les mémoires ardentes

2018 was een goed jaar. Ik heb er zowaar van genoten. De statistieken van mijn website piekten, ik ontwikkelde mezelf op vele vlakken, er waren alweer nieuwe verrassingen en uitdagingen in het gezin en ik had een fantastische teammaat die de hele dag lang mijn flauwste mopjes kon verdragen. Energiegevers worden met beide handen aangenomen, energievreters laat ik steevast vallen. De Bruegel-toren is zo een energiegever en ook de tekeningen met de appel en de bolhoed. Dagelijkse voorwerpen met een geschiedenis blijven me inspireren en boeien. Jan was een fijne hofleverancier van boeken maar ook van zulke inspirerende voorwerpjes. En vooral waren er de vele reacties van de lezers. Dat doet altijd plezier 🙂 2018 verbrak alle bezoekersrecords van de site: gemiddeld werden zo’n 48 keer per dag naar mijn blogs gekeken. In totaal werd de site dit jaar meer dan 17.000 keer geraadpleegd over 6.113 bezoekers.

2019 staat nu al bol van de projecten. Ik start al februari met Vitrines d’Amour. Het grootste zal zeker de expo van november zijn. Deze gaat opnieuw door in De Campagne. En deze keer hou ik er mij aan. Het is de laatste volgens de gekende formule van groepstentoonstelling, concerten, hapjes, workshops,…De formule botst op zijn limieten en veel groeien is niet meer mogelijk. En als Bruno mag stoppen met bloggen, dan mag ik stoppen met zelfstandig tentoonstellingen organiseren. Dus leg de data in november maar al vast. It’s now or never! en misschien stop ik ook wel met Facebook. Beetje de mensen terug “in levende lijve” ontmoeten. Maar net zoals Admiral Boom gaan we dit niet loslaten zonder een ferme knal. De eerste knal zal het klaarstomen van de Toren van Babel zijn. En voor de rest meer ergens in september. Als ik tegen dan maar die triptiek ook nog klaar krijg. Dat het een druk, vol, leuk 2019 wordt, dat staat nu al vast. Enjoy it!

Toren van Babel: kraanwerk

De toren is een rijkdom aan bouwkranen. Ze hebben meerdere functies. Natuurlijk dienen ze in eerste instantie de bouwwerf. Ze brengen materiaal aan en af en dit over de verschillende verdiepen. Zoals reeds eerder aangegeven is dat zeer goed te herkennen in de rode streep en de witte streep over de gevel. Bakstenen en pleister worden trapsgewijs naar boven gebracht. Me verschillende types hijstechnieken. Op het onderstaande detail zie je er 3 (vlnr): hijskranen op wielen, een grote vaste hijskraan in een houten constructie en dan nog de kleinere vaste katrollen gemonteerd op een beperkt aantal palen. Goed voor kleine lasten.

Bruegel heeft de moeite genomen om al die kranen van dichtbij te bestuderen. De kranen op wielen zal hij wel in elke haven gevonden hebben. Ze waren gemakkelijk te verrollen om boten te lossen. We vinden ze ook nog terug op historische sites. Wie in Gent woont is wel bekend met de “Kraankinderen” die in de wielen liepen om ze te doen draaien.

Van de vaste kranen heb ik geen beelden kunnen vinden. Wat er het dichtste bij ligt is wat je hieronder ziet. Al is dit niet dezelfde constructie. Merkwaardig genoeg kiest Bruegel er voor om kranen met stevige katrollen te schilderen terwijl – volgens mij – een vaste constructie met een groot wiel veel meer last kan tillen.

Maar…heb je ook goed gekeken naar wat er in het detail wordt getild? Het is geen grote ton zoals die gebruikt werd om het pleistermateriaal naar boven te brengen. Het is een soort palet. Een grote piramide achtige stapeling van bakstenen op een plank. Het geheel wordt – volgens mij – omgeven door een doek om te beletten dat stenen naar beneden donderen terwijl ze worden getild. Dit maakt het meteen de eerste big bag uit de bouwgeschiedenis 😉

Ceci est bien une pipe

De ene pijp is de andere niet. Dat Magritte inspireert steek ik niet weg maar deze pijp is niet dé pijp. Er zijn pijpen en pijpen. Dit is een pijp. Althans, ze bestaat. Ook al denkt ze niet. Toch is het een bestaande pijp. In tegenstelling tot de Magritte-pijp is deze pijp niet zo gestileerd. Dit is namelijk de pijp van mijn grootvader. Eén van de want hij had er wel meerdere. Het met (Bruyere) is dan ook een echt pijpmerk. Geen surrealisme dus…of toch een beetje want ook deze pijp kan je niet opeten 🙂


omdat de vertaling via Google “pipe” vertaalt in “buis” (een pijp dus) vertaal ik het even zelf:
Une pipe n’est pas l’autre. Je laisse Magritte m’inspirer, mais cette pipe n’est pas sa pipe. Il y a des pipes et il y a des pipes. Ceci est une pipe. Au moins, elle existe. Même si elle ne le pense pas 😉 Et pourtant, c’est une pipe réelle. Contrairement a la pipe de Magritte, cette pipe n’est pas si stylisé. Cette pipe est la pipe de mon grand-père. Une de la collection car il en avait plusieurs. La marque (Bruyere) est donc une vraie marque de pipes. Pas de surréalisme … ou un petit peu parce que vous ne pouvez pas manger cette pipe aussi 🙂

