Vitrines d’Amour 2020: morgen opening

Morgen, om 11u30, opent Vitrines d’amour 2020 officieel. Bij “Madonna” aan Poel 7 start het allemaal voor écht. Een moment om in contact te komen met de organisatoren, de locaties en de kunstenaars.

Ik zal er ook zijn. Aarzel niet om aan mijn mouw te trekken als je zin hebt in een babbel.

Expo bij Gust met de tekening van mevrouwtje Tram en mijnheerke Spiegel op de vitrine maar ook binnen 5 tekeningen met een knipoog naar zoete woordjes, deugnieterijen en amoureuze drugs 🙂

Een gewone woensdag

Op woensdagen moet er vanalles gedaan worden. Naast het tekenwerk, soms modellenwerk, zorg ik voor de blogs. En wat huishoudelijke dingen: lunch voorzien, de fiets onderhouden, beetje kuisen,… Of gewoon wat gaan wandelen in de Bourgoyen. Ik moet nog altijd wennen aan het zicht zonder het naaldbomenbos. Ook al keren we terug naar de oorspronkelijke natuur, ik weet lang niet of alle fauna en flora hier happy mee zijn…(open vraag, geen kritiek).

Voordeel van de winter en al die verdwenen bomen: je kan van ver de bekende Gentse torens herkennen en ook de toren van de abdij van Drongen.

 

KW04: Simonetta Vespucci

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vrienden…

Bij mijn verhaal rond de triptiek van de dood verwijs ik naar de onfortuinlijke Simonetta Vespucci. Bij het einde van de voorstelling kunnen de toehoorders meer uitleg vragen over het verhaal en “meer uitleg over Simonetta” is daar een optie.

Wat velen niet weten is dat ze meestal wel al Simonetta naakt hebben gezien maar haar naam niet kennen. Simonetta is namelijk topmodel in de tweede helft van de 15e eeuw. De Italiaanse schone werd geboren rond 1453 in het midden van het midden van Italië. Als tiener viel ze snel in de smaak van vele (rijke) mannen en ook één, niet onbekende, kunstenaar: Sandro Botticelli. En Botticelli, die kennen we van schilderijen als “de geboorte van Venus”, “La primavera” en nog een bende andere schilderijen over maagdelijke verschijningen. Maar Sandro heeft het voor Simonetta. Hij heeft het zo zitten dat hij haar meermaals schildert. En meermaals kan je zelfs interpreteren als “meerdere keren” maar evengoed “meerdere keren op hetzelfde schilderij”.

Maar helaas duurt de samenwerking niet lang. Simonetta sterft al in 1476 op 23-jarige leeftijd aan turberculose. Maar wat een bekend leven heeft ze gehad. Later meer over haar, haar modellenwerk en haar gezondheid. Ondertussen laat ik u een overzichtje van haar bekendste figuraties.

 

Vitrines d’Amour 2020: wandelroute + deelnemers

Wie graag de hele wandeling of een stuk van Vitrines d’Amour wil doen, wapent zich best met een plan. In de meeste zaken liggen de fel roze boekjes te grabbel en kan je dus van daar uit vertrekken. Heb je een boekje bij de hand, dan heb je meteen ook een voorbeeld van de stijl die je mag verwachten en de contactgegevens van de kunstenaar. MAAR de boekjes zijn gegeerd en dus niet altijd overal verkrijgbaar. Zeker naar het einde van het event toe kan het al eens voorvallen dat er geen boekjes meer zijn. Daarom help ik u bij deze uit de nood met een overzicht op 1 pagina. Deze kan je dan gewoon afprinten of met de GSM/tablet meedragen.

Veel plezier ermee en volg het witte konijn 🙂

VITRINES 2020: klik hier voor het overzicht

 

Vitrines d’Amour 2020: mijnheerke Spiegel

Elke dag staat ze voor zijn deur. Elke dag neemt ze de tram van 9u39 richting stad. Dat weet hij intussen wel. Om 9u30 zet hij zijn kop thee, die is perfect afgemeten: tussen de 93° en 100°C laat hij zijn zwarte thee 4 a 5 minuten trekken in het water. Dan gaat hij met zijn tas naar het raam en kijkt vol verlangen naar mevrouwtje Tram die aan de tramhalte wacht. Net zoals zijn thee volgt ze precies de klok. De tram daarentegen is niet altijd in het ritme. Zo nu en dan nipt hij van zijn tas en krijgt hij een heel warme gloed vanbinnen.

