Shaken, not stirred

4e week behandeling tegen de hersenschudding. De pillenberg met “aan en uit”-pillen begint een vertrouwd beeld te worden in de keuken.

De term Neurontin is niet meer weg te slaan uit mijn dagelijks lexicon. Gecombineerd met pijnstiller TEVA zorgt het voor een onmetelijk vaste en noodzakelijke nachtrust. Enfin, nacht én ochtendrust want de combinatie is zodanig verdovend dat ik voor 10u niet kan functioneren. Maar dan is het weer tijd om mijn pilleke voor de concentratie te nemen zodat ik op zijn minst weer weet wat ik doe. En ’s middags nemen we er nog eentje bovenop. Om dan de vooravond in te gaan met een pilleke tegen vermoeidheid en stress.

Zo’n hersenschudding, het is me wat.

paint-72dpi

En wat mij vooral blijft bezig houden is waarom het zo lang geduurd heeft voor er bij één van de artsen een euro ging vallen. Al een geluk dat de schouderspecialist (Verniers – Afsnee) onmiddellijk de link legde toen ik hem zei dat ik van mijn val in de tramsporen niets herinnerde. Dat ik amper een paar seconden “weg” was maar dat dat best mocht gerelativeerd worden was voor dr. Verniers geen excuus. Onmiddellijk en stantepede naar de neuroloog. En de man had verdemme groot gelijk.

Een hersenschudding herkende ik als iets waar ge draaierig van zijt, barstende koppijn van hebt en moet van braken. Klopt. Maar er zijn duidelijk ook nog vele andere, minder “zichtbare” factoren die wijzen in de richting als ge niet meteen uw gal op den trottoir spuwt.

What about, “hee, ik heb vandaag alweer een dafalganneke gepakt omdat ik hoofdpijn heb?” Of “dat moet ik in mijn boekske schrijven of ik ga het nog maar eens vergeten”. Tot zelfs “baas, ik kan dit niet meer, het is te veel. Ik heb te veel werk, er moet iets af”. Maar dat komt iedereen wel al eens tegen. En dat maakt het nu juist zo moeilijk om dan te gaan detecteren dat er “iets anders” aan de hand is. Onhandig ben ik niet, maar als alles wat je zelf doet een last wordt en het ook maar moeilijker gaat om de volgorde van zaken te gaan bepalen dan loopt ’t fout.

Het ligt ook wel aan mij. Ik relativeer graag en het is echt nooit allemaal zo erg als het er uit ziet…Tot ge die hersenscan onder uwe neus krijgt en de kleuren boekdelen spreken. Ineens weet je’t dan: desynchrone werking van de hersenen, geen rust, oververmoeidheid, vertraagde reacties, spierspasmen,…

Sinds de val heb ik ook pijn in beide schouders. Dat wordt morgen verder onderzocht. De (ook al hersengestuurde) zenuwpijnen die zorgden voor een uitstraling over de hele arm, nek en deel van de rug zijn nu verdwenen. Hopelijk blijft dat ook zo. Het heeft wel als effect dat ik mijn arm, zeker de linkse, niet kan optillen of ergens opleggen waarbij mijn schouder omhoog komt (bvb een tafel). Tekenen lukt dus ook niet, behalve mocht ik dat op een kruk gaan doen waar mijn arm dan “hangt” zonder steun. De expo van 2014 mag ik dus wel vergeten, ’t zal voor 2015 zijn…

AAARGGG…

Maar het geeft je wel een bewust zijn en respect voor de gezondheid en de zorg die we hier kennen. Was ik een donkere Afrikaan die op weg naar de waterput met zijn hoofd op een steen was gevallen, ik liep er ’s anderendaags gewoon terug bij. Wankelend door de brousse of de woestijn op zoek naar water want dr. Verniers zou veraf wonen en zijn zorg zou voor mij onbetaalbaar zijn.

http://www.amc.nl/web/Zorg/Patient/Afspraak-op-de-polikliniek/Neurologie/Patienteninformatie/Hersenschudding.htm

http://www.gezondheid.be/talk/index.cfm?fuseaction=lijst&fr_id=1&m_id=58475

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.