293/365: geloofwaardigheid

Deze foto van de tekening is in hoge resolutie. Dus doe even de moeite om op de foto te klikken en details van de tekening te bekijken. Je zal zien dat kleuren niet zomaar kleuren zijn maar mengelingen van meerdere kleuren door mekaar. De tekening is eentje uit de Lilith-reeks en ze toont Lilith die in de boom van kennis kruipt. Symbolisch is het onderste deel van haar lichaam al aan het veranderen naar een slang.

Petite histoire van deze tekening: voor deze pose deed ik beroep op een professionele artieste die ook écht luchtacrobatieën doet in doeken. De zwarte en de witte doek zijn dus echt en bij deze opname hangt ze zo ongeveer 4 a 5 meter boven de grond. Moest dat nu echt? Ja! Want als je doet alsof dan krijg je nooit de spanningen in de spieren zoals ik zie hier heb kunnen tekenen. Het zijn zulke “details” die volgens mij het verschil maken om het verhaal geloofwaardig te maken.

292/365: Bond…James Bond

Ne mens moet ergens beginnen. En ergens dat kan zijn bij de foto’s van de modellen die ooit in een James Bond-film hebben meegespeeld. Er zijn er meerdere die na de film ook wel in het gespecialiseerde mannenblad met steengoede artikels zijn terecht gekomen. Deze is er zo eentje. Ik ga u niet verklappen wie het is want zo bekend was die actrice nu ook weer niet en toegegeven, ze lijkt er ook niet op 😉

King Kong 1976

Gisteren naar Hollywood Nightmares: Scary Symphonic Scores binnen het kader van het Filmfestival Gent geweest. Een avond vol live muziek met beelden uit horroklassiekers. Frankenstein, Dracula, King Kong, Dr. Jekyll & Mr. Hyde,… zowel de oude als nieuwe versies kwamen aan bod. Met Marco Beltrami in de zaal en Dirk Brossé op het podium. Super avond! Ik moet er echt een jaarlijkse gewoonte van maken, ook wanneer er tentoonstellingen op het schema staan. Maar één componist sprong er (alweer) bovenuit: John Barry. U weet wel, die van de James Bondfilms. De man schreef echter meer muziek dan alleen de JB-thema’s. Dat hij ook “horror”-muziek maakte dat wist ik niet. Al zou ik King Kong (1976) nu niet meteen als “horror” klasseren. Voor mij is dat hooguit een beetje spannend. Maar de muziek is jammiieeeee!

291/365: Dessein

Hoe belangrijk modellen kunnen zijn bij het komen tot een idee zie je hieronder. Ik vraag zo goed als nooit modellen zonder dat ik een gedacht heb over waar ik wil naar werken. Het kan wel zijn dat dat idee heel vaag is, dat de sessie een try-out is zonder het doel om al te komen tot een definitief beeld. Tijdens zo’n “jamsessies” waar poses aan een sneltempo door de ruimte vliegen, gebeuren magische dingen. Eén van die kleine resultaatjes is een postkaartje met daarop een mix van allerlei Magritte-items. In hoofdzaak verwijzende naar “ceci n’est pas une pipe” maar het spel van het woord waarbij “dessein” klinkt als het Franse voor borsten maakt dit idee iets grappiger. Voro de fans: de ezel is echt mijn tekenezel. Ik heb er meerdere maar deze is mijn favoriet 😉

290/365: Krijt met een doek

Krijt en doek zijn voor mij nog steeds “de ontdekking” van mijn tekencarrière. Ik heb het nog niemand anders zien doen maar ik deed het dus wel. Pastels kan je voor veel meer gebruiken dan voor troebele klaprozen in de West-Vlaamse velden te tekenen. Omdat werken op papier en groot formaat (inmiddels) wel mogelijk is maar toch niet altijd zo praktisch, maakte ik begin jaren 2000 een hele reeks tekeningen op doek (zie daarvoor ook de reeks “emo & amu”). Dit is eentje los van een reeks. Pastelkrijt op doek dus (ongeveer 100x150cm)

289/365: de bevruchting van Eva

In ons bijbelsverhaal kent iedereen het deel van de appel. Lilith geeft Adam en Eva de appel van kennis van goed en kwaad. Om het verhaal netjes en kort te houden gaat het vanaf daar erg snel. Zijn Goddelijkheid schiet uit zijn krammen, brult met veel echo en een veel te zware stem het hele paradijs bij mekaar en schopt bvba A&E het paradijs uit. Waar de bijbel het dan niet meer over heeft is het mooiste moment dat daarop volgt. Namelijk: de liefde tussen mensen. Want stel je voor dat die appel er niet was gekomen, dan zouden we ook geen liefde kennen. Dus voortaan zeggen we met z’n allen: “dank u Lilith” 😉

288/365: voor ooit eens

Aaaah…dit is nog zo eens een “specialleke”. Ik werk op zich zo goed als nooit op zwart papier maar die pastellateurs die zijn er blijkbaar wel verzot op. Ze vertrekken van een zwart blad en bouwen zo op naar meer licht. Dat kan want pastelkrijt dat werkt dekkend. Potlood doet dat niet. Maar ik wou dat toch wel eens proberen…zo erg lang geleden. En ik maakte een paar tekeningen (ik denk niet meer dan 3) op klein formaat met fel contrasterende kleuren. Het was niet mis, maar verre van wat ik wou/wil doen. Vandaag maak ik wel kleinere tekeningen op lichtgrijs gekleurd papier, met dezelfde reden: verhoging van contrast van de lichtpartijen. Dus echt verloren moeite was het experiment met het zwarte papier niet. De blok ligt zowaar al 15jaar in mijn atelier “voor ooit eens”. Kunstenaars herkennen dat wel…