Bruegel in detail

Dit detail wil ik jullie niet onthouden. Ik toon het origineel omdat ik vrees dat ik dit echt niet kan evenaren laat staan overtreffen.

De scene is ongeveer 4,5x2cm afgaande op mijn tekening. Ik ben dit stukje nu aan het schetsen maar het grijpt me zo aan dat ik gestopt ben met tekenen en dit moét neerschrijven. We staan – denk ik – voor een smidse. Er liggen balken (boomstammen? metalen liggers?) op de grond, links van de schuur staan planken tegen de muur en karren komen langs. Op het eerste zicht niets zo bijzonder. We zitten immers op een bouwwerf en in die tijd werd, voor dit soort constructies, veel meer gebruik gemaakt van hout van de metaal zoals dat vandaag wel het geval zou zijn. Het is er wel erg druk, ook toen was het druk in “den bouw”.

Bekijk deze pracht even en weet dat dit stukje dus amper zo groot is dan 3 postzegels. Ziet u het paard in het midden? Het trekt de longen uit zijn lijf. De poten staan helemaal schuin omdat het beest de kar vooruit moet krijgen. De man op de kar port het dier aan maar schijnt er niet over te denken van de kar te stappen. Uit de werkplaats stapt een man naar buiten. Eén voet staat al over de deurdorpel terwijl zijn ander been aangeeft dat hij duidelijk naar buiten komt. Ook in zijn kledij zien we kleurschakeringen die de beweging van de benen suggereert. In het andere deurgat staat ook nog iemand, het lijkt wel iemand met een mantel en kap aan. Door een ingenieus tilsysteem worden materialen door het dak naar boven gehesen. Op het dak zelf liggen (vermoed ik) gewichten opdat het niet zou opwaaien bij slecht weer of zijn het verluchtingskapjes, het kan ook. Op de grond voor de werkplaats nog een anker dat zoals bij die andere bouwkraan wordt gebruikt als tegengewicht.

Wat de rode vlekken binnen zijn (vuur? bezoekers?), is mij niet duidelijk maar de details gaan wel zo ver als dat de Y-vorm die het dank ondersteunt niet is vergeten.

Let ook even op de kar links onder. Die is zo goed als transparant. Kan er een verkleuring opgetreden zijn? Een beetje dieper in het schilderij staat een transparante schuur die doet denken aan een serre al lijkt me dat voor die tijd wel erg vooruitstrevend

Advertenties

2x prijs

Sommige commentaren laat je zomaar voorbij gaan. Wat is kunst en cultuur zonder een publiek die het weet te waarderen? Ik ben nogal (zeer) blij, fier, geflatteerd over dit bericht. Komende  van een madam met wanten, telt het dubbel ❤

Drongen cultuurt het jaar in

Nieuwjaar in Drongen…Cultureel nieuwjaar. Een feest onder cultuurverenigingen waar ook iedere Drongenaar welkom is. Er was weer heel wat mooie muziek, veel nieuws en vooral drank en lekker hapjes.

Ik weet u te vertellen dat de papieren jaarkalender – die anders een overzicht geeft van wat er allemaal te doen is – niet meer wordt uitgegeven bij gebrek aan subsidies. Een beetje spijtig voor een deelgemeente met zoveel oudere mensen. Maar er was ook heel wat interessant nieuws. Het belangrijkste daarvan is dat Stad Gent het werk “De zonneschilder” van Marf aankopen. Het beeld wordt daarna in Drongen op een vaste plek neergezet. Het is een grote eer die Marf toekomt en dat nog op zijn verjaardag!

Verder dit jaar zijn er verkiezingen (voor wie het nog niet wist). Dat wil ook zeggen dat er voor het Cultuurplatform Drongen een nieuw bestuur wordt gekozen. Een aantal mensen binnen het huidige bestuur staat zijn plaats af aan nieuw bloed. Wie zich kandidaat wil stellen of meer informatie wil, kan mailen naar info@cultuurdrongen.be

Zondag Cultuurdag

Januari is traditioneel de maand van de nieuwjaarsrecepties. In sneltempo volgen ze mekaar op. Onlangs was er nog de nieuwjaarsreceptie van het Cultuurplatform Wondelgem, nu is Drongen aan de beurt.

Nieuwjaarsrecepties zijn altijd leuke momenten om oude bekenden weer te zien. Dikwijls zijn het mensen waarover je een heel jaar hoort vertellen via via maar zelf niet ziet. Het is dan het uitgelezen moment om nog eens een babbeltje te slaan.

En ondertussen wordt er keihard getekend. (Alweer) even niet aan de toren. Ik had zin in iets snel. Dus nam ik mijn houtskool uit de schuif en vermengde die met een paar pastelkleuren…Zonder training komen we niet tot (top)resultaten.

Expo Jürgen & Mario in stationsbuurt

Wie de komende weken even tijd neemt voor een gezellig momentje rust in een exclusief decor, die moet een bezoek brengen aan de tentoonstelling van Jürgen Facon en Mario D’hont. Tot 4 februari houden ze hun 2e tentoonstelling in de Herbatheek (doorgaans herkenbaar aan de frigo voor de deur).

De werken zijn verrassend fris. Jürgen maakt schilderijen, tekeningen, drukwerk in zwart-wit en kleur. Er zitten duizenden figuren en evenveel betekenissen in. “Ik zet op doek wat in mijn hart opkomt”, zegt Jürgen. “Het is niet omdat ik er een titel aan geef dat je er dat ook persé moet in zien. Iedereen mag er van maken wat hij of zij zelf wil.” Volgens zus Ingeborg zijn de werken “De werelden van Jürgen” zijn beste werken. Deze werken kan je zien aan het begin van de tentoonstelling.

