Geen wijksite Mariakerke meer

Toen ik voor de gemeenteraadsverkiezingen bij een wijkdebat aan toenmalig schepen Decaluwé vroeg of er ergens de mogelijkheid was om een website met lokale activiteiten in en rond Mariakerke op te zetten antwoordde hij mij in zijn eigen arrogante stijl: “maak er zelf één”. Een kort en droog antwoord. Toch werd ik onmiddellijk bij de arm genomen en kreeg ik een adreskaartje van het Cultuurplatform Mariakerke toegestopt.

Een paar maanden later, samen met het toenmalige bestuur van het Cultuurplatform, werd de eerste versie van de site gestart, kort daarna ontstond de basis van de huidige website van het Cultuurplatform.

Dit was echter slechts deels een antwoord op mijn vraag. Het Cultuurplatform informeert immers enkel over kunst en cultuurzaken. Als ik wil weten waar er een buurtfeest was, kerstboomverbranding of een evenement van de plaatselijke jeugdbeweging bleef ik op mijn honger zitten. Daarom besloot ik om een Facebookpagina op te starten met alles wat ik kon vinden met weetjes rond Mariakerke. Ik plaatste verschillende oproepen met de vraag naar extra mankracht, vroeg aan de bezoekers de “vind ik leuk”-knop aan te klikken.

Medewerkers heb ik niet gevonden. De teller van het aantal “vind ik leuk”s bleef toch wat steken toen ik door mijn vriendenkring was geraakt. Daarom besloot ik de site wat meer onder het volk te brengen. Immers je moet eerst van het bestaan van de site weten voor je hem kan vinden. Dus deed ik een aanvraag bij Wijk aan Zet voor een bijdrage in de kosten van het drukken van flyers en wat advertentiemogelijkheden. In de uitleg maakte ik duidelijk dat ik alle andere kosten (internet, computer,…) voor mijn rekening neem en ook de tijd om artikeltjes op te zoeken, te schrijven, te onderhouden…Om de site beter en beter te maken volgde ik cursussen en uiteenzettingen om de slaagkansen te vergroten.

De aanvraag werd geweigerd. “Een Facebook kost niets en promoot zichzelf”, was het antwoord. “Het is anderzijds een prima initiatief”. Ik vind het een zielig antwoord. Enkel de zon komt gratis op. De druppel was dan eigenlijk wel “we raden je aan een nieuwe aanvraag in te dienen”. Ik denk dat de ambtenarij en jury achter Wijk aan Zet niet echt goed beseft hoeveel tijd de opmaak van zo’n aanvraag vergt. Niet alleen de uitleg opmaken op een éénduidige manier, ook een gedetailleerde uiteenzetting van de kosten en vooral de vele handtekeningen van buurtbewoners die het initiatief ondersteunen. Om dan maar niet te spreken van het gezichtsverlies wanneer ik over een paar maanden bij die mensen terug aan de deur moet gaan staan.

Ik stel voor dat de stad dit “gratis” initiatief samen met de buurtbewoners zelf opzet. Ik gooi de handdoek in de ring. Zonder steun van de stad hoeft het voor mij niet. De informatie die ik nodig heb vind ik wel, ze zal alleen niet gedeeld worden. Of was dat niet een job voor de Wijkregisseurs? Die zijn daar voor betaald…

Sharia Hebdo

De laatste dagen is iedereen vol van Charlie. Charlie alhier, Charlie aldaar, ’t is al zo ver gekomen dat de Amerikaanse extremisten denken dat het om Charlie (Brown) gaat, stel je voor.

Ik voel erg mee met de aanslagen in Parijs. Ieder mens kan enkel mens zijn als je dit veroordeelt. Toch wil ik daarmee niet gezegd hebben dat ik akkoord ga met wat Charlie Hebdo publiceert. Ik ken het genre, ik heb zelf vroeger nog dit soort zwarte humor gekocht. Voornamelijk om de tekenstijl, niet zozeer om de inhoud. Eerlijk gezegd vroeg ik me regelmatig af wat mensen daar echt lollig aan kunnen vinden. Iets wat ik soms ook wel ervaar bij sommige stand-up “comedians”. Men mag gerust eens zwartgallig uit de hoek komen. Ik ben daar zelf niet onschuldig aan. Maar er mogen, wat mij betreft, ook wel deontologische grenzen zijn.