Toren van Babel: reclame

De torenrij aan de linkse kant van de gevel is klaar. Enfin toch voor wat verdiepingen 1 en 2 betreft. Op de 2e verdieping staan trouwens 2 torens erg dicht bij mekaar. Door de gevel zie je zo de trap “in” de toren.

Weet je wat ik grappig vind? De achterste toren op de 2e verdieping heeft bovenaan een constructie. Het deed me spontaan denken aan de Cola-reclame die ik me herinner uit mijn jeugd. Het grote bord stond op het De Brouckèreplein te Brussel. Het bord is vandaag vervangen door een LED-scherm. Mist een beetje charme… Maar wie weet stond er op de Toren van Babel wel reclame voor Bruegelbier? 🙂

Nog net voor ze het hoekje omdraaien moeten de wandelaars, zowel op het gelijkvloers als op het verdiep door een boog. Beneden is de boog geflankeerd door een huis en een boerderij (links). Ze zijn nu de eerste aanzetten om de kijker te sturen naar het ontdekken van de achtergrond. Al vind ik dat, nu het in mijn tekening nog niet is uitgewerkt, extra diepte te geven aan het werk en de toren nog meer op de voorgrond te brengen. Je kan immers niet focussen op de voorgevel van de toren en tegelijk de achtergrond zo scherp zien als het in het schilderij wordt voorgesteld.

Om toch nog extra diepte in het schilderij te steken, schildert Bruegel dikwijls in “laagjes”. Zoals een toneeldecor bestaan zijn schilderijen uit een voorgrond, een centrale scene en een achtergrondscene. We herkennen dit hier, op de andere versie van de toren, op de val van Icarus,… Op de voorgrond breng ik de eerste schetsen van 2 steenkappers aan. Ze stralen kracht en devotie uit. Alsof ze onuitputtelijk kunnen blijven hakken. De toewijding wordt nog benadrukt door de stapel stenen die rechts van hen ligt (is nu geschetst, wordt later wel duidelijker).

 

Exit Beatles

Overschrijving naar Music for Life is een feit. Mijn bijdrage is alvast geleverd. En meteen mijn 2e bijdrage voor een goed doel dit jaar. De eerste ging naar “armen te kort” in het begin van dit jaar 🙂

Het pakketje is inmiddels verzonden. In Kortrijk is weldra iemand de nieuwe bezitter van dit unieke exemplaar van de dubbel LP van The Beatles.

Blij en fier dat het allemaal vlotjes liep en er nog mensen met een hart zijn ❤

Verscheurd door het trauma

Vandaag zit ik in de cafetaria van de dansles. Het is geen rustige plek. De muziek davert door de muren. Allerhande soorten muziek: stevige dansbeats in de ene zaal, ballet in de andere, live muziek in de “bewegen op muziek”-zaal. In de cafetaria is het blijkbaar nodig die collage nog te overstemmen met Michael Jackson.

Voor één van de kindjes is dit het moment om te wisselen van regime. Vader zet de dochter van (ik schat) 4 af om ze dan over te dragen aan de mama. Het kind is duidelijk nog niet klaar voor het afscheid en wil graag nog wat langer bij haar vader blijven. Maar dat gaat niet. De regeling legt het anders op. (Herkenbaar) Regelgericht en vermand verlaat vader de zaal onder luid gehuil van zijn dochter die smeekt voor nog wat momentjes. Haar moeder tracht haar te troosten en neemt haar op de arm. Het kind roept “mamaaa, mamaaa” maar dit is geen roep naar haar moeder dit is een roep naar emotionele gerechtigheid. Haar ene oog is afgeplakt met een grote sticker en intuïtief gaan beide handen achter de bril die ze draagt.

Het flasht me terug naar momenten waar ik niet wil zijn maar zonder twijfel de jeugd van mijn zoon voor goed hebben getekend. Het is niet rechtvaardig, het is niet eerlijk. Het is zelfs egocentrisch destructief. Ik ben in een paar seconden emotioneel verlamd door het tafereel. Een afschuwelijke dualiteit beklijft mijn hele wezen.

Een paar minuten later vertrekt met de mama met haar nog steeds huilende dochter. Ik begin te bloggen om het toch ergens van mij af te schrijven…(mijn excuses dat ik er u mee opgezadeld heb)