Mijnheerke Spiegel is stapel op mevrouwke Tram. Het is nog maar de vraag of ze van zijn bestaan weet. Ook al keek ze ooit ’s in zijn richting en keek hij haar recht in de ogen. Die dag ging bij hem de vlam branden. Daarom zorgt hij dat hij vandaag zijn pak tot in de puntjes heeft verzorgd. Vanaf het balkon verklaart hij haar zijn liefde. Ook daar heeft hij lang over gedacht. Maar hij weet hoe het hart van mevrouwke Tram te laten smelten…

Vandaag, vanaf 14u begin ik aan de tekening op de vitrine van Gust. Wie de hele setting van het verhaal van mevrouw Tram en mijnheerke Spiegel wil zien, kom ’s langs. Papegaaistraat 55. De tekening is te zien vanaf de straat. Binnen zijn nog bijkomende tekeningen met zoete woordjes vol liefde te vinden.

De Max van Ronny

Onze eerste Max Van Hemel moet ongeveer 25 jaar geleden zijn (toen nog als ART-tist). In de jaren negentig van de vorige eeuw gingen wij af en toe naar tentoonstellingen, het is op een van deze dat ik kennis maakte met dit imposante portret die gekenmerkt werd door de naam ‘Hymne’ (wat nog altijd een volkslied is, maar volgens wikipedia kan de lofzang niet alleen over een land of volk gaan maar ook over een God of Godsheid).

De uitstraling en niet geposeerde houding van het model spraken me erg aan, maar ook haar rekwisiet, namelijk een kruis. En ondanks hij door omstandigheden al enkele malen van adres is gewisseld (de Max Van Hemel 😉 ), heeft hij altijd in de woonkamer gehangen. Er hangen slechts 2 werken in onze living, dé Max Van Hemel en een van Olga (mijn echtgenote), toen ze 18 jaar was, getekend in Moskou, Rusland. Een tekening die we cadeau kregen van haar moeder. Hier laten inkaderen dezelfde stijl als onze Max.

Ik heb altijd leuke commentaren gehad, de meeste dachten dat het mijn vrouw was, zelfs onze kinderen (vroeger, als ze nog meer verbeelding hadden 😉 ). Ik volg opleiding tot fotograaf en veel is al aan bod gekomen, zo ook de geschiedenis en ik weet dat er bij momenten een zeer dunne lijn was tussen schilder/teken kunst en fotografie. Denk maar aan de stroming Picturalisme (1880-1910) die werd gekenmerkt door het gebruik van soft-trucs en andere hulpmiddelen/technieken om de fotograaf/kunstenaar zijn visie van de werkelijkheid te laten verbeelden ipv deze slechts te documenteren.

Onze Hymne van Max Van Hemel bevat nog steeds elementen die ik hanteer in de fotografie, namelijk het maken van een geënsceneerd portret die er eigenlijk geen lijkt. Geen oogcontact met de kunstenaar, onbescheiden en (on)geposeerd. Hij hangt nog altijd in zijn oorspronkelijke staat aan de muur, getekend en gedateerd op 17.02.1998, ingekaderd bij Van Beveren en kaartje met titel en prijs (toen nog in BEF). Nu denk ik eraan op zolder nog geschilderde kinderen staan heb en ook een tekening in Spanje gemaakt van mijn oudste dochter in kleur, maar deze kunnen nog altijd niet de waarde en grootte (80x100cm) van Onze Max onderdrukken. Ik ga in de toekomst zeker onze tweeling meisjes laten tekenen.

Ik had er oorspronkelijk 3, maar de 2 andere “Max’en” zijn portretten van mensen die ik aan hen zelf cadeau deed en waar ik door omstandigheden geen contact meer mee heb.

