334/365: gewoon lollig

Kunst hoeft niet voortdurend serieus te zijn. Soms mag kunst gewoon lollig, frivool of inhoudsloos onderhoudend zijn. Een blij gezicht, het genot van het moment, wat maakt het. Als we er zelf een goed gevoel bij krijgen zijn we helemaal klaar voor Expo Magie deel 2 😉

333/365: de dood van Judas

Als puber was ik al bezig met milieu. Ik zag de natuur ingewisseld worden voor meer en meer grote gebouwen. Het waren ook de jaren waar er geen tijd te verliezen was en de Rainbow Warrior het aan de stok kreeg met de Franse geheime dienst. In deze tekening zien we de man die de natuur verkocht hangen aan een boom. De 30 microchips die hij kreeg voor de handel vallen stuk voor stuk uit zijn hand naarmate het leven verdwijnt. De boom waaraan hij hangt is een van de laatste overblijfsels en straalt op zich ook niet meer al te veel leven uit.

 

332/365: de bewaker van de deugd

Bij het einde van het Lilith-verhaal plaatste ik 3 bewakers aan de hemelpoorten. Zij hebben als taak ons te testen op onze aardse verlangens.

Tussen de werelden van het Aards paradijs en onze dagelijkse wereld heerst een strenge scheiding. De werelden onderscheiden mekaar door de kennis van goed en kwaad. De grens wordt bewaakt door de sleutelbewaarster. Als wezen met kennis geeft ze zich, in zwakke momenten, over tot vleselijk genot. Het is niet de eerste keer dat een geduldige overloper daar gebruik van maakt. Maar wees niet overmoedig. De sleutelbewaarster is onverbiddelijk. Wie wordt betrapt wordt verstoten naar de wereld van eeuwige pijn en marteling.

331/365: de zoet-zure minnaar

Tijdens de opbouw van een project geef ik ideeën, impulsen mee aan het model. Zij moeten dan – vanuit eigen verbeelding – een beeld maken. Deze techniek laat me toe om telkens nieuwe poses te maken. Ik geloof niet dat een kunstenaar zichzelf continu kan blijven uitvinden. Wie niet in interactie gaat met andere mensen vervalt in het (commerciële?) cliché en doet aan bandwerk.

Bij de eerste Lilith-tekeningen was de appel meer een zoet-zure minnaar die allerhande verleidelijke woordjes in je oor fluistert. De 2e in rij van de Lilith-tekeningen…

330/365: het masker

Nog zo eentje die je als beginneling of als puber regelmatig wel eens ziet opduiken: het gebroken masker, bij voorkeur met een bloedtraan 😉 Vandaag is de variant: een beeld dat zijn gezicht afneemt of nog meer te zien: een zwart gesmeerd gezicht. Ik begrijp zeker de symboliek achter het beeld, we dragen allemaal een masker en achter het masker zit de ware gedachte en emotie. Maar ’t beeld is een beetje “passé” vind ik. Of misschien anders gezegd, het is uitgemolken en niet meer vernieuwend. Johannes Van Hesp zou het nog leuk vinden die “Oude Vlaamsche Kunst” maar ik maak toch liever iets nieuws (ook al is dat gebaseerd op iets ouds 🙂 )

Zelfs Magritte heeft een vergelijkbaar beeld gemaakt. Het is te zien in het Magrittemuseum in Brussel. Zou ik het onbewust al ergens gezien hebben en zodoende mijn eigen versie hebben gemaakt?

Of meer recent werk van Mark Manders…al evenzeer hetzelfde thema dan wat ik zo’n 25jaar geleden maakte…

329/365: mystique

Probeersel met sjaals en andere mystieke stofjes. Dat was althans het doel van dit idee. De combinatie van zacht erotische beelden met (doorzichtige) stofjes bleek, achteraf gezien, al zoveel te zijn gedaan dat ik het idee niet verder heb uitgewerkt.

