Het jaar van herstel

2015 begon al met een symbolisch herstel van het motor-ongeluk van eind september 2014. Het “liep” toen al een beetje beter omdat de operatie (herstel van de kruisband in de knie) al een maand achter de rug was en met de nodige kine-sessies begon er al weer wat beweging in te komen.

De eerste maanden van 2015 waren dus voornamelijk fysiek herstellen. Parallel nam ik de tijd om aan loopbaanbegeleiding te gaan doen en mezelf ook mentaal te versterken. Na 2 hersenschuddingen mocht dat ook wel even. De twijfels die er tot dan waren (“Zit ik wel goed in mijn job?”) werden er allemaal weggenomen. Toch even, ter info, werd de optie meegegeven om volwaardig kunst op te nemen. Iets waar ik niet weigerachtig tegenover sta maar enkel lukt wanneer er ook voldoende verkoop volgt om langs de kassa “food” te kunnen passeren.

In het voorjaar hernam ik dus het werk en deze keer was dat met volle goesting. Het team kreeg een kleine wissel mee en dat klikte perfect, nog beter dan tevoren. Ik kon voluit gaan voor mijn af te werken actieplan (= de “to do”-list die ik hanteer om alle puntjes op te volgen) en de uitvoering ging ook zijn eigen weg. Dat werkte zeer goed. Vlotte contacten met de leidinggevende van de uitvoering die goeie afspraken kon maken en steeds helder op de timing en “wie, doet, wat” hamerde.

Tussendoor was er nog tijd voor cultuur. En in 2015 waren er toch wel heel wat leuke momenten. De gezinsuitstap naar Rotterdam, Den Haag, Raf Walschaerts in De Schuur, het Kunstkaderweekend, Wim Opbrouck, Expo Punt (met concert),…

En er werd ook weer gereisd per vliegtuig. Eind augustus nam ik de jongens mee naar Calpe op bezoek bij mamy. Een avontuur dat ze niet snel vergeten. Zee, zon, plezier en veel warmte. Gezellig onder onsjes, doen waar mannen goed in zijn: pizza eten en ijsjes likken.

Calpe werd snel gevolgd door de organisatie Kunstkader met 2 dagen een overvolle living aan bezoekers en daarna expo PUNT. waar ik voor het eerst (en allicht ook voor het laatst) mijn volledige Lilith-project kon tonen aan het grote publiek. De tentoonstelling was een succes. De grote opkomst en het sterke kunstenaarsteam maakten de organisatie voor herhaling vatbaar. Al begin ik wel te merken dat zo’n organisatie ook wel energie vraagt.

December was meer de donkere maand. De “prettige” collega uit het circus bleek niet meer dan ordinaire pepsodent-smile messenwerper. Gesteund door de goochelaar directeur kan of wil de hoge hoed die zaken niet inschatten. De focus lag in december dus nog meer op herontdekken van mezelf en reflecteren over de toekomst. Waar gaan we naartoe en hoe gaan we dat doen?

Tenslotte waren er ook momenten van afscheid. Gentblogt stopte er mee en stuipt nog wat verder via Facebook. Het echte einde van de Gentse feestenstoet. Gedaan met het Spelleke…December, de maand voor afscheid van vriend James. De herinneringen aan onze strandmomenten staan voor altijd in ons hart. En een beetje het urenaanhoudende geblaf omdat we vergeten waren hem mee naar boven te nemen wanneer we gingen slapen. Onzen James mag nu voor altijd in ons hart verder slapen. We zullen hem zeker missen.

En in 2016 ga ik zeker terug naar Parijs. Een jaar zonder, dat was al erg lang geleden…

2 thoughts on “Het jaar van herstel

  1. Pingback: Paris sera toujours Paris | Max Van Hemel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.