De Max van Marc (deel 2)

Dit werk hangt, heel toepasselijk, aan zee. Het is een krijttekening op hout. Zoals bij de eerste madam hangt er rond dit werk een waas van vervreemding, onduidelijkheid, die doet nadenken, dromen, … Vlucht de dame met lange sleep ergens van weg of loopt zij vol hoop naar een onbekende horizon. Wie zal het zeggen ? Misschien weet Max het …. Maar hij zal ook dit niet verklappen.

Karma is not a cameleon

What goes around, comes around. Bijna 6000 mensen zagen mijn oproep voor het sturen van een kaartje naar iemand die een originele Max-tekening verdient in deze coronatijden.

En dit zie je dan op Instagram verschijnen ❤ ❤

KW12: facebookproof kunst

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vrienden…

Terwijl ik mij onmetelijk kan ergeren aan de normen die Facebook oplegt aan kunst maar dan anderzijds geweld en discriminatie de vrije loop laat, bots ik op een artikel dat mij toch duidelijk maakt dat al dat facebookproof-gedoe niet zo nieuw is als ik dacht. Dit weetje gaat er helemaal over…

Mijnheer Armand Dayot, inspecteur der schone kunsten (de titel alleen al…) had zo zijn bedenkingen toen hij het beeld “La Valse” van Camille Claudel rond 1890 zag. Niet dat het het eerste beeld van Camille was dat hij zag. Hij kende haar al een tijdje. Maar toch…

Mijnheer Dayot had zo zijn twijfels over dat beeld. Twee dansende mensen, dat hadden we wel al eerder gezien, maar een dansend koppel naakt, dat was andere koek. Als inspecteur heb je’t – zoals elk jurylid – voor het zeggen en als kunstenaar voel je al snel het mes op de keel. Het advies is duidelijk: als dit beeld naar buiten wil komen, dan moet het mét kleren aan.

Maar Camille laat zich niet doen. Ze bestudeert en werkt op draperieën en golvingen in stoffen. Een paar maanden later is het beeld klaar, mét kleren aan. De stof die ze over de danseres aanbrengt, is zo opgebouwd dat de beweging van het dansende koppel nog versterkt wordt. Alleen…Camille rekent tegelijk ook af met Dayot en zorgt ervoor dat de stof zo nauw aan het lichaam aansluit dat de contouren van de danseres ineens mee versterkt worden.

Dayot vindt het beeld finaal gezien wel goed genoeg om te exposeren. Het naakte is er af, regel is regel en dat is voortaan facebookproof. Het beeld werd recent geveild voor een recordbedrag (zie clip onder).

Wist je – naast bovenstaande – dat ook Rodin last had van censuur? Zijn bekende beeld “de kus”, waarvan meerdere versies bestaan, varieert al eens. Dan zonder mannelijk geslacht, dan met geslacht. Het is afhankelijk van waar het beeld moest worden geëxposeerd dat er een aangepaste versie van werd gemaakt.

Het Rodin-museum is altijd de moeite waard voor wie Doll is op Parijs en er graag een paar romantische dagen met het lief doorbrengt…

bron: https://sculptureetcollection.com/ventes/valse-1889-1905/

De Max van Marc (intro)

Max is fan van vervolgverhalen, wij zullen dan ook onze 3 madammen in aparte afleveringen beschrijven.

Onze eerste “Max-madam” zorgt voor kleur in huis. Doet zij aan yoga ? Is zij aan het verleiden ?

Wie zal het zeggen ? Misschien weet Max het …. Maar hij zal het niet verklappen.

20

KW11: ROA

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vrienden…

De Gentse straatkunstenaar ROA is wereldberoemd. In Gent zijn meerdere van zijn tekeningen te zien. Er zijn er zelfs al vernietigd. ROA is ook actief in andere Vlaamse steden. Zijn stijl is heel herkenbaar; het lijken een soort pentekeningen van dieren op zeer groot formaat. Ze zijn, in tegenstelling tot veel streetart-werken, heel gedetailleerd uitgewerkt. Streetart is al een tijd de opkomende kunststroming. Het is zo wat een mix tussen graffiti, schone kunsten en stripfiguren. De kunst gaat zowel de 2D als 3D-toer op. Meer en meer galerijen springen op deze markt met felle kleuren en krachtige beweging. Het is, naar mijn bescheiden mening, pop-art 2.0.

ROA wordt ook internationaal gewaardeerd.

Als weetje van de dag kan je uitpakken met “die ROA is zo bekend dat hij in Australië in de stad Fremantle een tekening van 25meter heeft staan. In 2014 stond hij 2e in de top 20 van de meest invloedrijke tekeningen van dat jaar.

