59/365: dagen zonder TV

Begin december 2018 besliste VRT om geen DVB-T uitzendingen meer te doen. De kost was te hoog en te weinig mensen (volgens hun eigen studies) keken nog via de kleine huiskamerantenne. Ik was één van die 200.000 mensen. En niet echt tevreden. Informatie van de overheid ontvangen lijkt me een gratis basisrecht. Maar goed, ik ben maar David en had geen zin in een betoging op Brussel 😉

Nu 3 maanden later stel ik vast dat het zelfs niet eens een gemis is. De TV is (helaas, ondanks de goede staat) naar het containerpark. Maar al bij al missen we Jeroen Meus, Ben Crabbé en het VRT-nieuws niet. Veel minder ergernissen door gebrek aan polarisatie. En weet je wat, ik voel me niet eens wereldvreemd. Misschien wel wat wereldvrediger 🙂

Ik zet er meer en meer mijn zinnen op om ook Facebook een wip te geven. Totale rust en meer tijd voor de buren en een goed boek…

Toren van Babel: einde van de episode

Al een paar weken denk ik na over deze tekening. Ik had mij geëngageerd om een exacte kopie 1/1 te tekenen van een gestemde Brueghel. Ik had zelf graag de Dulle Griet getekend maar daar waren toen 2 praktische bezwaren: (1) ik had geen papier op het formaat van het schilderij en (2) het schilderij was in restauratie en dus niet te bezichtigen.

De toren hield mij en jullie meer dan een jaar bezig. In het begin, aan de haven, met vooral de focus op de details maar navenant werd het verhaal boeiender omdat ik zowel de constructie als de gebruikte technieken kon bespreken en vergelijken met de Weense toren en de hedendaagse technieken.

Nu ik helemaal bovenaan zit lijkt het verhaal uitverteld. Ik zou nog wat verder kunnen tekenen en bloggen over het landschap. De typische kernmerken. De kleuren die ik gebruik. Maar het zal niet meer zo boeiend zijn als wat is geweest. Dus wordt dit de laatste torenblog. Het verhaal is verteld. Zeer optioneel kom ik later nog wel ’s op terug maar nu moet ik echt dringend aan de triptiek van het leven gaan werken om ze klaar te krijgen tegen de expo van november 2019.

De toren is klaar. Hij is helemaal getekend. De toren deed me in vele boeken zoeken naar details, verhalen en reizen naar Rotterdam en Wenen. Maar we hebben het gehaald. “WE” want zonder de vele aanmoedigende opmerkingen en duimen was ik misschien al eerder gestopt. Wat weet ik te vertellen over die laatste verdiepingen? Wel, het perspectief van de mannetjes is van groot belang. Door de mannetjes nog kleiner te maken dan op de onderliggende verdiepingen krijgt de toren een dominanter effect. Ik sprak ook al eerder over de houten constructies die de rondbogen ondersteunen. Tot nu zagen we hoofdzakelijk 1, in het beste geval 2 ondersteunen voor/achter mekaar. Om de bovenverdiep meer diepte te geven, om meer te tonen dat er gangen achter de gangen liggen, schildert Brueghel er soms 4 tot 5 achter mekaar. Die gangen en doorsteken kent iedereen die het Colosseum te Rome heeft bezocht.

 

 

Ik heb ook een eerste aanzet gegeven naar de wolken die de toren overschaduwen en niet veel goeds voorspellen.

Nog 2 wist-je-dat-jes over de toren…Breughelschilderijen worden getypeerd (zeg gerust “gesigneerd”) door de aanwezigheid van een galg, een ekster en de “kakkende mens”. Over die “kakkende mens” had ik al in een eerdere blog.

De galg die staat meestal buiten de stad. De bengelende lijken zijn meestal niet voorzien van een aangename geur. In deze havenstad is de galg geplaatst op het kleine eiland rechts boven de haven (zie detailfoto). Alweer een meesterlijke zet! (wacht het wordt dadelijk nog meer duidelijk)

Ook de ekster is aanwezig. Links onder bij de steenhouwers zit ze op een tak (zie detailfoto). Verbind je de ekster en de galg met een lijn, dan kom je heel wat punten tegen waar ik in het verleden heb op gefocust en die alleen maar de verdoemenis van deze toren accentueren.  De galg vormt dan op zich weer een mooi contrast met het eiland in de zon…

En mocht u ooit de schiftingsvraag krijgen hoeveel boten er in de haven liggen, ik heb ze geturfd. Ik tekende 83 schepen en bootjes in deze haven!

Als laatste beeld/detail zie ik mannen helemaal bovenaan de toren met mij mee juichen. YES! We hebben het gehaald! Of waren ze aan het zwaaien naar hun moeder “kijk mama, ik ben op het schilderij geweest”? In het detail zie je ook de vele houten stellingen in een rond het gebouw opduiken.

