Bosch vs Bruegel

Gisteren stond ik oog in oog met een replica van De tuin der lusten van Jeroen Bosch. Natuurlijk is dat likkebaarden. Kijken, kijken en nog ’s kijken. De vele miniatuurtaferelen samen geplakt tot een groot geheel. Ergens zwevend tussen goed en kwaad. Indrukwekkend en groot. Ik pas zelf zeker 4 of 5 keer in het schilderij.

Tot voor kort zou ik Bosch opgehemeld hebben, boven Bruegel. Bruegel (1525-1569) is tenslotte een nakomeling van Bosch (1450 – 1516). Ze hebben mekaar nooit gekend maar Pieter Bruegel de Oude kende duidelijk wel het werk van Bosch. Kleine rechtzetting over eerdere blog; Pieter Bruegel kende Rubens (1577-1640) niet! Ook deze twee monumenten hebben mekaar “gekruist”. Dus het schilderij uit het Mauritshuis is niet van Pieter Bruegel de Oude maar wel van Jan Bruegel de Oude (zoon van Pieter) en broer van Pieter Bruegel de Jonge (zie stamboom).

Maar goed, dat Pieter Bruegel het werk van Bosch kende daar twijfel ik niet aan. Wat mij – bij nadere studie – wel opvalt is dat Bruegel veel fijner werkte dan Bosch. Nederlanders noemen het graag “virtuoos”. Het is hoe je’t wil benoemen maar als ik in details kijk, dan zie ik in Bruegel’s werk zaken die zo fijn geschilderd zijn dat ik ze met mijn fijne potloodpunt niet aankan. Stel u maar al de ergernis voor wanneer ik aan mijn tekentafel zit…Die details herken ik niet bij Bosch. Of anders gezegd, Bosch schildert erg kleine figuren maar ze zijn grof, suggestief uitgewerkt…Virtuoos geschilderd. Bruegel is daarentegen één en al controle. Tot in de kleinste, zelfs onzichtbare (overschilderde) details.

In de top 100 van de beste kunstenaars allertijden stijgt Brugel daarom met minstens 1 plaats en kopt Bosch.

 

Klaar om uit te varen

Tijd voor kerst. Tijd voor eindejaar. Tijd voor flashbacks en vooruitblikken.

2017 was een druk en succesvol jaar. De verkoop bleef uit maar ik heb er mij over gezet. Er zijn belangrijkere dingen in het leven.
2017 was het jaar van de trips naar Brasschaat, de vriendschappen, expo’s Sehnsucht en de samenwerking met Carlo en Christine,…De vereniging ter promotie van de tekeningen van Max Van Hemel werd een feit. Het was kunstlevel+

Het was een jaar vol uitdagingen: de triptiek werd gerealiseerd, de vele kleinere tekeningen (om te proberen) en op de valreep De Toren (is nog niet af maar goed, de uitdaging was er wel). Het was een jaar vol waardering! Meer dan tevoren werd mijn website bekeken, gevolgd, gedeeld,…En dat koppel ik toch wel met enige fierheid aan mijn tekeningen én aan u. Van mijn teksten moet de blog het niet echt hebben. Uit de reacties onthou ik vooral dat ik mij minder en minder moet aantrekken van trends, van commerciële formaten, van hippe dingen. Dat ik voortaan vooral ga voor wat ik graag zelf wil gaan doen. En het ziet er naar uit dat dat vooral gedetailleerde, complexe, theatrale werken zullen worden waar het formaat van ondergeschikt belang is geworden aan het resultaat. Ik besef dat ik daarmee veel verkoop over de haag gooi but I don’t care. Ik ga voor passie, voor vuur, voor kunst. Voor kunst+

Ik hoop dat ik al wie mijn tekeningen mooi vindt daarmee nog steeds zal kunnen verwonderen, verbazen, vertellen. Want het wordt allicht ook een druk 2018. De haven ligt vol boten klaar om te kiezen voor het volle sop! Ga je mee? Dan gaan we samen voor 2018!

Star Wars VIII

En toen was er als eerste dag van de kerstvakantie: Star Wars VIII (8 dus): The last Jedi.

In deze nieuwste aflevering van de saga volgen we Rey weer in haar zoektocht naar een training om The Force onder controle te krijgen. Ze vindt daarvoor finaal ergens nergens Luke Skywalker en hoopt hem te overtuigen haar tips & tricks mee te geven. Parallel zien we Ben Solo ofte Kylo Ren afglijden naar de donkerdere kant dankzij de hulp van Snoke.

