Halloween

Ik heb het niet voor het Amerikaniseren van onze cultuur. Jep, soms ben ik dan eens conservatief. Voor mij is Allerheiligen en Allerzielen een moment van bezinning, over wat was, wat is en wat kan komen. Een ommeslag naar een feeststemming op zijn Mexicaans zie ik nog zitten. De gedachte is daar eigenlijk gelijk, alleen is de omkadering anders. Maar het Halloweengedoe, het is toch even tegenstrijdig als McDonalds (gezonde) voeding te noemen. Ge hebt er mee gegeten maar daar stopt het dan ook. Wat ik wel spijtig vind is dat hierdoor ook Driekoningen er aan ten onder gaat. Maar genoeg gezeurd! Laten we nu gewoon griezelig gezellig dicht bij mekaar in de zetel onder het deken kruipen en een goeie thriller opzetten. Straks komt er vast weer een seriemoordenaar aan de deur bellen. Is het niet, Sidney? 🙂

So long

Niet alles wat gemaakt wordt geraakt de deur uit. Sommige werken zijn te groot, te persoonlijk, te direct, te expliciet,…Het blijft een groot verschil tussen een werk mooi vinden en er ook voor kiezen dit in huis te halen. Dan nog belanden de meeste van mijn tekeningen of in een private werkruimte/bureau of in de slaapkamer. Max is bij deze een slaapkamerkunstenaar LOL De durvers hangen wel eens een Max in de living, maar dat is eerder uitzondering dan regel.

Maar wat niet weg geraakt, blijft in de stock zitten. En er was zo een tijd dat ik reeksen maakten op doek. Bij gebrek aan plaats – het is bijna onlogisch om zo eigen talent te moeten onderdrukken – ben ik gestopt met het tekenen op doek en terug overgestapt op papier. En meteen dan ook, in de regel, kleinere formaten want papierformaten zijn nu eenmaal beperkter. Maar dan in retour werd het werk fijner, scherper, delicater, brozer.

Deze ochtend moest er eentje uit de oude doos sneuvelen. Het onderstaande werk, naar een portret van Sofie van de toenmalige Monocle snackbar, ergens van de jaren 2005 moest er aan geloven. Het is nu weer een wit canvas. Over 200jaar kan je met bestralingen allicht het origineel zeker terugscannen 😉

Pompoensoep

Toen was er de middag waar ik bij Brood&Boter een vers gemaakte pompoensoep ging eten. Om een beetje te ontspannen blader ik door de krant terwijl ik wacht op mijn bestelling en zie de oproep naar eierdopjes van Yves Rocher met zeemotief…En dan denk ik voor mezelf: “hoe zou zo een eierdopje er uit kunnen zien?” Dus maakte ik voor mezelf zo een eierdopje op de krant. Het helpt de oproeper niet maar ik mag hopen dat de volgende krantenlezer het een leuke gedachte vindt…

kijkcijfers

Geen kunst zonder kijkers. Alhoewel. Het kan wel maar laat ons stellen dat het plezanter is mét kijkers dan zonder. Want al teken ik vooral vanuit mezelf, wat ik publiceer, publiceer ik voor u: de kijker. De laatste jaren bracht dat dat meer dan 14.500 kijkmomenten op. In 2016 waren er 16.617 kijkmomenten over 4.025 bezoekers. Voor dit jaar staat de teller op 14.467 kijkmomenten over 5.213 bezoekers. Dus zijn er dit jaar al meer mensen naar mijn tekeningen komen kijken van in (topjaar) 2016. Maar ik zou graag ook het aantal bezochte pagina’s kloppen. En moest dat kunnen dan zou dat dubbel zo veel waard zijn want in 2018 blogde ik niet via deze site over de Gentse Feesten. Dus die zijn er niet bij (maar wel in de statistieken van 2016).

Wie wil mag nog altijd mijn pagina “volgen” via de WordPress (dan krijg je bij elk nieuw bericht een mailtje) of via Facebook. U mag natuurlijk ook altijd mijn berichten delen via uw eigen Facebook/blog. Dat is leuk voor mij maar vooral fleurt het uw pagina op met veel leuke tekeningen van Vlaamse bodem 🙂

A little left the centre

Deze week zag ik in een Facebookgroep een oproep naar mensen die graag willen meewerken aan een wetenschappelijk onderzoek. Ik ben zo niet into pillen uittesten en zo dus meestal laat ik dat aan me voorbij gaan. Maar deze oproep ging over een studie van het brein. Na 2 hersenschuddingen vind ik dat een bijzonder interessant onderwerp. Hoe het brein ons doen en laten stuurt maar ook in de war kan sturen, boeit me sindsdien erg. Vooral omdat ik aan de lijve mocht ervaren dat wat voor de buitenwereld niet zichtbaar is, ook niet bestaat.

Ik stuurde een berichtje om te laten weten dat ik wel wou meewerken. Dezelfde dag nog kreeg ik een vragenlijst om uit te maken of ik rechtshandig of linkshandig ben. 8 vragen. Ik omcirkelde 6x rechtshandig (ik doe bijna alles rechts) en 2x links (schrijven en gommen). Dat maakte mij plots “ongeschikt” voor het onderzoek. Wat al vanzelfsprekend de Gauss-curve vernauwd tot de middelmaat en het onderzoeksresultaat dan ook enkel geschikt maakt voor die ideale groep.

Interessant. Maar vooral inspirerend. Meteen maakte ik deze tekening. Wat je allemaal mist wanneer je niet tot de middengroep behoort…

La farce

Hoe meer ik me richt op dat surrealisme hoe meer ik er het plezier in terug vind dat ik vroeger – in mijn studententijd – kende bij het maken van cartoons. Ik lig er nog niet slap van onder de tafel (wat toen wel al eens kon voorvallen, zelfs nog voor ik 1 streep had getrokken) maar ik vind het best leutig om te doen. Hoe meer ik er maak, hoe verfijnder ze worden. Althans, dat vind ik toch zelf. Daarom deze die ik met veel plezier de titel “la farce” mee geef.

edf