Uitzonderlijk maar uit dankbaarheid voor ALLE mensen die deze blogs volgden en later nog lezen, laat ik hieronder nog een hoge resolutie-foto van de tekening. Ga gerust zelf op ontdekking door het beeld door te klikken op de foto. Je zal meer op de tekening zien dan op het schilderij omwille van het verhoogde contrast. Wil je de tekening graag “in het echt” zien, stuur mij gerust een mail en kom ’s langs. Altijd welkom!

 

52/365: anoniem naakt

Begin jaren 2000 maakte ik een reeks “anoniem” naakten. Bedoeling was om modellen op een onherkenbare manier op papier te zetten maar toch binnen mijn eigen “graad van scherpte” te blijven. Dit is eentje uit die reeks. Er volgen er nog. Later zie je deze tekening nog ’s opduiken maar dan zonder het “uitwrijven” van de houtskool.

50/365: de Snoecksmadam

In den beginnen was er…het potlood HAHAHA…En toen kwam meer en meer de nood om mijn lat hoger te gaan leggen. Modellen waren nog lang buiten bereik maar Snoecks hadden we wel al in huis. Dus tekende ik maar foto’s uit de Snoecks. Dit is mijn allereerste (half-)naakt. Nog een beetje buiten verhouding. Met klamme handjes gaf ik ze toen mee aan jeugdvriend om te vragen of zijn vader/kunstenaar er commentaar wou op geven. Ik weet nog dat ik toen maar 2 “echte” kleurpotloden had; dit Staedler-blauw en een Oker-bruine potlood van Stabilo.

49/365

ontwikkelen is ook ontdekken. Ik heb een tijd krijttekeningen op doek gemaakt omdat ik graag op nog groter formaat wou werken dan ik tot dan werkte. Ik zocht (en zoek nog steeds) technieken om sneller te kunnen tekenen om al die gedachten in mijn hoofd op papier te krijgen. Tijdens de periode van de krijttekeningen probeerde ik ook potlood op doek uit. Dat lukt maar het is niet praktisch. Toch is dit specialleke eentje waar ik wel tevreden mee ben…

48/365

Leven en over-leven heeft mij altijd bezig gehouden. “Moeder waarom leven wij?” De existentiële vraag die ieder zich wel eens stelt. Om te lachen bij een pint of echt serieus binnen een zoektocht naar de zin van je eigen leven.

Deze tekening uit mijn tienerjaren symboliseert een man in zijn boot die door het hoge riet zijn weg baant. De foetus spreekt voor zich…

Toren van Babel: het fel rode verdiep

Het rode verdiep. Ik noem de laatste verdiepen zo omdat ze knalrood zijn van de bakstenen. Doorheen de toren gaan we van een oker gele laag (onderaan) over lichtbruin/grijs naar abrikoos tot fel rood. Het opstijgen wordt benadrukt door de 2 kleurlijnen van rood (baksteen) en wit (pleisterwerk) op de linkse flank van de toren. Maar het vooral de keuze van de kleuren die weldoordacht de grootsheid van deze toren maakt.

In de Wenen-versie zien we een aanzet van die kleuren maar ze zijn lichter, minder contrastrijk. Dat maakt die toren niet alleen mee minder hoog maar ook veel minder dreigend. Door de top van de kleinere versie felrood te maken krijgt hij deze alle aandacht. Doe je ogen maar eens dicht en dan weer snel open. Het eerste wat je ziet is de top. En dan die dreigend hellende donkere lijn op de rechtse gevel. Deze lijn wordt gemaakt door de combinatie van ramen en uitgelijnde huizen. Het verval is ingezet!

Niets is toeval. Van op afstand gezien zie je de rode partij links onderaan de toren terug opduiken. Het lijkt een scharnier te zijn waarop de toren kan kantelen. Ondanks de hyperfijne tekening heeft Brueghel ook veel aandacht besteedt aan de keuze van kleuren. Door de achtergrond (hoofdzakelijk) in groen en blauw te houden wordt het contrast met het rood nog feller en dreigender. De witte kalkstreep staat er ook niet toevallig. Brueghel had de rode en de witte streep evengoed van plaats kunnen wisselen maar dan zou de ronding, het stuk dat meer naar voor dient te komen er helemaal anders uit zien.

In mijn versie – en ik laat het finaal zo – zal het gekleurde verdiep een bijkomende dreiging vormen voor zowel de scheve toren als het onevenwicht waar de constructie mee te maken heeft. Bij de volgende blog vertel ik voor de laatste keer over de toren. Dan is het verhaal verteld. *clifhanger*