Goed, in’t kort gezegd: deze film duurt ongeveer 2u30 en ge verveelt er u geen seconde mee. Hij zit jokvol special effects, technische snufjes, humor, spectaculaire actiescenes en vooral veel geweld. Maar finaal gezien blijft het wel hetzelfde (christus)verhaal dan wat we al gezien hebben in delen 1,2,3 en 4,5,6. Tot mijn verbazing heeft deze film toch nog een soort einde. Ik had mij verwacht aan een brutale knip zoals we die kennen tussen delen 5 en 6 of vanuit The Lord of the rings-delen. Niet dus. Al is het einde nog ver buiten zicht, ga je met een goed gevoel naar huis. Het is nu verder aftellen naar deel 9. Om de tussentijdse honger wat te stillen volgt er eerst nog een aflevering rond Han Solo zelve. En dan mogen er van mij wel wat meer interessante en vernieuwde plots komen.

Aanrader is wel om deze film te bekijken in Imax 3D (omwille van het grote scherm en de verhoogde beeldkwaliteit) of in 4D (dan krijg je er een gratis douche en trillende stoelen bij).

Voor wie niet meer helemaal mee is, er is een “korte” Wikipedia-pagina.

Het hangende ijzer

Hop naar de eerste verdieping. Het was verdorie niet gemakkelijk. Aan dit stuk heb ik zo’n 6uur gewerkt! En kijk maar eens wat “slechts” de vordering is ten opzichte van de vorige blog. De toren wordt dus zeker nog een hele klus om te tekenen. Dat is ook niet te verwonderen. Als ik zie hoe complex maar ook hoe doordacht de opbouw van het beeld is. Alles is minutieus uitgetekend en doordacht. Ik kan mij – als bouwkundige – niet inbeelden dat Bruegel geen beroep deed op een architect om na te gaan of de constructie die hij had gecreëerd ook wel stand zou houden. In ieder geval moet hij vele uren op bouwwerven hebben doorgebracht. Op het kleine origineel kan je het met moeite zien maar de toren staat vol met bouwkranen en stellingen. Niet één type, wel verschillende afhankelijk van het doel dat ze moeten dienen.

Ik ontdekte tijdens het tekenen ook al een houtzagerij en een steenhouwer. Aan een stelling werken (slechts?) 2 stukadoors – “plakkers” voor de Vlamingen – die de borstwering – balustrade voor de Vlamingen – aan het cementeren zijn.

Op de souterrain zijn een groep mannen hun vissen aan het sorteren. Met zo’n grote bouwwerf zijn er duidelijk veel hongerige magen. Zou ik nog ergens een barista tegen komen?

Zware lasten worden met kranen opgetrokken. Er zijn verschillende soorten kranen op de werf te zien. Eentje viel me wel op. Wie goed kijkt ziet uit de bovenste werkplaats 4 draden vertrekken om dingen op te hijsen. Aan de linkse 2 hangt een haak en…een anker. Het anker dient als tegengewicht (denk ik).

Follow my blog with Bloglovin

De souterrain

De souterrain is klaar. Ik weet zelf eigenlijk niet hoe ik de gaanderij aan de haven anders zou moeten noemen. Het is slechts een half verdiep, of het zit half verscholen achter het heuvelachtig landschap. Of het zit half onder de grond. Daarom maar souterrain. Daarmee is feitelijk de aanzet gegeven om te beginnen aan de “gevel” van de toren. De onderste laag is in een merkwaardig soort oker-geel. De kleur loopt over in de grond. Ik vraag me af wat daar de betekenis van is. Wou Bruegel duiden op een ander soort steen dan erboven? Een uitgehouwen verdiep lijkt me onwaarschijnlijk. Zou het kunnen te maken hebben met het accentueren van de grandeur van de toren?

Ontdekking van deze fase is de kleine haven met een mini-torentje. Vooral in verhouding tot het grote aantal boten en het volume van de boten lijkt me deze herstelplaats (?) of helling naar het water erg klein. Bij deze zijn ook de eerste “echte” figuurtjes getekend. Meer dan streepjes kan je bij deze figuren zien waar ze effectief mee bezig zijn.

Follow my blog with Bloglovin

De haven – klaar

Vandaag heb ik nog eens een halve dag aan de haven gewerkt. Op de schaduw van de toren na lijkt de haven voor mij nu klaar. De finale schaduw kan ik er pas op zetten wanneer de toren er ook op staat omdat de schaduw in verhouding moet zijn tot het geheel van het werk. Misschien zet ik, bij wijze van contrast, het eilandje rechts bovenaan nog wat meer in de zon. Wat nu wel al vast staat is dat mijn versie kleurrijker zal zijn dan de Bruegelversie, maar op zich vind ik dat nu niet zo erg.

