Ik ruik een nieuwe job

Deze week deel 2 van de nazorg van de FESS-operatie.  Er zaten nog 4 wieken ergens diep in de luchttunels verborgen en die mochten er uit. De eerste 2 kleine wieken (een pinkkootje groot) waren geen probleem. De andere 2 wieken (weer zo’n grote van 6 cm) waren al een stuk minder plezant. Natuurlijk zaten deze ook vol bloed getrokken en waren ze op sommige plaatsen in de korsten vastgeklit. Het moet niet meer worden gezegd dan dat het uittrekken van die laatste 2 wieken verre van aangenaam was. Het leek wel een epileerbeurt aan de binnenkant van de neus…

Maar, als dank, heb ik nu weer geur en smaak! Eindelijk terug verschil tussen koffie, thee, Oxo of gewoon warm water. Het is ongelooflijk hoe je, al na een week, zonder smaak of geur geen zin meer hebt in bepaalde zaken. Vooral die waar je je aan verlekkert. Zoals chocolade bijvoorbeeld. Want waarom zou je jezelf nog tergen met de gedachte aan chocolade wanneer je er niets van proeft. Dus nu is de hele neus vrij van wieken en komt alle opgestapelde smeurie die achter de wieken geblokkeerd zat naar buiten. Mondjesmaat.

“Ah ja”, daar komt de onvermijdelijke wijze raad van dr. NKO, “wilt ge nog altijd goed kijken om uw voeten, rug en hoofd warm te houden? Geen haardvuur, geen tocht in de neus. Liefst zo zuiver mogelijke lucht want nu is alle bescherming er uit.”

“Dat komt goed uit, ik ging net de gang schilderen”

(de mens valt bijna van stoel) “Nee, nee, nee! Al die toxische gassen, dat kan echt niet!”

“Was maar een graptjen hee Pol, ik schilder niet, ik teken, dat verdampt niets”

De komende week nog de draadjes van het tussenschot eruit. Iets zegt me dat dat het meest pijnlijke zal worden maar eens die eruit zijn we er helemaal door.

WP_20160217_001

En dan was er deze week ook nog het adieu van mijn job bij Wonen. Het was er fijn 16 jaar werken. De massa’s warme dankbetuigingen en “zal je missen”-berichten maakten het emotioneel erg moeilijk. Met de jaren heb ik een heel netwerk opgebouwd en, omdat het allemaal wel veel sneller ging dan verwacht, kwam het nieuws ook daar als een verrassing. Bij het afhalen van mijn inboedel kreeg ik er nog een polonaise door de collega’s en een reeks bioskooptickets bovenop. Het is een beetje een stap in het duister, je kiest de job maar niet de collega’s. Toch was het zo nu de tijd om te veranderen (subiet ben ik verroest). En hierna word ik huisman. Dan kan ik op mijn eigen ritme werken aan mijn tekeningen en zorgen voor het gezinnetje, vers brood, lekker eten, boodschappen,… Ik vind het best leuk om het nest in orde te houden. Misschien is dit “de nieuwe man”, die aan de haard 🙂 Maar zo ver zijn we nog niet. Eerst nog een beetje werken als dat mag…En volgens Flair mag dat best iets management-achtig zijn, met veel taken tegelijk en/of bemiddelend, waarom niet een bankier.

partner

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.