Vitrines d’Amour 2020: mevrouwke Tram

Mevrouwke Tram is een schoon madammeke. Maar ze is een beetje verlegen. Daardoor durft ze nauwelijks iemand aankijken wanneer ze over de straat loopt. Meestal kijkt ze naar de grond. Dat is veilig. Al heeft ze daar al eens een wit konijn gezien en wolken en vliegende tassen. Dat vond ze wel leuk. Ze gaf het konijn een stukje koek dat ze in haar handtas had gestopt. Als 10uurtje.

Elke dag neemt mevrouwke Tram tram 2 naar de stad. Ze koopt dan bloemen…of een brood…of gaat naar het Gravensteen. Dat doet ze meestal op zondagochtend. Dan is het gratis. Mevrouwke Tram vindt dat alle musea altijd gratis zouden moeten zijn. Dat zou veel leuker zijn voor iedereen. Want van musea word je blij.

Mevrouwke Tram heeft al veel bloemen. Ze droogt ze en bewaart ze dan in doosjes zodat er geen stof op komt. Zo heeft ze een kamer vol doosjes met gedroogde bloemen. Het ruikt er altijd een beetje naar thee in die kamer. Ze heeft ook nog wat vruchten in een doos…uit een vroegere verzameling.

Maar wat mevrouwke Tram altijd belangrijk vind is dat, wanneer ze naar buiten gaat, steeds haar vork meeneemt. Ze kan niet zonder. Het staat netjes tussen de bestekmensen om een vork mee te hebben. Het moet dan wel netjes blinken.

Mevrouwke Tram is te zien op de vitrine van Gust vanaf 28 januari en dit voor het event Vitrines d’Amour. Kom zien hoe mevrouwke Tram er mijnheerke Spiegel ontmoet…

 

KW03: Geen schotse ruitjes

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vrienden…

Ik stamp meteen een open deur in. Kunst en vooral kunst maken is een topgeheim. Zelfs kunstenaars die vol zijn van zichzelf en ergens last hebben van de nulmeridiaan delen hun kennis niet met “de concurrentie”. Wat mij betreft hebben we het op zich allemaal gehad qua thema’s en zijn nieuwe thema’s niet meer dan creatieve varianten op bestaande thema’s. Of dacht u dat Shakespeare en Mozart dé grote vernieuwers waren? Ze hebben het gewoon een stuk slimmer aangepakt 😉

Maar dus een geheimpje van achter de schermen. Grote beelden en vooral schilderijen maak je niet met je neus op het beeld. Je verliest het overzicht, de verhoudingen. Om die verhoudingen te behouden maakt de kunstenaar eerst zijn beeld in het klein. Dat is gemakkelijk, dan heb je wél overzicht. Over die tekening/schets, dat schaalmodel, trek je een ruitjespatroon. Bvb vakjes van 2x2cm. Dat vakjespatroon zet je dan op groter formaat over op een groot doek, een muur, een plafond,…maar met grotere vakken, bvb 20x20cm. En dan is je origineel 100x groter.

En dan denk je misschien: dat wist ik al, ik heb dat ooit ook nog zelf gedaan. Maar wist je dat een aantal heel bekende kunstenaars jou dat hebben voorgedaan? Da Vinci, Rubens, Magritte, Van Gogh (dat had je niet gedacht he), Dürer,…

Een raster maakt het ook gemakkelijker om naar waarheid te gaan tekenen. Wanneer je een vast kijkpunt aanhoudt en dat combineert met een raster, dan kan dat een handige houvast zijn om de verhoudingen, perspectieven e.d. correct over te zetten op papier of doek.

Als voorbeeld eens een minder voor de hand liggende naam: Albert Moore maakte gebruik van deze techniek voor zijn schilderij “Venus” uit 1869.

bron foto: “exposed, the victorian nude”

 

Vitrines d’Amour 2020: mijnheerke Spiegel is verliefd

Vanaf 1 februari start het kijkfestival “Vitrines d’Amour” weer in Gent. Op “linkeroever” zoals ze dat stuk van Gent noemen. Linkeroever is het stuk tussen de Ajuinlei (waar de boekenmarkt is op zondag) en de ring rond Gent. De binnenring wel te verstaan, niet de R4.