Het is een fascinerend project aan het worden. Ik vrees dat ik het nog wel een paar keer zal herhalen maar dit is echt een meesterwerk. Excuseer, het is een meester. Ik weet nu wel wat te zeggen tegen de eerste die mij nog eens aanspreekt over de details van Van Eyck. Moderne technieken laten mij toe deze tekening te maken met een vergrootglas, een haarscherp mes dat de punten erg fijn slijpt, hoge resolutiesfoto’s leveren mij een kant-en-klaar beeld af,…Als ik bedenk dat Bruegel dat allemaal niet voor handen had, het hele schilderij inclusief perspectieven heeft ontworpen en dat allemaal ook effectief geschilderd. “Ameejzing!”

Voorlopig heb ik dus gedaan met bootjes tellen. Ik denk dat ik ook nog wel ’s ga tellen hoeveel openingen (ramen en deuren-doorgangen) ik teken in de toren. Lijkt me een goede schiftingsvraag 😉

Follow my blog with Bloglovin

Het bootje

Ik zie het al eerder in een Facebookstatus: het is gek hoeveel boten er in de haven van Babel aangemeerd liggen. En dan zijn er nog die binnenvaren of vertrekken, die in herstelling liggen, die gebouwd worden,…Er is op zijn minst erg veel bedrijvigheid in deze haven.

En het enorme detail waarmee Bruegel deze boten schildert is onbeschrijflijk (ik zou “crazy” zeggen maar dat is nog veel te zacht uitgedrukt). Ik geef u hierbij een idee. Ik maakte mijn versie van deze boot. Weet dat ik niet meer kan tekenen dan wat ik zie, dus mag je er van uit gaan dat op het schilderij nog veel meer detail te zien is dan wat ik teken. De boot heeft een man aan boord, een roer, een vlag, een soort verlichte overdekte opslagplaats,…de ribben van de romp zijn te zien…crazy…

Follow my blog with Bloglovin

De haven

We doen gestaag verder. Minutieus gaat de tekening vooruit. Ongelooflijk wat je te zien krijgt eens je de tijd neemt om deze werken te bekijken. SLOW ART…een fel contrast met de fast-food die we vandaag te zien krijgen. Het moet snel, de productie moet omhoog, snel snel snel…Hier kom je er niet met snelheid. Vakmanschap daarentegen wel. En ik leer bij met elke streep die ik zet.

Winkel te huur

Met spijt in het hart maar wat moet zijn, moet zijn. De zaak in Brasschaat sluit. Na 2jaar zal ik de vitrine niet meer voorzien van tekeningen. Het is een mooi verhaal en vooral hoe een zakelijke samenwerking kon uitgroeien tot een toffe vriendschap. En die vriendschap ging vooral door de maag en het hart. En ook een beetje door de kunst en vooral door de shit.

Luc concentreert zich voortaan verder op zijn onderzoeken rond mestverwerking en ik kruip wat meer op mijn zolder om daar te tekenen.

Het eiland

Weekends geven altijd een beetje marge in vordering van een groot werk. De eerste kleuren werden gezet en ik begin rechts. Als linkshandige is dat de beste manier van werken ook al begin ik liefst links mah bon…

Ik koos er voor om op de horizon te beginnen. De lucht lijkt me niet zo complex om achteraf aan te vullen. De haven daarentegen lijkt me een “kritische succesfactor” in ondersteuning van de toren…HAHAHAHA…rare manier van zeggen voor een toren die aan het wegzakken is…Enfin…Het eilandje rechts-midden werd ingekleurd. Ik toon op het schilderij welk deel je nu ziet..

 

The Art of noise

Bij het tekenen luister ik meestal naar klassieke muziek, filmmuziek of naar The Beatles afgewisseld met George Michael. Alle James Bond-soundtracks staan inmiddels op het netwerk. De nieuwe technologieën maken dat allemaal mogelijk. En blij dat ik daarmee ben! Een ideale vermenging tussen klassiek, film en rock-en-roll. Het geeft pit, het swingt, het motiveert. Vandaag deze mix geplukt uit the Proms 2011.

Babel schets: de toren

Omdat ik het bij het beginnen van een tekening niet kan laten noteer ik hoe lang ik aan een schets werk. Ik weet eigenlijk niet waarom ik dat precies doe want finaal gezien heeft het geen enkele zin of meerwaarde maar bon, het is nu zo…De schets van de toren staat er op en ik kan ineens meegeven dat ik er 12uur aan gewerkt heb. Eindelijk kan ik beginnen aan het detailtekenen en inkleuren. Om het – toepasselijk – met een bouw te vergelijken is dit de fundering 🙂

Kunstpuzzle

In winterdagen bij de haard of op zomerdagen in de veranda is puzzelen de ideale bezigheid. Rustig, op eigen tempo met een glaasje wijn en wat gezellige muziek of de top…Alleen of met z’n tweetjes. Zo dacht ik er ook over. En daarom maakte ik deze puzzle met het centrale beeld van de nieuwste triptiek. Je kan voortaan elk detail van deze tekening zelf ontdekken in grote of kleine stukken.