328/365: de blik van het model

Kadrage-test. In dit beeld kijkt het model uit het beeld maar waar naartoe? Of is het louter mijmeren op een zonnige ochtend, even weg in gedachten? Ik laat het de kijker zelf invullen door slechts een kwart van het blad te gebruiken. De rest blijft wit.

327/365: de revue

Ik heb het dikwijls over technieken, over oefenen, proberen & innoveren, maar de rol van het model is nooit te onderschatten. Stel je voor dat elk kunstwerk een schaar voorstelt…Het zou misschien wel ’s wat saai kunnen worden. Serieus: de rol van het model is erg belangrijk. Als kunstenaar heb je een idee, een richting in je hoofd maar het is aan het model om mee expressie te geven dan idee. Dit zonder schroom en met alle emotie of empathie. Dus bij deze een dankwoordje voor alle modellen die al de revue passeerden.

Go for the Max!

Max tekent. Volg Max en blijf op de hoogte van de laatste nieuwtjes, verhalen en tekeningen. Laat in de kolom rechts op het scherm je mailadres na.
Je kan ALTIJD uitschrijven wanneer je dat zelf wil. De mailadressen worden voor niets anders gebruikt dan om op de hoogte te blijven van mijn blogs.

** omwille van het coronavirus zijn meerdere projecten afgelast. Wil je graag mijn werken “in het echt” zien? Stuur een mailtje en kom langs voor een privé-tentoonstelling **

Expo-toer 2020:

  • Cultuurplatform Drongen: Kunstsalon 2020: november 2020 *gewijzigde datum*

 

  • Cultuurplatform Wondelgem: Jubileumexpo 52 jaar: 2020 *verplaatst naar 2021*
  • Curieuze collectie 2020 *afgelast omwille van corona*
  • Kluizen: kunst 2020 *afgelast omwille van corona*

meer nieuws volgt naarmate de selecties uitgesproken worden

324/365: toen het wel nog mocht

Eens een commentaar dat niets te maken heeft met de tekening maar wel met evoluties. Tekeningen zoals onderstaande mogen in de regel niet op Facebook worden gezet. Facebook bant alle naakt van intieme delen, alles wat erotisch suggestief is, mogelijks iets expliciet toont. Niet alleen lichaamsdelen maar bvb ook mijn versie van de pijp werd verboden omdat ze aanzet tot roken.

Ik zie die Facebookregels meer een meer doorgetrokken worden in de kunst. En dat gaat – ook daar – extreme wegen op: ofwel wordt alle naakt ineens verbannen (bekijken we de bekende kunstenaars of de beloften) dan zie je dat alle naakt panisch wordt vermeden. Dat vermijden gaat zo ver dat de beelden ongemakkelijk introvert worden en nog maar weinig in discussie gaan met de kijker. Anderzijds ontwikkelt een andere groep kunstenaars beelden die zo extreem zijn dat zelfs porno erbij smelt als sneeuw voor de zon. De beelden zijn zo expressief, agressief, extreem dat ik mij regelmatig afvraag of die mensen niet ’s langs de psycholoog langs moeten.

De selectie van wie een beloftevol kunstenaar is kent al even duistere criteria dan de manier waarop Facebook zijn regels toepast.

Ik ga erg graag in interactie met mijn kijkers. Mijn nieuwe beelden spreken hen rechtstreeks aan. Alsof dat niet voldoende is, krijgen de tekeningen al zo’n 10jaar telkens ook een verhaal mee. Maar er was een tijd voor Facebook en in die tijd mocht het allemaal nog wel 🙂

322/365: lady in red

Dit model kwam eerder aan bod. Elke leeftijd heeft zijn levensfase. Deze vrouw was toen 3 maanden zwanger en wou graag haar lichaam in deze levensfase laten tekenen (soms is fotografie té direct). Ik maakte een paar tekeningen waaronder deze. Binnen het kader van zwangerschap was er tussen de Lilith-reeks ook nog de tekening “wachten op Cain“. Een mooi gezinsportret met een blik op een nieuw leven 🙂

 

321/365: Zonder uitleg

Dat ik er geen uitleg over geef (over deze tekening). Misschien moet je mij ’s vertellen hoe je deze tekening ervaart.

