Gentse Feesten 2021: light 02

Met het mooie weer toch nog ’s naar ’t stadscentrum afgezakt. Op het programma: 1 puppetbusker (er was er ook maar 1 vandaag) en wat geocachen.

Over geocachen kan ik heel enthousiast vertellen omdat het mij al op vele mooie plekken heeft gebracht. En tegelijk is het iets leuks om te doen (#zoektocht). We gingen er eentje zoeken aan de rode dame en eentje aan het (nieuwe) sas aan Portus Ganda.

Maar we gingen ook naar een poppenspel. Op de nieuwe locatie van het Luisterplein, niet op het Laurentplein maar wel in het Sint-Lievenscollege. Ingang aan de Volmolenstraat (dus niet de Zilverenberg). Dit jaar zijn alle poppenspellen Belgisch en ook die sector zit al meer dan een jaar op droog brood en (regen)water. Cultuur kan steun gebruiken en zeker als u gratis naar de voorstelling komt kijken 😉

Cie Les Petites Délices (Be) “Maritime” had al eens gespeeld in 2013. En merkwaardig genoeg herinnerde ik me die voorstelling nog goed. Misschien door het gezelschap in het publiek of was het door die jonge man die uit het publiek werd gepikt?

In 2013 zaten we nog gezellig in de Trommelstraat en daar deed het decor van het Sint-Lievenscollege me wel aan denken. Een ideale plek

om te spelen (poppen, muziek, toneel,…) omdat het wat meer gesloten is maar ook omdat je er terecht kan voor een drankje, WC-stop en dat bij eender welk weer.

De voorstelling Maritime is nog helemaal dezelfde van toen. Ik schrijf nog even zelf een korte inhoud (aangezien ik de tekst op Gentblogt niet kan opzoeken met dank aan Stad Gent 😦 ). Lucille zit een beetje zeer vast tussen de dagelijkse verplichtingen en haar hunker naar doen waar ze écht wil voor leven. Haar doen en laten is gechronometreerd door een wekker die om de haverklap afgaat. Geen tijd voor rust, muziek, dromen. Enkel eten, werken, slapen, eten, werken, slapen,…

Tot op een dag een gele vis uit Tahiti uit haar krant springt en zijn kleine beetje adem vraagt om hem terug te brengen naar zijn vaderland. Dit is de vonk die Lucille nodig had om alles over boord te gooien. Ze pakt haar spullen, neemt haar wereldbol als GPS mee en rijdt met haar VW Kever over Moskou, Australië naar Tahiti. Daar aangekomen blijkt het strand van onze gele vriend erg vervuild en ingenomen door toeristen en industrie. Daar steekt Lucille een stokje voor. Finaal komt het allemaal dik in orde maar vooral Lucille herontdekt zichzelf en haar talenten.

Deze voorstelling speelt helaas niet meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.