De puzzle kan al vanaf 100stuks maar de échte puzzlemens gaat natuurlijk voor de 2000stukjes. Hoe meer stukjes je kiest, hoe groter het formaat en dus ook hoe dichter je komt bij de ware tekening.

Liever een andere tekening op de puzzle? Dat kan! Laat me weten welke tekening je graag wil hebben en ik regel het.

Prijzen tussen 20euro (100st), 30euro (500st M), 30euro (1000st L) en 45euro (2000st XL). Bestellen kan je via mail op max.vanhemel@gmail.com. Levertijd ongeveer 4 werkdagen.

De magie van kunst

https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a16/

Wie op bovenstaande link klikt komt op de uitzending “winteruur” van Wim Helsen met Koen Fillet terecht. Ik geef toe dat ik eigenlijk nooit naar het programma kijk, ik weet niet precies waarom maar het kruist mijn TV-pad niet.

Koen Fillet daarentegen wel. Die volg ik al jaren. Van in de tijd van “Jongens en Wetenschap”. Superprogramma dat na 2 seizoenen al moest stoppen (en wat mij betreft erg vatbaar is voor heruitzending). Het weekendprogramma Interne Keuken van zijn collega Sven herinnert mij nog regelmatig aan die tijd. Ik moet trouwens nog wel ergens dat tweede boek hebben. voor het eerste was is te laat om het aan te kopen. Spijtig.

Maar waarom ik dit stukje TV deel (te bekijken tot 21 april 2018) is omdat Koen er perfect in uitlegt waarom ik niet altijd graag uitleg geef over wat ik maak als tekeningen en hoe ik die maak. Kunst (mag ik het even daar klasseren) is magie, het is ontsnappen, het is wegdromen, vervoering, emotie, verbeelding, fantasie,…Ik vertel graag een verhaal aan wie dat wil horen maar magie dat is iets…magisch.

Drie ongemakkelijke waarheden voor wie het fileprobleem wil oplossen

bron Knack 04/12/2017

Mijn opinie: Er valt nog veel geld te verdienen op de ring rond Antwerpen en Brussel. Niet alleen door de densiteit van het aantal wagens slibben de wegen dicht maar evengoed door het niet respecteren van de snelheidsbeperkingen.  Wie 130 rijdt waar 100 wordt gevraagd, bouwt mee aan de file die verder zal komen. Maar misschien past dat wel perfect in het plaatje van “individueel belang” tov het belang van de maatschappij.

'Drie ongemakkelijke waarheden voor wie het fileprobleem wil oplossen'

© ID Photo Agency

Lees verder

Babel: schets, tip van de toren

De tip van de toren is geschetst. Meteen ook de eerste 2 uren schetswerk achter de rug. Het is een hele puzzle om alle venstertjes uit mekaar te houden. De verschillende lagen binnen het gebouw – zowel langs de gevel als in de diepte achter de gevel – worden duidelijk. Het is heel wat om dat er op te krijgen. Als ik het grofweg nameet moet dit ongeveer 15% van de hele toren zijn…

O ja, voor moest ge’t u afvragen: dat gekribbel rechts is een grote wolk die dreigend over de toren komt.

A little Freddy

Een paren geleden zei een kunstminnares over mijn werk dat het “theatraal” is. Ik had nog nooit zo gekeken naar mijn tekeningen. Ondanks dat mijn moeder mij altijd zegt dat ik iets commerciëler zou moeten gaan, iets kleiner, meer geschikt om leefruimten te hangen, blijf ik het de andere kant op zoeken.

De Bruegel lijkt maar niet meer dan een noodzakelijke stap naar een hogere kunst.

Medio jaren ’90 maakte ik al grote werken (vooral in afmetingen waren ze redelijk groot), om praktische redenen stapte ik daar vanaf. Vandaag staat de technologie waar ik ze wil hebben en denk ik te kunnen realiseren wat ik écht in gedachten heb: theatraal én groot. Als ik het nu ook nog vervoerd krijg zijn we vertrokken…

En ook al loopt de markt, de kunstkenner in een andere richting, het kan mij niet schelen. Op een dag, wanneer de naam van de hipster is verdwenen en hij/zij zijn geld door de rooster telt, zal mijn werk er staan. En het zal groots zijn, ik beloof het u!

Ik ben er nog niet maar zoiets gelijk deze van Thomas Couture. Dat zegt mij wel iets. Zowel qua formaat als qua dramatiek. Misschien past dat nog in een of andere inkomhal van zo’n herenhuis aan de Albertlaan ofzo…wie weet. Daar kon vroeger een paardenkar met paard en al in, daar moet toch wel wat plek zijn voor een Van Hemel, niet?