De Facebookgroep

Een tijdje geleden was ik in gesprek met een voorzitter van een vereniging. Geen Gentse vereniging maar toch. Een vrouwenvereniging. Iets Femma-achtig.

Het was een behoorlijk confronterend gesprek. Het draaide grotendeels rond een bestuur dat voornamelijk bestaat uit oudere leden (zowel in leeftijd als in lidmaatschap) en het toetreden van een aantal nieuwe, jongere, leden.

Een hele moreel-ethische kwestie waarbij de senior-voorzitter (die met pensioen is en zich grote delen van haar vrije tijd wijdt aan de vereniging) zich ergert aan het gebrek aan engagement van de nieuwe leden. Je voelt zo de drang om meer te gaan doen dankzij de nieuwe toetredingen maar evengoed het niet willen loslaten aan de vastgeroeste waarden van de vereniging.

Het was des te confronterender toen ik vroeg: “wat is jullie visie?”, “waar groeien jullie in?”, “waarom betrekken jullie geen vrije, losse medewerkers bij de vereniging? Mensen die graag ’s bijspringen of een handje toesteken voor één projectje maar zich verder niet willen engageren als bestuurslid ofzo”. Dat lijkt toch wel een hedendaags probleem te zijn bij de bestaande – traditionele – verengingen: “vrijheid van medewerking”. Met de gedachte aan gebrek aan engagement door “de jeugd” nijpen ze zichzelf langzaam maar zeker de keel dicht. Het loslaten van controle en het geven van vertrouwen is onbestaande wanneer je niet “part of the club” bent.

En ik die dacht dat verenigingen er waren om mensen samen te brengen…tjah…Zal ik mij nog maar eens een uurtje op Facebook bezig houden dan?

0616_facebook-800x480

Advertenties

Renatelier

Ik ben een verbouwer. Altijd al geweest. Feitelijk komt dat door mijn constant streven naar verbetering. Ik heb continu ideeën over hoe iets beter kan lopen. Soms valt dat tegen maar meestal loopt het ook wel beter. Het gaat ‘m soms ook over meer halen uit wat iets kan. Zo kan ik op één ingang van de stereo wel 3 toestellen aansluiten zonder maar één kabel te moeten wisselen door betere combinaties te maken op aangesloten toestellen. Ik moet er wel bij zeggen dat het systeem soms danig complex wordt dat ik het ook niet meer uitgelegd krijg aan iemand die gewoon is om enkel met een druk op de knop iets te bereiken. Ach… Dus dat om maar te zeggen dat het (voor mij) nodig was om de zolder/tekenkamer en ook wel een beetje modellenruimte te gaan ombouwen.

Nieuwe (extra) lichten aangebracht links en rechts van de tekentafel waarmee ik nog beter en constanter licht heb. De andere hoek van de kamer wordt een speel-/leesruimte. Het blijft wel het walhalla voor al mijn (kunst en strip-)boeken en mijn Kuifje-postuurkes 🙂

Triptiek II – een eerste aanzet

Het lijkt nu wel helemaal te zijn vertrokken, het project rond oorlog (de zin, de onzin en de waanzin). Ik vermoed dat dat komt doordat het creatiewerk rond de eerste triptiek nu helemaal achter de rug is. Dat blijft borrelen, onstopbaar creatief. Ook niet altijd positief maar goed…Dan weer zijn er momenten met ergerlijke creatief dode momenten en die zijn al evenmin leuk. De dualiteit van de kunstenaar.

Het beeld van de nieuwe triptiek wordt alsmaar duidelijker. Ik wil “oorlog” als centraal thema, iets wat helaas hoort bij “het ding des levens”. Gelukkig blijven wij er van gespaard al is oorlog anderzijds ook nooit veraf. Zeker vandaag niet meer. Vroeger moesten ze daarvoor van Turkije met paarden (of olifanten) tot hier komen, vandaag is dat al een stuk sneller.

Een beeld van een moeder met kind had ik al in gedachten. Het blijft me achtervolgen. Gisteren heb ik dat nog snel geschetst. Zo kan ik het ook weer loslaten zonder het te vergeten. Deze ochtend was ik zowat aan het rondsurfen naar Bougerreau. Eigenlijk was ik op zoek naar het beeld van Maria met vele kleine kindjes op haar schoot. Een warm frivool beeld. Maar ik kon het niet direct vinden….Ik stootte wel op het beeld hieronder…

En plots kwam het idee om de Mariafiguur in dit schilderij te vervangen door een Christusfiguur. Het duurde amper een paar minuutjes tot ik besefte dat deze toevalligheid niet echt een toevalligheid is maar wel een voorbestemdheid. Is geloof immers niet het verdriet van deze wereld? Imagine there’s no religion… Ik doe er vast en zeker wel iets mee. Maar wat, dat blijft nog de vraag.