Dit jaar heb ik mijn liefde aan GUST verklaard. Gust is een gezellige eetbar waar je de hele dag door kan ontbijten of lunchen.

Ik teken er op de vitrine een romantisch, surrealistische scène waar mijnheerke Spiegel zijn liefde voor mevrouwke Tram verklaart. Dat is geen eenvoudige klus. Mevrouwke Tram is namelijk nogal verlegen. Ze leeft in haar fantastische wereld. Mijnheerke Spiegel is zot van haar. Elke dag wacht hij ongeduldig op het moment dat mevrouwke Tram voor zijn deur komt staan. Nu heeft mijnheerke Spiegel al zijn moed bij mekaar geraapt, zijn mooiste kleren aangetrokken, zijn snor gekamd en vanuit zijn venster doet hij haar zijn mooiste serenade. Hoe dat zal uitdraaien blijft een beetje aan u om verder te verbeelden maar het ziet er alvast goed uit…

Gust is elke dag behalve op woensdagen open van 9u tot 15u. Meer info op de site van Gust.

De komende dagen meer over mijn tekeningen bij Gust.

Immunotekening

Omdat het niet altijd mijn goesting (of mijn merk) moet zijn, teken ik bij uitzondering eens iets “buiten de lijntjes” 😉

Zo vroeg vriendin Tessa Kerre mij onlangs om, zonder opzoekwerk, een kankercel te tekenen zoals ik denk dat die er uit ziet. Nadat ik de tekening had overgemaakt, kreeg ik meer uitleg over hoe een kankercel werkt en mocht ik een tweede tekening maken. Nog steeds zonder verder op het internet opzoekingen te doen.

Ik maakte deze 2 tekeningen. Veel variatie zit er niet in maar de tweede (de groep) heeft kernen en de “haren” zijn zowaar poten geworden.

Kanker blijft een moeilijk onderwerp. Het confronteert ons rechtstreeks met onszelf, onze geliefden en met heel wat zware beslissingen. Dat kon ik niet verwerken in de tekeningen. Of toch een beetje. Door de cel enkel in zwart/wit te maken kom ik toch een beetje in de buurt. Tessa Kerre werkt aan het boek rond immunotherapie, het ligt weldra in de winkels. Meer info hier.

KW02: Mag het een beetje minder?

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vrienden…

Het valt mij voor dat omwille van formaten er hier en daar wel eens een streepje tekening wordt afgeknipt bij het inlijsten. De tekening is te groot, de uitlijning is finaal net niet perfect genoeg,…en er wordt een stukje afgeknipt. Dat is “erg” maar het komt de compositie finaal wel ten goede. Behalve die ene keer toen iemand me oprecht bekende dat ze de tekening helemaal had verscheurd, maar daar had ik dan weer niets mee te maken. En daar gaat dit weetje om: kunstwerken die een kopje kleiner werden gemaakt om de eigenaar ervan te pleasen.

In kunstweetje 1 (KW01) had ik het al over De Nachtwacht van Rembrandt. Dat is één van die slachtoffers. Om te kunnen passen op de plek, in het stadhuis van Amsterdam, waar ze toen moest hangen werd het schilderij ergens rond 1715 een flink stuk kleiner gemaakt. De afgesneden stukken zijn verloren gegaan maar omdat er kopies van het schilderij (of verwijzingen) werden gemaakt, weten we dat het groter is geweest en hoe het er uit zag. De aanzet, zeker links, wijst nu nog meer in de richting van de scene.

Maar er zijn nog heel wat andere schilderijen ingekort, afgerond ed omwille van de plek, familieruzies, ed. Eén ander feitje dat ik nu al wil vernoemen is het fameuze Laatste Avondmaal van Da Vinci. Daar vond men het in 1652 nodig om net onder het schilderij een deur in de muur te maken. Tjah…dat werd kiezen: of een erg kleine deur of Jezus zijn voeten eraf. Men koos voor de laatste optie. Dat maakt dat kopies die o.a. te zien zijn bvb in Wenen of Tongerlo unieke zichten geven op de tenen van Christus. Uitstaptip: Het volledige beeld is hier te zien.

