1 minute and 30 seconds with…

Some people are/were on my bucketlist to meet them…Unfortunatly some of them already passed the edge of time.

It has always been in my nature to treat famous/know people just as ordinary people, so I never intend to start talking to them or stand in the front row on an event just to shake hands. I’m more into a nice chat with coffee and cake. So maybe one day I hope to meet Michael Caine or Roger Moore. But alas…I am just a mortal man 😉 Lucky me I have the movies or…this incredibly beautiful music by John Barry (who died 6 years ago on this day)

Piëta 4

Nog ’s 3uren verder is nu ook het kind (Merel) links onderaan het paneel klaar. Ik vind het moeilijk geworden om de portretten op dit kleine formaat precies na te tekenen. Daar waar het vroeger gemakkelijker was om portretten op kleine schaal te tekenen (want dan heb je altijd een overzicht) lijkt dat nu, allicht door gebrek aan training, een probleem te zijn. Allez, het is te zeggen dat het een probleem is omdat ik ook gewoon ben om waarheidsgetrouw te tekenen. Wat nu op zich niet het geval hoeft te zijn…

Maar Merel is prima geslaagd. Na controle met de computer blijkt er enkel een kleine afwijking op de kin te zitten en ik kan daar mee leven 🙂 Nu kan ik aan de bewaker van de poort van de poorten van het hiernamaals gaan beginnen. Dat is de laatste figuur op het centrale paneel. Als die ook lukt, dan begin ik aan de achtergrond.

merel-klein-af

Piëta 3

Een volle aflevering van De Préhistorie verder en er is alweer wat bijgekleurd. Ik heb vooral gewerkt op het gezicht van het blonde meisje. Ik was daar nog niet tevreden over en dan doet wat afstand nemen soms wel wonderen. Ik vind de huidige versie wel veel beter, nog niet ideaal maar ik moet nu wachten op het volledige plaatje. Het zou immers best kunnen dat het gezicht “vanzelf” goed komt door het inkleuren van de achtergrond.

Naast het meisje heb ik ook al wat aan de moeder gewerkt. Dat lukte vrij vlotjes.

Ik vind de mysterieuze lach die het meisje op haar gezicht heeft iets om over na te denken. Ik zou het zo wel willen houden, het heeft nu zo wel iets Mona Lisa-achtig. Wat ik wel weer merk is door het sterk verkleinen van het beeld het weer een stuk complexer wordt om precies te werken. Potloden moeten continu hyperscherp (een échte punt zo fijn als een naald) worden geslepen om de fijnste details op de juiste plek getekend te krijgen. Niet gemakkelijk.

Vandaag ook nog een half uur met de inlijster samen gezeten. De triptiek (wat het uiteindelijk wel moet worden) is niet alleen tekentechnisch een heel werk, ook naar inlijsting toe komt er heel wat bij te kijken. De zijpanelen moeten immers gedragen worden door het centrale paneel. Alleen aan glas al zou dat, mocht ik alles inlijsten, zo’n 23 kilo wegen. Daar komt dan nog de lijst en de rugversteviging bij. Het wordt iets waar we serieus zullen moeten over denken. Om al eens te testen bracht ik vandaag 2 tekeningen binnen om te testen of lamineren op tekening een zelfde resultaat geeft dan lamineren bij foto’s. Indien zo, zou dat het gewicht van de triptiek wel enorm kunnen laten zakken.

Enfin…12 uur verder staan we hier al

img_0983 img_0984

Piëta 2

Vandaag nog’s 2uur gewerkt aan de piëta. Omdat ik geen zin had in tekenen ben ik al maar beginnen inkleuren, het moet tenslotte toch gedaan worden. Ik ben nog aan het twijfelen of ik de 3 centrale panelen in de stoel niet zou vervangen door glas-in-loodramen. Dit zou best wel eens kunnen zorgen voor een mooie achtergrondinvulling en een bijkomend diepte-effect. Maar goed, ik moet dan wel eerst nog gaan zoeken naar glasramen die er in kunnen passen.

Vandaag de dochter ingekleurd. Dat ging redelijk vlot maar als ik dan zie hoe lang ik daar heb aan gewerkt dan zal het hele blad inkleuren nog massaal veel uren vragen. Alsof ik dat niet wist op voorhand…

 

2017_01_15_4703

Het verstand van God

Binnen mijn project rond de Lilith-figuur blijf ik evoluties in het creatie-verhaal opvolgen. Ze zijn altijd boeiend om te lezen of te horen, of ze nu traditioneel zijn of helemaal nieuw verzonnen.

Op Artips vond ik deze analyse van het bekendste deel uit de beschilderingen in de Sixtijnse kapel door Michelangelo. Het is moment waarop God Adam het leven schenkt door een lichte tik met de vinger.

Ondanks de slappe houding van Adam, leeft hij toch al genoeg om zelf zijn vinger te richten naar die van God als antwoord. Dus feitelijk kan je niet zeggen dat God Adam het leven schenkt want…Adam leeft eigenlijk al…

Ene heer Meshbergher bekeek dit tafereel met een ander oog en herkende in de combinatie van God met alle randfiguren een hersenpan. Zelfs het been van de figuur onderaan kan worden aanzien als een aanzet naar de hersenstam of de connectie met door een belangrijke hoofdader. Zodoende zou men kunnen stellen dat God Adam niet het leven doch wel kennis geeft.

godenverstand

Blijft dan nog de vraag waarom Adam en Eva uit het paradijs werden gezet nadat ze een vrucht aten van de boom van kennis…Werd Eva misschien te slim naar de zin van God? Foei God!

Wordt dus zeker nog vervolgd…

Piëta 1

Naar aanleiding van het komende Sehnuscht-event (mei in Hasselt, november in Drongen) maak ik een piéta.

De piéta is deel van een triptiek. Een groot(s) werk bestaande uit een centraal paneel en 2 luiken. Zoals het hoort zullen de zijluiken ook open en dicht kunnen draaien en zowel langs binnen als langs buiten voorzien zijn van een tekening.

De triptiek draait helemaal rond leven, dood, vreugde, verdriet, liefde, leed,… Het middenpaneel bestaat uit een dochter die afscheid neemt van haar moeder. De moeder is recent overleden. De dochter wordt bijgestaan door een waker (van de hemel/hellepoorten) en door een klein meisje (de zus van?) dat speelt met haar pop. In tegenstelling tot de centrale figuren waar dood en verdriet primeren, staat het kind voor het jonge, speelse leven.

Bijzonder aan het centrale paneel is dat Gudrun, die model staat voor de bewaker, in 2016 zelf haar moeder verloor en dat Merel, het kleine spelende meisje, de dochter is van Gudrun. Babs en Mieke zijn effectief moeder en dochter.

Ondanks dat de zijpanelen nog niet klaar zijn, zit het beeld nu al doorspekt met verwijzingen en symbolen. Voor de compositie heb ik gekeken naar een driehoek, gevormd door het kleine meisje, over de 2 centrale figuren tot Gudrun. De zijbeelden die het decor maken sturen de afdwalende kijker steeds weer terug naar het centrale gebeuren: De heilige links boven wijst naar het midden, de vrouw met de appel (die ik van links naar rechts in beeld heb gezet) en de 3 overkappingen van de stoel wijzen naar beneden (en dus terug naar het middelpunt).

In het houten beeld van de vrouw wordt het voorwerp dat ze in haar handen heeft vervangen door een appel. Die appel (of appels) komen allicht terug in de zijpanelen. Ik wil nog iets doen met de gouden appels die ook het leven symboliseren.

Hieronder alvast schetsen en opmaak van de eerste tekenmaand….