Ik had deze ochtend nog een inval (djieee…een creatieve ochtend blijkbaar). Eerder de voorbije weken had ik het gedacht om een liefdesscene te creëren op het slagveld. 2 volkeren in oorlog waarvan de 2 leiders (een man en een vrouw) mekaar treffen op de slachtvloer en instant verliefd worden op mekaar. Fatalistisch als het kan zijn, worden ze door de hunnen niet erkend en worden beiden bij de eerste kus al neergeknald. Enfin, dat was de gedachte. Toen ik deze ochtend een eenvoudigere plotwending binnen kreeg. Op het front verschijnt een vrouw zo mooi dat niemand meer durft te schieten en zodoende begint het moment van eeuwige vrede. Dat laatste is natuurlijk wel een stuk meliger maar toont het niet de absurditeit van de oorlog? Dat een oorlog kan beginnen met de stomste stommiteit en evengoed kan stoppen met een eenvoudige knip.

Wat vind jij er van? Schrijf het hieronder of mail het mij door via max.vanhemel@gmail.com

bouguerreau

Piëta 9

5uur verder…een paar CD’s en voor de gelegenheid “The Original Soundtrack – The Italian Edition” (eerste aflevering). Handig terwijl ik teken, omdat het zo’n prachtige muziek is, maar ook handig dat ik tegelijkertijd de afleveringen kan opnemen met de computer. Stel dat ze eens offline gaan – en ooit komt het er wel van – dan kan ik er nog steeds naar luisteren.

Maar dus de laatste 5uren…Vooral bezig geweest met het uittekenen van de houtsnedes van de grote centrale stoel en inkleuren van de 2 rechtse delen. Wat je hier goed kan zien is hoe de tekening vordert van een ruwe schets tot een gedetailleerde tekening om daarna ingekleurd te worden. En dan heb ik het eindelijk eens strategisch aangepakt. Van rechts naar links dus. Omdat een linkshandige nu eenmaal beter in die richting werkt (dan wrijf ik niet telkens weer over de tekening).

Voor het eerst had ik het gevoel dat het begint te wegen. Omdat ik de tekening liggend inkleur (het blad ligt dus, niet ik) en het formaat mij niet toelaat om gewoon zittend in te kleuren moet ik me helemaal over de tekening buigen om aan het centrale deel te kunnen. Het is dus nu al duidelijk dat het bovenste deel, wat nu nog niet is getekend of ingekleurd, ondersteboven zal worden getekend zodat toch een beetje comfortabel kan werken.

Over de lambriseringen ben ik er nog niet uit hoe gedetailleerd ik deze uitwerk. Het is nogal tijdrovend en ondanks de goede vooruitgang moet ik toch op tijd klaar zijn…alhoewel…zoveel haast is er nu ook weer niet.

Ik heb nog geen nieuws van de inlijster. ook dat zal ik nog even moeten aftoetsen. Ik ben benieuwd naar zijn testen met lamineren van de tekeningen. Hopelijk is het resultaat geslaagd. Volgende zaterdag wordt aan Baldr getekend. De eerste stap naar het linkse luik…

Heb je de vlinder gezien?

Max tekent Baldr in Brasschaat

Deze affiche hangt vanaf nu uit aan de vitrine van VEPAD – Art of living, Bredabaan 157, Brasschaat.  Ik ben er op deze dagen zeker in de namiddag (kan ook zijn al van de voormiddag maar dat is nog niet zeker). Wie langs komt ziet de vordering van de tekening Baldr die zal dienen als één van de 4 zijpanelen die ik zal maken voor de triptiek waar ik aan werk.

max-tekent-baldr

Word een piëta-volger!

De Piëta-tekeningen zijn nog voor een tijdje beschermd met een paswoord. “The making of” onthult namelijk al het totaalbeeld en omvat vele details achter de schermen die je, omdat er ook zo wordt op ingezoomd, misschien niet meer zal zien wanneer de tekening klaar is.

Wil je nu al de verhalen lezen en de foto’s zien? Stuur dan een mail naar max.vanhemel@gmail.com en ik stuur jou een mail terug met het paswoord voor de berichten.

 

Piëta 8

Vandaag nog ’s 6uur aan de tekening gewerkt. We zitten dus in de uren rond 32. Vandaag de 2 andere tekeningen in de stoel getekend (ik heb ze deze keer eerst allebei getekend) en ook al de grondlaag (licht okerkleurig) meegegeven. Er zijn ook 2 kussens extra ingekleurd. De kussens zijn een handige afwisseling bij het einde van de dag. Ze vragen weinig concentratie, het is gewoon inkleuren met oog voor lichtinval maar geen details.

Ik ben blij met mijn dag. Als het nu nog zo vlot dan zou ik over een maand toch ver aan het einde moeten zitten. Ik moet ook ’s kijken hoe gedetailleerd de andere lambriseringen zijn. Hopelijk zijn ze minder stevig dan deze 3 van de praalstoel.

Foto’s van gisteren en vandaag…