 

320/365: de manga

Tiens…ik begin te twijfelen of deze al niet eens is langs gekomen. Om nog ’s aan te tonen dat ideeën het niet altijd schoppen tot project. Op een zeker moment heb ik het idee om modellen te gaan tekenen als manga-meiden. Ik maakte daarvoor enkele schetsen en werkte daarvan onderstaande tekening uit. De gele kronkel links van het model verwijst bvb naar de bloemen die in de clip van Goldorak over het gezicht van Actarus komen. Om maar te zeggen…inspiratie 😉

Het project kwam niet van de grond. Er was geen interesse van de modellen op dat moment. Vandaag maak je van jezelf een manga met een app. Simpel toch? 😉

 

319/365: appelkrijtje

Er zijn in de 365-reeks ook al appeltekeningen geweest die niet “af” waren en dus niet verder zijn opgenomen in de reeks. Deze is ook zo eentje maar het is wel een specialleke. Want alle appelvrouwtjes zijn potloodtekeningen (kleur of grijs maar toch potlood) terwijl deze een krijt op doek-tekening is. De tekening op zich is niet mis maar ze paste niet in de verdere reeks, daarom werd ze niet opgenomen.

318/365: onbetaalbaar

Een retrospectieve houdt evengoed recent werk in. Fragiele momenten, de breekbaarheid van de seconde, het ogenblik tussen dat de vaas je handen verlaat en de grond nog niet heeft geraakt, is onbetaalbaar.

 

317/365: my friend, the end

Opgeruimd staat netjes. Vandaag sluit ik definitief de deuren van het landgoed De Campagne voor Expo Magie. Ze waren al sinds maandagavond gesloten voor publiek maar na de expo volgt nog de afbouw en opkuis.

En ik zei het al meermaals door de jaren maar deze keer is het definitief. Het organiseren van grootschalige evenementen in combinatie met het creëren vraagt me te veel tijd, te veel energie en ook te veel geld (als is dat laatste de minste motivator). Na 20jaar en een topeditie met ongeveer 600 bezoekers moet je stoppen met goede en aangename herinneringen. Zeker deze editie was buitengewoon. Alles verliep vlot, ik had een toffe groep kunstenaars, supergoede kunstwerken,…en veel, heel veel publiek. Ik ben er zeker van dat we nog van de deelnemers zullen horen. En van “onze” Piet Kusters (hij heeft me beïnvloed).

Ik weet dat ik nog dikwijls met spijt zal moeten zeggen “Grote events? Neen, sorry, dat doe ik niet meer. Ik doe enkel nog aan expo’s”. Maar zo is het. Het is tijd om initiatieven over te laten aan “de jeugd”. Ik stort me verder op het creëren en ook wat meer op mijn fantastische jongens die zelf hun wegen aan het zoeken zijn. Hoe ik mijn derde triptiek (van de liefde) zal presenteren is nog een mysterie maar ik heb zo al gedachten. Noteer de datum van vandaag zodat u (1) weet wanneer ART-tist is gestopt met grootschalige events maar (2) ook opdat u weet hoe lang het duurt voor zo’n triptiek feitelijk gerealiseerd wordt 😉

Dit “einde” is niet meer dan een nieuw begin. Niet te veel wanhopen. Onkruid vergaat niet 😉 Jullie weten nu dat het abonneren op mijn blog een “must have” is. Dat kan zeer eenvoudig door je mailadres na te laten in de kolom rechts op de blogpagina. Wees gerust, je krijgt dan enkel berichtjes van mijn blog en je kan op eender welk moment uitschrijven. Gewoon doen! 😉