De Max van Muriel

Wat als ik de eigenaars van één (of meerdere) tekeningen aan het woord zou laten? Wat weten zij te zeggen over hun persoonlijke Max?

Ik heb mijn ‘Max Van Hemel’ zo’n 6 of 7 jaar geleden in huis gehaald maar het kan ook al iets langer geleden zijn. Max veilde een aantal tekeningen voor Music For Life via FB. Ik was meteen ‘weg’ van één van die tekeningen en besloot dan ook meteen een bod te doen. Het was een vrij hoog bood dus ik verschoot wel even maar heb er tot op vandaag nog geen seconde spijt van. Max bracht de tekening mee naar het werk (we waren in die tijd nog collega’s op dezelfde werkvloer) maar ik had geen rekening gehouden met mijn Fiat 500. Het scheelde letterlijk 1 mm om de tekening mee naar huis te nemen.

KW01: Nachtwacht van Rembrandt

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vrienden…

Vorig jaar was Vlaanderen in de ban van Bruegel maar Nederland daarentegen was helemaal weg van Rembrandt. Rembrandt van Rijn stierf op 4 oktober 1669, zo’n 350 jaar geleden en dat hebben ze daar uitbundig gevierd.

Rembrandt is wereldwijd voornamelijk bekend om zijn zelfportretten en dit grote schilderij dat we allemaal kennen als “De Nachtwacht”.

Maar (feitje) “De Nachtwacht” is helemaal geen nachtelijk gebeuren. Het was een tafereel dat zich overdag afspeelde. Stel je voor dat de nachtelijke wacht/politie met zulk kabaal door onze straten zou patrouilleren. Het was het vernis dat over het schilderij werd aangebracht dat met de tijd verdonkerde en er zodoende de donkere, nachtelijke indruk aan gaf. Echter tijdens een restauratie in de jaren ’40 van vorige eeuw werd het vernis verwijderd maar de naam van het schilderij was zo ingeburgerd dat we het vandaag nog steeds kennen als “De Nachtwacht”.

De ware titel van het schilderij is: De compagnie van kapitein Frans Banninck Cocq en luitenant Willem van Ruytenburgh maakt zich gereed om uit te marcheren.

bron: wikipedia 

 

Tussen creatie en tekenen

Er is zo altijd een fase bij het maken van een tekening. De fases zijn op zich telkens verschillend. Terwijl ik eerder dacht dat de fases een eigen visie was op het creëren blijkt dat in realiteit niet zo te zijn. Het is omdat ik met meerdere projecten tegelijk bezig ben dat ik de indruk heb dat er geen fases zijn en dat alles gewoon zijn gangetje gaat. Op natuurlijke wijze. Alsof je ’s morgens uit bed stapt en tegen de middag is de tekening klaar.

De werkelijkheid ligt ver van dit idyllische, romantische beeld dat we voornamelijk kennen uit de films, boekskes en wat “kunstkenners” ons graag doen geloven. Kunstkenners zijn in weze niet meer dan vlotte praatjesverkopers, vertegenwoordigers. Ze zien zichzelf een werk te verkopen en dan is de volgende logische stap dat ze het werk gaan klasseren als “ware kunst”. Om dat te onderstrepen met “het genie van de kunstenaar” tonen ze graag hoe snel die kunstenaar tot een kunstwerk komt. Dat toont dat die kunstenaar bezeten is van zijn werk, van zijn thematiek. Hij of zij schudt de ideeën uit de mouw alsof het witte konijnen zijn.

In mijn geloof is niets minder waar. O ja, ik kan ook van die niemendalletjes uit mijn mouw schudden. Het “genie” etaleren. Maar het niemendalletje is meestal niet meer dan een variant op een eerder werk of het is iets dat ligt te broeden en nog niet is getoond. Want dat maakt “het”. Picasso, Dali, Magritte, Bruegel, Van Eyck, Delvaux, Broodthaers,… Ze deden niets anders. En daarom stel ik dat er fases zijn in het maken van een kunstwerk. Voor mij zijn er voornamelijk 3 fases: die van de studie, die van de ontwerpen en die van de productie.