Mario D’hont is een veelzijdig en ervaren kunstenaar. Mario’s schilderijen passen helemaal in de hedendaagse kunst. Toch is zijn kunst wél hanteerbaar zonder handleiding. Soms doet het denken aan Richter, soms aan Raveel. Maar het meest bijzondere in zijn werk is dat de onderwerpen in zijn schilderijen trachten los te komen van het canvas. Willen ze ontsnappen of net in het canvas intreden? Vinden ze zichzelf het schilderij waard of zijn ze daarentegen te bescheiden om op doek gezet te worden. Laat het maar weten!

Expo Jürgen Facon en Mario D’hont in Herbatheek, Koning Albertlaan 75 (rechtover Sint-Pietersinstituut en dus vlak bij station), nog tot 4 februari 2018. Open op zaterdag en zondag van 10-17u. Concert van Billy & Bloomfish op 4 februari om 15u.

Foodtrucks onder de toren

Ik heb jullie geduld wat op de proef gesteld. Eerst was er een week ziekte, dan waren het feestdagen en daarna moest ik nog die tekening van De Campagne voornemen. Het was ook voor mij er terug in komen. We waren gebleven bij de schaapjes die in grote getale over de weide beneden aan de toren lopen. Dat er, naast vissers, ook boeren op de vlakte te zien zijn is al evenmin verwonderlijk met zoveel volk op de werf. De boeren waren de foodtrucks van de tijd.

Ik had ook al eerder laten weten dat ik terug naar het “gelijkvloers” zou gaan om daar verder te werken en zodoende daarna weer op te klimmen. Vandaag tekende ik het vervolg van de akkers. Ondanks dat het op het eerste zicht een ordinaire vlakte lijkt die snel afgewerkt is, zitten er veel kleurschakeringen in. Deze geven diepte en reliëf aan het landschap. Ik ontdekte dat er naast de 2 runderen nog een derde staat, helemaal verscholen in de schaduw van de boom. In het midden staat ook nog een kapel (die ik nog moet uitwerken) en er zijn 2 vrouwen op het land aan het werken. Van de 2 personen die rechtsboven op het pad aan het wandelen zijn vermoed ik dat de linkse een non is. Het is niet goed te zien op het schilderij maar afgaande op de kledij vermoed ik van wel.

Dit kleine stukje is eigenlijk al een schilderij op zich. Je ziet hier 3 uur werk…Met een overzicht van de zone waar is aan gewerkt, de start, een tussenstop en het einde. De floue foto’s komen door het inzoomen, sorry daarvoor.

 

De bewondering van Rik

Kwaliteit maak je samen. Een goede blog met kwalitatieve berichten dus ook 😉 Daarom neem ik graag bij deze de bewondering voor Van Eyck door Rik Guns over van zijn Facebookpagina. Ik laat u mee genieten van zijn hartig enthousiasme.

Ik deel dit uit pure bewondering voor Jan Van Eyck, volgens mij de grootste schilder ooit. Te bewonderen dankzij de website ‘Closertovaneyck’. (Je moet klikken om in te zoemen op het beeld hieronder).

In de ‘Madonna met kanunnik Joris Van der Paele (1436), te bewonderen in het Groeningemuseum in Brugge, heeft Van Eyck de kanunnik zo realistisch geschilderd, dat een reumatoloog er onmiskenbaar arteritis temporalis op herkende. (Hyperrealisten zouden het vandaag niet zó precies kunnen doen). De licht gezwollen, ietwat stijve linker hand wijst sterk op ontstekingsreuma (polygamya rheumatica), een aandoening die nog al eens gepaard gaat met gezichtsproblemen. Vandaag zou men daarvoor geen bril voorschrijven, maar dat wist men in de 15e eeuw natuurlijk niet.

Brillen waren begin 15e eeuw al goed ingeburgerd in de hogere kringen, veel beter dan wordt gedacht. Uit doeanedossiers van de haven van London bleek dat tussen juli en september 1384 alleen al 1151 brillen uit de Lage Landen werden geïmporteerd. Maar men liet er zich niet graag mee portretteren. ‘Brillen’ werd geassocieerd met ouder worden en wie wil zich nu zo vereeuwigd zien? Tenzij een kanunnik die toch al goed in de zestig was. En zeker als er andere, religieuze redenen waren, waar de kanunnik zich ongetwijfeld wél graag mee associeerde: het licht dat door glas schijnt stond symbool voor de Incarnatie (dat God mens is geworden). Translucentie stond symbool voor de maagdelijkheid en de bril maakt de rol van Maria in de Incarnatie (letterlijk) groter. Dat de kanunnik de bril vasthoudt bewijst zowel zijn devotie voor Maria als zijn kennis van het woord Gods.

Ik geloof daar allemaal niet in, maar het is wel ontzettend boeiend. Ook al omdat het gebruik van brillen de kennis van optica bewijst, en daarmee de waarschijnlijkheid dat Van Eyck optica gebruikte voor zijn (fotografisch precieze) schilderijen.

In elk detail van Van Eycks schilderijen zit een schat aan kennis verborgen.
(Sorry dat ik u hiermee lastig val. Ik heb me gewoon effe laten gaan…)

Waarop ik zei: “lastig? Meer van dat!” En Rik zich nog eens mocht laten gaan…

allez dan, nog eentje. Jan Van Eyck was een beetje de Hitchcock van zijn tijd. Die liet zich ook onopvallend graag zien in een scene. Van Eyck ook. In dit schilderij doet hij dat in de reflectie van het schild van Sint-Joris (wiens gezicht overigens een beetje van Bart De Wever heeft, maar dat geheel terzijde ☺️).