De Curieuze collectie: geselecteerd!

Ik heb het niet voor wedstrijden. In de regel verlopen kunstwedstrijden als volgt:

  1. een oproep wordt in het wild rondgestrooid en per toeval zie je die ergens landen (ik weet niet hoe het zit in andere steden maar in Gent, als je niet in een academie, Nucleo of dergelijke groeperingen zit, ben je een outcast)
  2. dan reageer je, brengt werk binnen voor de selectie
  3. doodgaan van de stress
  4. een paar dagen/weken later mag je het werk terug komen afhalen en ben je geselecteerd/afgewezen en meestal ook zonder uitleg

Ik begrijp dat het onmogelijk is alle werken te becommentariëren. Vooral – kunstenaars kennende – ze gaan dan graag uren in discussie over hoe fout de jury het wel heeft.

Bij De Curieuze Collectie loopt het een beetje anders. De jurering is publiek en direct. Alle aanwezige inschrijvers kunnen de werken van hun collega’s zien en horen de verdediging. Zo kan je voor jezelf al op zijn minst zien wat de anderen indienen, wat ze er bij vertellen en hoe de jury daarop reageert. De jury krijgt ineens ook een gezicht (net als de kunstenaar trouwens). Je ziet wie er rond de tafel zit. Mensen onder mekaar.

De keuzes blijven moeilijk en hard. En ik ben blij dat ik voor deze gerenommeerde wedstrijd geselecteerd werd als laureaat. Ik vind het ook mooi dat er bij het einde van de jurering (nogmaals) herhaald wordt dat een non-selectie geen afbreuk doet aan het werk. De wedstrijd heeft een thema, de samenhang van de aanstaande tentoonstelling is al even belangrijk.

De Toren(s) van Babel worden dus voor het eerst geëxposeerd in de kapel van Campo Sancto in Sint-Amandsberg op 3-4-5 mei 2019. Spannende (eerste) confrontatie met het publiek en meteen ook mijn eerste expo in deze kunstkapel.

90/365: Lilith, ex libris

De meest gegeerde tekeningen zijn de tekeningen “ex-libris”. Elke tekening is uniek en maar weinig tekeningen laat ik in poster drukken. Maar sommige tekeningen maak ik in de rand van een project. Ze worden niet geëxposeerd en zijn daarom een uniek stuk voor de eigenaar. Only the happy few krijgen het werk ooit in het echt te zien en kunnen de levendigheid van de potloodstreken ervaren. Dit is zo een (wat ik noem) “ex-libris” uit de Lilith-reeks…

88/365: zonder kantjes

Sommige tekeningen dateren van voor ik een digitale camera had. Het beste wat ik toen (al) kon doen was de tekening op mijn flatbedscanner leggen en zo centraal mogelijk inscannen. Dan krijg je ongeveer dit resultaat. De kern van de tekening zonder de rand. Het is een beetje als de Nachtwacht nadat ze er de zijkanten hadden afgeknipt…

86/365: in kleur

Begin jaren 2000 werkte ik vooral in 1 kleur. De kleuren konden verschillen maar per tekening was er meestal maar 1 basiskleur. Toch experimenteerde ik graag met “volle kleuren”. Ik had mij, na bezoek aan de fabriek, een doos pastelkrijten gekocht en wou daar mee aan de slag. Het medium ging sneller dan potlood maar het was niet zo verfijnd. Op zoek naar nieuwe mogelijkheden maakte ik deze “douchescene” 😉

85/365: de danskampioen

Zelden plaats ik nog oproepen naar modellen. Met de jaren ken je de wegen en “ons kent ons” waardoor meestal het circuit wel blijft draaien.

Begin jaren 2000 was ik nog lang niet aan die evidentie toe. Het internet was (voor Vlaanderen) nog maar een kind en in die tijden redelijk duister. Maar op een dag kreeg kandidatuur van dit model. Ze bleek dan nog ineens Belgisch danskampioen te zijn.