2 maanden weg van het werk zie je wat je betekent voor je job. Hoe de sociale cohesie zich verhoudt en waar de focus van de dienst ligt. Ligt die op doelstellingen halen zonder meer (over lijken) of zetten we de mens centraal in de beweging en vertrekken we vanuit het warme nest om zodoende “samen” met z’n allen de eindstreep te halen zonder iemand achter te laten.

Ik ben blij dat ze mij niet vergeten zijn. Het is hartverwarmend nieuwtjes te horen van mensen die ik voortaan nog meer als vrienden kan beschouwen. Helaas zijn daar geen berichtjes bij van het huidige “team” wat veel zegt over dat “team”. Maar waar heb je uiteindelijk het meest aan? Aan wat diepgevroren boodschappen, opgewarmde kost of aan die échte receptjes met verse groenten die je oppeppen en ook mentaal een opsteker zijn? Eens de verdoving werkt heb je toch geen last meer van de naalden in je lijf…

Bedankt de madammen en die éne mijnheer 🙂

Schoolpijn

We zijn weer vertrokken.

Net zoals bij het zoeken naar een crèche zijn door het stadsbestuur vele mooie idealen uitgewerkt maar werken doen ze niet. Bij de zoektocht voor Junior² naar een crèche op tijd ingeschreven, verschillende crèches bezocht, maar van de stad het mooie en zeer onpersoonlijke antwoord gekregen “helaas voor u geen plaats”. Lees verder

Het pensioen van Johnny

Terwijl Freya en Bruno zich in Aalst gaan inmengen in de politiek, in de democratie, blijft bij mij de vraag waarom de burger maar blijft genoegen nemen in een “klassieke” partij. Waarom is het niet mogelijk om een partij uit de grond te stampen die gaat voor de gezonde gulden middenweg. Een evenwicht tussen ondernemen, sociaal investeren maar evenzeer land- & bedrijfsontwikkeling met een lange termijnvisie mogelijk te maken. Als men in de sport ingrepen kan opzetten om de jeugd op te leiden om over 10, 15 jaar topprestaties neer te zetten waarom kan men dat dan niet in de politiek? Wat is de rol van de maatschappij hierin? Hoe moeten we het onderwijs daarbij aanpassen? Ik word het een beetje moe al dat extreem links en extreem rechts gedoe. Ik heb nood aan “extreem centraal”, aan “extreem gezond verstand waar iedereen erop vooruit gaat”…

140114_Aalst_Belfort_2

Hetzelfde voor dat pensioensparen. Lees verder

Shaken, not stirred

4e week behandeling tegen de hersenschudding. De pillenberg met “aan en uit”-pillen begint een vertrouwd beeld te worden in de keuken.

De term Neurontin is niet meer weg te slaan uit mijn dagelijks lexicon. Gecombineerd met pijnstiller TEVA zorgt het voor een onmetelijk vaste en noodzakelijke nachtrust. Enfin, nacht én ochtendrust want de combinatie is zodanig verdovend dat ik voor 10u niet kan functioneren. Maar dan is het weer tijd om mijn pilleke voor de concentratie te nemen zodat ik op zijn minst weer weet wat ik doe. En ’s middags nemen we er nog eentje bovenop. Om dan de vooravond in te gaan met een pilleke tegen vermoeidheid en stress.

Zo’n hersenschudding, het is me wat.

paint-72dpi

En wat mij vooral blijft bezig houden Lees verder

C’était au temps

Tijden van bezinning in deze donkere decemberdagen. Gedachten gaan van links naar rechts, van vroeger naar later en hoog naar laag. Het lijkt wel een Nederlands Amerikaan.

In gedachten ga ik dikwijls terug naar mijn jeugd. Naar de tijden op de fiets door het pajottenland, de uren rondlopen door Brussel, de cafeekes in Halle of  ’s naar de discotheek van Dilbeek op zoek naar nieuwe filmmuziek…op ontdekking naar nieuwe horizonten, grenzen verleggen, graven in ’s lands glorie.

Met de Stromae-hype tegenwoordig kan ik niet anders dan meer en meer herinnerd worden aan “de bekendste B(r)elg”, Jacques. De uitgemergelde blik en de bijna griezelige manier bewegen door de sterk zwetende man, maakten mij -als kind- dikwijls bang. Ik begreep ook nooit wat mijn vader in die zingende skelet zag. Claude François was dan toch wel duizend keer beter. Die zag er tenminste goed uit en die had danseressen op het podium en alles.

Maar met de jaren ben ook ik Brel gaan waarderen. Niet alleen omwille van zijn muziek, de teksten, de kracht waarmee die man zijn liedjes bracht maar meer dan dat omdat Brel mij altijd terugbrengt naar mijn jeugd. Naar Brussel, naar De Brouckère, de boulevards en de suikerwafels aan 20frank. C’était au temps ou Bruxelles révait…

131220_brel

http://www.youtube.com/watch?v=bRCBpMmhrgg

neen, ik heb mij niet vergist van URL…dit is ook een schoon lieken…