Wil je graag een streetart-wandeling maken? Dan vind je hier een leuke route https://mooistestedentrips.nl/street-art-gent/  en bvb ook in Oostende is er zo’n route: https://mooistestedentrips.nl/street-art-in-oostende-the-crystal-ship/

meer over ROA op wikipedia of via Facebook

Elk nadeel…

‘eb se voordeel, dus laten we gaan voor dat voordeel ipv te focussen op het nadeel 😉

Er zijn al expo’s die bedreigd zijn en ik zie ook een paar voorstellingen (o.a. van Theater Box en Piet Kusters) de mist in gaan. Maar wist je dat ik, naast een warm persoonlijk contact bij een tentoonstelling, ook een virtuele werkwijze heb? Portretten worden namelijk al eens als verrassing besteld en soms van redelijk ver (meer dan 100km van Gent). Het is dus niet altijd mogelijk om naar de klant op “in real life” terug te koppelen. Dat doe ik dan met een persoonlijke webpagina waar ik foto’s van de vorderingen op post. De tekening kan achteraf per post worden opgestuurd in een stevige buis. Om begrijpelijke redenen worden liever geen lijsten (met glas) opgestuurd met de post.

Dus wil je graag toch die bestelling plaatsen voor de communicant, trouwfeest,…omdat ge uw lief zo graag ziet of omdat al uw geld niet altijd naar Bol of Coolblue moet gaan 😉 Stuur me dat zeker een mailtje via max.vanhemel@gmail.com Meer informatie op deze pagina.

En er was nog iets wat ik wou zeggen; In deze tijden van corona zitten vele mensen thuis opgesloten en missen ze het wekelijkse bezoekje van de familie. Of ken je nét één van die mensen die zich voor de job inzet voor mensen met een (mogelijke) besmetting.

Voor die mensen wil ik iets doen! Ik stuur 10 postkaartjes met een ORIGINELE tekening (geen afdruk) van mijn hand op. Ken je iemand die zo’n kaartje verdient? Stuur dan naam, adres en reden (in maximum 2 regeltjes, veel moet dat niet zijn) naar max.vanhemel@gmail.com Bij het einde van de week, trekt de onschuldige kinderhand in huis 10 adressen uit de pot en de kaartjes vallen volgende week in de bus. (beperking: aanbod enkel geldig voor mensen die de blog volgen, je kan je altijd inschrijven)

 

De Max van Magda

Onze Max is een Kees. Onze tekening van Max is een kopie van een werk van Kees Van Dongen (1877- 1968)

Mijn man en ik hebben het genoegen om regelmatig bij Max en zijn gezin over de vloer te komen. En daar hing ze dan al een hele tijd. Hoe meer ik haar zag hoe mooier ik haar vond. Het is een krijttekening. Over de technische kant van de tekening kan Max beter zelf vertellen.

Het zijn vooral de warme kleuren die charmeerden…

En toen we enkele jaren geleden onze woonkamer in een moderner kleedje staken hebben we alles wat aan de muur hing naar het eerste verdiep gebracht en er is maar weinig terug naar beneden gekomen. De kopie van Le Coquelicot van Kees Van Dongen paste toen helemaal in het plaatje.

Onze vloertegels werden niet vervangen bij de make-over. Het zijn rode gebakken keramiektegels. Het oranje van de hoed past er perfect bij. En onze bezoekster kijkt door de venster naar onze tuin.

Binnen enkele maanden verhuizen we naar een kleinere woning. Zal onze tekening daar nog passen? Het wordt even spannend afwachten. Voor dit originele werk van Kees Van Dongen moet je naar het Museum of Fine Arts, Houston in de V.S.. We zijn super gelukkig met de kopie aan onze eigen muur.

 

 

KW10: origineel of kopie?

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vrienden…

Dat de diefstal van de 2 panelen “De rechtvaardige rechters” en “Johannes de doper” stoutmoedig was, weet iedereen. Of wist je niet dat die panelen ooit gestolen werden? klik dan hier. Een politieonderzoek om schaamtelijk diep in de grond van te zakken (er stond zoveel volk rond het retabel omdat het nieuws van de diefstal zich snel verspreidde dat de politie eerst ging kijken naar de diefstal van een geit om pas later in de namiddag terug te komen naar de Sint-Baafskathedraal. Tot zover het sporenonderzoek natuurlijk…). Maar evengoed was de eigenzinnige wijze van onderhandelen van de katholieke zuil weinig hoopvol. Om niet te zeggen belachelijk.

Maar de conclusie van de zaak is dat enkel het paneel van Johannes de doper door de dief werd terugbezorgd (niet dat het werd gevonden) en dat dus het meest waardevolle paneel niet werd teruggegeven of gevonden. Dat laatste is dan wel een merkwaardig statement want er is, zeker tijdens en na de 2e wereldoorlog, al flink naar gezocht.

Maar over die 2 panelen valt nog wel wat te vertellen waarmee je stoer kan uitpakken wanneer je met vrienden nog naar de expo Van Eyck gaat of wanneer je nakaart over een bezoek aan het retabel.

