Bruegel-Challenge

Ik laat het regelmatig vallen: “ik word graag uitgedaagd”. Goed, binnen de grenzen van het aanvaardbare, zo lang zot zijn geen zeer doet. Ge gaat mij nog niet direct met mijn voeten aan een elastiek zien bengelen. Maar dus een paar weken geleden schreef ik in een (zoveelste) bui op Facebook dat ik wel eens een Bruegel zou gaan tekenen. Daarop kwamen er al een aantal voorstellen maar dat mocht wel wat meer zijn.

Ik maakte een selectie uit het zeer rijke werk van Bruegel en liet iedereen stemmen. Het werk met het meeste likes zou ik natekenen op ware grootte. Dat zou al een probleem geweest zijn mocht mijn favoriet gewonnen hebben want die is namelijk groter dan het grootste papierformaat in huis. Zelfs zo groot dat ik er meteen ook een papierrol zou moeten voor kopen. Maar “gelukkig” koos het publiek voor dat ene werk dat ik er zelf niet zou tussen gezet hebben. “Ons kent ons” en die ene snoodaard, ene mevrouw Pattyn, wist mijn oproep tot uitdaging te verzoeten met de Toren van Babel. Ik koos voor de versie Rotterdam, niet de Weense versie (die ik eigenlijk nogal braaf vind).

Ik moet het u niet zeggen dat de toren het meeste voorkeurstemmen kreeg. Dus ben ik alvast al aan het studeren gegaan. Voor je aan zo’n werk begint kan je maar beter (letterlijk) uit je doppen kijken. Er zit veel in en er is veel te ontdekken, zowel inhoudelijk als technisch. Ik geef u maar een kleine tip…Weet u waar deze mooie stelling staat op het schilderij?

awel…hier…

zot he…

Advertenties

The Culture Club

Dit weekend was er weer eentje vol cultuur. Ik had thuis nochtans gezegd dat het een rustig weekend moest worden, zo eentje om gezellig bij de haard te liggen lui wezen in de zetel. Maar niets van dus…Vrijdag nog een paar uren getekend en zaterdag naar Brugge om er de tentoonstelling Dark Rooms (PAK) te gaan bekijken. Eerlijk gezegd was ik, na de vorige top-tentoonstelling, wel ontgoocheld. Het is een donkere (dark dus) tentoonstelling en maar een paar werken konden mijn aandacht vasthouden. Enfin, elk zijn meug. Dan maar wat wandelen door de onbekende straten van Brugge waar ergens in de verte Push demon op een brug de pers stond aan te spreken. Aan de voet van een andere Brugge vond ik toevallig het atelier/galerij van David De Graef. Knap, kwaliteit, schone kunst! Toch liever daar rondgelopen dan bij PAK (sorry voor PAK).

Zondag naar STAM voor de expo rond 200 jaar UGent. De hele geschiedenis van (en een beetje van voor) de universiteit in Gent ontstond. Leuk om de oude gebouwen te herkennen en hoe het studentenleven er vroeger uitzag. Lijkt me vooral leuk voor al wie aan de UGent heeft gestudeerd en een beetje terug in de tijd wil gaan.

Fietsen aan de Palinghuizen

De Gentse mobiliteit…er valt veel over te zeggen. Doorgaans zijn het de automobilisten die in opstand komen. Als fietser wil ik dit even aankaarten.

Als ik van het rabot naar Mariakerke wil fietsen dan rij ik langs punt A en moet naar punt B.

Van A tot C is het fietspad 2-richtingsverkeer. Dat is het ook in de kilometers ervoor. Net zoals aan de overkant van de vaart. Je kan dus eenvoudigweg de weg verder zetten en van C naar B rijden. Veilig en zonder kruispunten doorfietsen tot aan de gekende blauwe fietsersbrug richting Mariakerke.

Toch heeft een of andere illustere ambtenaar vanachter zijn bureau het anders gezien…Zo moet het volgens de regels:

Het gekke er aan is dat je dus op punt C de drukke N9 over moet, dan het ook al drukke en zeer slecht georganiseerde kruispunt van de Eeklostraat over moet om dan 300meter verder de N9 nog eens over te steken. Nu goed, ik ben nogal praktisch aangelegd en rij toch door in rechte lijn van C naar B. Tot er onlangs een achterlijke motorflik vond dat hij mij moest doen stoppen. De idioot! Voila, bij deze niets tegen flikken die (niet nadenken over veiligheid en) enkel de wet toepassen maar wel een flink verbeterpunt voor de Gentse politiek. Er zijn ook wel wat andere punten te controleren als ’t op fietsen neerkomt dan dit, misschien kan naast bovenstaande kwestie eens een prioriteitenlijst aan fietscontroles worden opgemaakt. Zou nog niet zo mis zijn…

Toen geluk nog heel gewoon was…

Over de middag las ik het artikel van Fien De Mulder (DS) over de expo Holy Cow waar eigenlijk erg veel tumult wordt gemaakt rond een houten koe in een kapel. Men kan zich dan al de vraag stellen in welke mate het tumult wel degelijk echt is dan wel geënsceneerd om de bezoekers en de media te misleiden maar bon, daar wou ik het nu even niet over hebben.

Waar ik het wel wil over hebben is dat in het midden van het artikel een tekstblokje staat waarin vermeldt staat waar kunst MOET aan voldoen (om kunst te worden genoemd). Als er nu iets is waar ik kriebels van krijg dan zijn het die recensenten die even gaan bepalen voor het hele volk wat kunst nu precies is. Excuseer, ik zeg nog meer, wat kunst “moet”. Ik vind het verwerpelijk. Waarom kan kunst niet gewoon “mooi” zijn, “rust” brengen…Waarom kan ik als kunstliefhebber (want mag ik ook even meerdere facetten in mijn leven invullen) niet gewoon genieten van het zien van een beeld dat mij een goed gevoel geeft? Iets waar ik eenvoudigweg gelukkig van word? En mag ik dat zelf even bepalen zonder dat het “moet”. Of is dat dan ineens geen kunst meer…Tjah…dan ben ik maar liever een gelukkig mens. En ik hoop voor u van’t zelfde. Het debat is open 🙂

Kwaliteit met de K van Kunst

Ik krijg al eens de vraag: “hoe doe je dat toch… zo fijn werken? Dat moet toch uren tijd kosten? Dat haal je er toch nooit uit?”

Vandaag vond ik het antwoord op deze vraag en ik quoteer:

“Als je focust op de kosten, gaat de Kwaliteit omlaag. Als je focust op de kwaliteit, gaan de kosten omlaag.”

En ik durf te stellen: veel klanten heb ik niet, maar die die ik heb zijn wel erg tevreden.

https://maxvanhemel.wordpress.com/referenties/