Vandaag schuilt men zich graag achter het motto dat humor dient om te relativeren ergo noodzakelijk is. Jep. 100%. Toch kan het niet de bedoeling zijn dat humor tergend kwetsend is.

Ik hoop dat de mensen die zich deze dagen bij de boekhandel staan om zich een verzamelaarsexemplaar van Charlie Hebdo aanschaffen toch ’s door dat blaadje surfen en goed beseffen wat er in staat en hoe dat kan overkomen aan “de andere kant”.

Dit alles om maar te zeggen dat ik NIET akkoord ga met het geweld dat werd gebruikt (laat staan dat men mensen gaat vermoorden, bij een redactie of bij de supermarkt) maar daarom ook NIET persé hoef akkoord te gaan met wat in Charlie Hebdo staat. Dus in mijn beste Frans zeg ik u op een dubbele toon:

 Je (ne) suis (pas) Charlie

642x999_7405656

Exit 2014

De laatste 2 weken waren super. Nog snel een grote spurt genomen in de revalidatie. In die week stapte ik met één kruk, het kleine blokje rond en kon ik ook 2x de douche in. Ook terug in eigen bed kunnen slapen. Nu al 2 dagen zonder krukken stappen. ’t Is weliswaar nog met kleine stapjes en enkel op “nieuwe vloeren”. Het gaat dus goed vooruit.

Maar ik had deze week vooral ook wat tijd om ons nieuwjaarskaartje samen te stellen. Traditiegetrouw duurt het dan wel een paar uren voor ik door alle foto’s van het voorbije jaar ben gegaan. Daar dan de beste uit selecteren en de collage kan gemaakt worden. Dit jaar was toch wel een bijzonder jaar. Het jaar begon al met een maand thuis na een hersenschudding (ergens in mei 2013, de val in de tramsporen) en daarbij ook ineens de figuurlijke “schup in uw gat” voor huisarts De Raeve. Ik kon toen onmogelijk weten dat er eind september nog een hersenschudding zou gaan volgen. Het is daartussen toch wel een druk en vol jaar geweest. Zo kon ik gelukkig weer actief bezig zijn rond studentenhuisvesting met als topmoment de lancering van de website van Kotatgent. Het waren ook weer super Gentse Feesten met de nodige frustratie naar Miramiro toe.

10885013_10205639468570411_786044370447857727_n

Wat ik over 2014 vooral wil onthouden zijn de vele, nieuwe, contacten die door een toeval of met een duwtje in de rug tot stand kwamen. Daan, Tom, Patricia en vele (kandidaat-)modellen maakten deel uit van de dagelijkse drive van het leven. Freddy zijn 60e kaarsje, de zoon zijn 15e, de trouw van de fabuleuze madammen. Allemaal leuke momenten uit het voorbije jaar. Het cultuurplatform begon over 2014 ook meer vorm en structuur te krijgen waardoor nu enkele projecten ook effectief van de plank in de bak “in uitvoering” geraken.

Naar volgend jaar toe hoop ik de contacten te kunnen houden ondanks het stoppen van mijn favoriete bezigheid. Mensen vinden mekaar al eens in de meerwaarde, daarom nog niet in de vriendschappelijke meerwaarde. We zien nog wel wat er van wordt, friends will be friends 🙂 Maar in 2015 ga ik toch ’s proberen een heel jaar te werken want ’t is nu wel genoeg geweest met al dat thuis zitten.

Noteer alvast dat er in 2015 ook nog een tentoonstelling in de Campagne (Drongen) zal volgen. Door alle perikelen is dat met een jaartje uitgesteld. De week van 1 november ben ik er weer samen met kunstvrienden. ’t Zal weer de moeite zijn, beloofd!