150/365: sweet music

Bij het maken van deze tekening vond ik het leuk om het model een koptelefoon op te zetten. Dat was nog in de tijd dat je met een koptelefoon vlak naast de stereoketen moest gaan zitten omdat de draad zo kort was dat je nauwelijks 1,20meter ver van de aansluiting kon. Er waren toen al walkmans maar die hadden zo geen grote jack-aansluiting.


149/365: Like me

De laatste reeks voor Lilith was de “like me”-reeks. Voor die reeks maakte ik onder andere deze tekening. Het was de eerste tekening waarbij ik een model met piercings tekende. Bij het publiek werd dit gemengd onthaald. De ene zag er een verfrissende hedendaagse toets in, de andere zag het liever traditioneel. Voor mij mag het wel. Het zijn meestal ook wel (onschuldige) uitingen van eigen emoties, daar kan ik niet tegen zijn.

Jullie zijn snoodaards!

Gisteren heb ik op het nippertje blog 147/365 gered. Rond 8u30 controleer ik meestal nog even snel of de publicatie goed is verlopen. Deze worden op voorhand geprogrammeerd, niet dat ik er elke dag om 6uur voor uit mijn bed kom.

Tot mijn verwondering en verbazing was er dus gisteren geen blog 147. Merkwaardig want het afpuntlijstje dat ik volg zei me dat er wel een blog 147 was klaargezet. Waar was blog 147 naartoe?

Daarvoor zijn er nu eenmaal zoekfuncties…

En wat kwam daar uit? Dat op 27 april 2 blogs zijn verschenen! Blog 117 en blog 147 En ge moet mij vooral niet zeggen dat er op 1 dag 2 blogs zijn verschenen hoor. Neujeuu, laat ‘m maar doen…hij zal dan 366 tekeningskes online zetten ipv 365. Alsof ik niks anders te doen heb 😉 Allez, ’t is goed, ’t is jullie vergeven. Maar jullie blijven wel allemaal snoodaards met 2 blogs 147…

147

148/365: een vleugje honing

Tijdens het tekenen zoek ik naar de titel die ik de tekening wil meegeven. Ik laat me daarbij leiden door eigen gedachten, gevoelens, (levens)ervaringen of gewoon muziekjes op de achtergrond. Zoals vele keren was ik bij het tekenen van dit duo naar muziek van The Beatles aan het luisteren. A taste of honey…

146/365: Election day

Voor de verkiezingen 2018 maakte ik deze tekening rond de gemeenteraadsverkiezingen. Van elke partij (inclusief het kartel) maakte ik een appel en zette ze op een podium. Nog geen jaar later is het weer zover. Verkiezingen zijn voor mij altijd een stukje “comedia dell’arte“. Improvisatietheater met als enige doel de burger om de tuin te leiden binnen zijn eigen gedachten. “Ja-knikkerij” met vele verborgen agenda’s. Er bestaat geen geschreven overeenkomst tussen de belofte en de daad. En men is er ook niet vies van om een persoonlijke afrekening ten tonele te spreiden.

Verkiezingsdag brengt me ineens ook naar het nummertje van Arcadia (een deel van Duran Duran): Election Day (I pull my shirt off and pray)