Ik zit al een tijdje in een fase van concepten en ideeën schetsen en proberen uitbouwen tot wat een volwaardige tekening moet worden. Eén van die ideeën waar ik al een tijdje op zit is triptiek 3. Maar er zijn er nog. Een welgekomen afwisseling is Vitrines d’Amour waar ik ook in 2020 zal aan deelnemen. Deze keer maak ik iets op maat voor de vitrines van eetgelegenheid GUST. En een schets van wat er voorlopig in mijn hoofd zit, zie je hieronder.

Wat mag je verwachten over 2020?

2020 zal minder blogs hebben dan 2019. Dat is ook niet moeilijk hé 😉 En nog eens bedankt voor de 20.736 bezoekjes aan de website en dat over 6.646 unieke bezoekers (allez, kom, IP-nummers dus). Dat was goed voor – hou u vast – 101.144 bekeken pagina’s. En dat allemaal op 1 jaar. Dank u, dank u, dank u!

Wat ik allemaal van plan ben over 2020 is moeilijk op voorhand te zeggen. Sommige plannen liggen jaren op voorhand vast (zoals triptiek 3 die er nog aankomt), sommige plannen worden dan weer erg onvoorspelbaar in de agenda gepropt. De expo’s, teken en marktplannen die komen zeker op de blog of op de Facebook. Soms een beetje Instagram maar ik ben daar niet erg actief.

Wat je wel mag verwachten dit jaar zijn blogjes met kunstweetjes om mee te stoefen wanneer je met vrienden naar een kunstwerk kijkt. En ik wil ook mijn fans, mijn apostelen, aan het woord laten. Zij die één of meerdere Maxen in huis hebben en daarover willen vertellen.

Kortom het worden weer vele grappige en/of emotionele blogs en alweer goede redenen “to stay tuned after the break” 😉

Als aperitiefje voor wat komt laat ik jullie het (tweede) ontwerp van de nieuwjaarstekening. Met nog enige belangrijke wijzigingen tov de definitieve versie: dit is een liggende verhouding, onderaan is de kaars vervangen door een straatlicht (een echt uit Parijs), de piramiden zijn weg en de 3 figuren links onder zijn ook weg. De bergen en de appel staan en blijven staan. Het model heeft wel een andere pose maar dat was redelijk te verwachten.

 

Gelukkig nieuwjaar!

Het was kantje-boordje dat ik klaar geraakte met de nieuwjaarstekening. Geveld door een hardnekkige sinusite was het mij onmogelijk om over de tekening te buigen. De snelheid van werken heeft dan ook een beetje zijn effect op de kwaliteit van de tekening. Maar desalniettemin, bij deze een gelukkig nieuwjaar.

Hopelijk wordt dit jaar een jaar met veel meer begrip voor visieverschillen onder de mensen. Het baart me zorgen hoe snel en hoe hard de ene mens vandaag de andere uitscheldt wanneer die een andere gedachte heeft. Hoe het respect voor mekaars woord en argumenten verwatert. Hoe normen vervagen.

Voor mij zet ik daarom 2020 (en de jaren erna) helemaal in het kader van positiviteit in mijn kunst. Want ook in de kunst ervaar ik apathische beelden die weinig warmte kennen en het gevoel van samenhorigheid niet echt stimuleren. Met mijn expo’s hoop ik alvast aan te tonen dat “samen” een grotere meerwaarde is dan het ego of het persoonlijke gelijk. Weet dat nu juist in die verschillen onze sterktes liggen. Hoe saai zou het niet zijn mochten we allemaal gelijk zijn, allemaal ’t zelfde denken?

Dus lieve mensen viert 2020, viert het goed, amuseert ulder en vooral viert het samen. Kijk mee en geniet van de natuur, van het licht, van de schoonheid van de mens en alles wat we nog kunnen doen om dit een gezellige plaats om te leven van te maken.