Eerste weetje: de panelen werden gestolen op 11 april 1934. Hoe kan het dan zijn dat men later een kleurenkopie kon maken? Dat is een combinatie van goed onderzoek en toevallig vernuft. De panelen waren eerder gefotografeerd (rond 1878? in het Louvre na restauratie?), stuk per stuk. Dus een kopie maken was op zich al minder een zorg (OK, ge moet het wel nog doen, maar er is op zijn minst een vertrekpunt). Maar in die tijd bestond kleurenfotografie nog niet. Dus dat was een ander paar mouwen! Maar…niet lang nadat het origineel retabel afgewerkt was (ongeveer 1430) maakte Michiel Coxcie een 1/1 kopie. Er waren dan wel een paar gezichten aangepast in de kopie maar dat maakte de fotografie wel goed. De kleuren die waren belangrijker.

Tweede weetje: wat vele mensen vergeten is dat het om panelen gaat, niet om doeken. Maar nog straffer dan dat, is dat is geweten dat vroeger voorkant en achterkant 1 paneel waren. Wie opdrachten maakt/schildert, weet welk risico je dan als kunstenaar loopt. Het moet “boenk erop” zijn voor beide kanten van het paneel. Maar goed, wat je moet weten is dat het paneel veel later (ergens jaren 1900) in de DIKTE (!!!) doormidden werd gezaagd om zodoende alle panelen, los van mekaar, zichtbaar te kunnen maken zonder telkens dat retabel open en dicht te moeten doen. Kunt u voorstellen hoe gek het idee vandaag zou zijn om zo’n kostbaar paneel van een paar centimeters dik te gaan doorzagen met alle risico’s van dien.

Ik stel u gerust, vandaag zijn de panelen versterkt met een extra rug met hout in verschillende richtingen om het “trekken” tegen te gaan.

Derde weetje: wanneer we weetje 1 en weetje 2 combineren, dat weet je nu waarom kunstkenners zeker zijn dat de huidige versie van De rechtvaardige rechters een kopie is. De tekening van het hout stemt niet overeen. En zo zullen ze ook (hopelijk ooit) het echt van een kopie kunnen onderscheiden.

bron: eigen speurwerk door de jaren heen, meerder bronnen maar begin bij “het dossier Lam Gods” van Kerckhaert en Mortier

2 panelen vermist: een oproep met het origineel paneel van Van Eyck

rechtvaardige rechters: origineel ingekleurd

rechtvaardige rechters: kopie van Jef Van der Veken.

Het verschil is gemakkelijk zichtbaar aan de man in het midden (heeft geen hoed meer voor het gezicht). Het gezicht dat u vrij is gekomen zou koning Leopold III voorstellen. De achterkant van dit paneel is voorzien van een kwatrijn en heeft duidelijk een andere houtstructuur dan die van Johannes de doper. Het gezicht van de eerste volledige ruiter zou Hubert Van Eyck moeten voorstellen (het verschilt een klein beetje met het origineel). De man met de zwarte hoed is Jan Van Eyck geworden.

Rechtvaardige rechters: kopie van Michiel Coxcie

kenmerken hier zijn eveneens het volledige gezicht, de plooi in de bil van het paard is veel zachter. Bij de Coxcie-versie hebben enkele ridders (het paneel naast dit) een andere gezicht gekregen.

 

 

 

KW09: de mammelokker

Elke woensdag publiceer ik een kunstweetje waarmee je kan uitpakken bij vrienden…

Eén van de meest handige plekken om in Gent af te spreken is onder de mammelokker. Iedereen kent het gebouw en iedereen weet het zijn. De mammelokker verwijst naar het beeld dat bovenaan op de gevel de voormalige cipierswoning werd aangebracht in 1741. Het beeld is van David ’t Kindt. In Gent zullen de meeste mensen je zonder veel moeite het verhaal kunnen vertellen: het is het verhaal van een Gentse misdadiger die werd veroordeeld tot de hongerdood. Hij zat daarvoor opgesloten in de lakenhallen (de mammelokker was niet de gevangenis, wat je zou denken met al die tralies). Zijn dochter bracht hem elke dag een bezoek maar mocht zelf geen eten meebrengen. Ze was echter slim genoeg en gaf hem elke dag de borst waardoor de man na een maand nog steeds in leven was. Finaal werd de man toch vrijgelaten en ze leefden nog lang en gelukkig.

Wat menig Gentenaar u niet zal vertellen is dat deze volkslegende al stamt uit de Romeinse oudheid. Het is het verhaal van Cimon en Pero en werd al veel eerder en door meerdere kunstenaars in beeld gebracht.

Dus volgende keer, wanneer u door Gent wandelt, dan weet u te zeggen dat dat verhaal van de mammelokker niet meer is dan een volkslegende uit de Romeinse tijd en dat zelfs Rubens daar een eigen versie van heeft gemaakt. Doe gerust, niemand vraagt u of het waar is. Doe je graag nog wat stoerder dan kan je ook zeggen dat “memmen” (een alomgekende term zeker rond Aalst) wat verwijst naar de vrouwenborst en samen met “mamme” allemaal derivaten zijn van het Latijnse “mamilla” wat idd (vrouwen-)borst betekent.

Hieronder het schilderij van Jules Lefebre.