2022: een jaar vol nieuwe plannen

Een nieuw jaar, en zeker de periode tussen kerst en nieuwjaar, geeft mij altijd nieuwe ideeën. Dit zijn doorgaans mijn meest creatieve dagen. In de regel (bij uitzondering 2021 met het Stripmuseum) organiseer ik niets in december/januari waardoor ik me volledig kan focussen op ontdekken en creëren.

Dit jaar was op gebied van creatie niet anders. Ik speel met nieuwe ideetjes in mijn hoofd. Nieuwe werken/tekeningen maar ook nieuwe aanpakken. Ik denk dat ik maar eens moet gaan werken met een kleinere groep mensen als klankbord (wie zich nu al geroepen voelt –> mail naar max.vanhemel@gmail.com). Maar meer details volgen in de blogs van 2022.

Voorlopig starten we 2022 met een mooi fris canvas. Klaar om een nieuwe tekening op te gaan maken. Wie mij via andere sociale kanalen volgt heeft allicht al gezien dat ik – bij wijze van opwarming – al een tekening op doek heb gemaakt. Ik geef het mee als uitsmijter voor 2021 en neem tot eind volgende week een beetje digitale rust om daarna terug te keren met extra energie 🙂 Tot binnenkort!

2022: adagio voor twee

Mijn nieuwjaarsbrief is dit jaar een specialleke. Voor mij ging 2021 op maatschappelijk vlak vooral over de strijd rond “het grote onzichtbare”. Zoals bij stembusresultaten zag ik tot mijn grote bezorgdheid en spijt veel verdeeldheid onder de mensen. “Het grote onzichtbare” had/heeft het op onze dagelijkse gewoontes gemunt. Op sommige momenten was het bijna alsof we terug naar de tijd van de ontdekking van AIDS of de ontsnapping van Dutroux gingen.

Vrijheid van het individu staat/stond diametraal tegenover het welzijn van de hogere (wereld)gemeenschap. De kruisvaarders tegen de ketters (waarmee ik geen oordeel vorm over wie wie is). De wetenschappers versus de dokter-specialisten op sociale media.

Het grote onzichtbare maakt beweegredenen abstract, ontastbaar, ongezien. En ik had het daarbij niet alleen over bvb luchtvervuiling, stralingen, dumpen van zware metalen ergens in Afrika of India,…Natuurlijk heb ik ook covid en de vele nu nog onzichtbare gevolgen die zullen volgen uit deze periode. Tegelijk waren de beweegredenen van onze politiekers soms ook best on(door)zichtbaar.

Had dit allemaal impact op mijn tekenwerk? Ja hoor. De expo’s – als ze al door gingen – verliepen binnen een totaal andere sfeer, continue onzekerheid, zal er wel volk op afkomen,…Het maken van tekeningen lag een jaar op zijn gat. Weinig kans op modellen, verstoorde werking, geen opties om geplande projecten uit te werken. Toch was het tegelijk een jaar van vernieuwde opportuniteiten: zonder corona was bv de Lachende Cavalier er niet gekomen. Zonder Lachende Cavalier was de Treinbegeleider er niet gekomen. Zonder Treinbegeleider was mijn tekening niet in het Stripmuseum geraakt. Een onverwachte wending waar, met een positieve benadering, nog meer positiviteit uit kwam.

Ik weiger werken te maken waar de kijkers niet in verwondering of blij van worden. Ik wil dat de kijker een goed gevoel overhoud na het zien van mijn tekeningen, daarom zijn ze ook de MAX niet? 😉

Ik wens jullie allemaal een tof eindejaar met veel adagio, gezelligheid (echte of virtuele) en zoals ons moeder zou zeggen “gebruikt uw verstand” 🙂

Adagio for 2

De Nationale Expo: nog tot 9 januari naar het museum

Het is laat om mijn woensdagblog nog de wereld in te sturen maar vandaag is natuurlijk wel een speciale dag. Vandaag is dé dag dat De Nationale Expo van start gaat. En ik ben…goh hééy…ge weettet al hé 😉

Het was een drukke dag; de voormiddag strafstudie kaartjes schrijven en dan kort na de middag de trein op naar Brussel. Want ik had de expo nog niet gezien natuurlijk. Enkele teaserfoto’s hieronder. De Expo is nog te zien tot 9 januari 2022. Check de website voor openingsuren en reservatieblokken.

Maar voor 1 tekening moet ge niet naar Brussel, komt dan ’s naar bij mij thuis, dan krijgt ge een hele armada aan tekeningen en gratis uren verhalen er bovenop. Ga je toch naar Brussel dan geef ik u graag nog wat extra’s mee:

  • loop je in de straat van het Stripmuseum, kijk dan ’s naar de gebouwen in de straat. Ze zijn echt de moeite waard om ’s naar te kijken.
  • O ja, in ’t Stripmuseum kan je ook lunchen
  • Meer op zoek naar verzamel-koop-exclusiviteiten? Ga s naar BRUSEL aan de Beurs.
  • Rechtover het stripmuseum is een museum helemaal aan Nero gewijd.
  • Maison Autrique heeft ook 2 werken maar dat is toch nog een stevige wandeling van 2,5km
  • KBR museum en het Belvue-museum zijn stukken dichterbij voor de Nat.Expo (en ook gratis met uw museumpas)
  • Het Brusselse Broodhuis al eens bezocht? ’t Is anders ook wel de moeite.
  • Heb je nog geen cadeaus? De Kuifjeshop naast de Grote Markt is altijd wel interessant
  • Hieronder een plan van de 3 Museumpass-locaties (rode pointers)
De Nationale Expo: Stripmuseum met Max Van Hemel!

POP ART (SMAK)

Vandaag stond een bezoekje aan ’t SMAK op het programma. Een expo rond Pop Art spreekt me altijd aan. Zeker de goede herinneringen aan de expo Pop Art in het BAM (Mons) was geweldig en viel zeker in de smaak.

Pop Art gaat wel ruim. Je hebt de bekende “must have” items: het soepblik, een Lichtensteinstrip. En dan? Dan vult het SMAK aan met enkele interessante items uit geleende en eigen collectie. Soms (alweer) van de pot gerukt maar meestal wel best verteerbaar. Naast elk werk staat een QR-code met extra uitleg geschreven door iemand die allicht eerst een lijntje coke heeft gesnoven om psychedelisch psychotische achterliggende (com)plotten te kunnen schrijven.

Omdat we dan toch binnen waren, gingen we toch nog ’s naar de bovenverdieping. Dat is dan weer om te huilen. Het is triestig dat zoveel subsidiegeld en zoveel werkruimte naar dit soort rommel gaat. Gent wil graag shockerend progressief zijn en dat is super. Toch gaat dit ten koste van de esthetica, voor zover men dat woord in de SMAK-omgeving nog kent. Ik stelde me meermaals de vraag of ik in een instelling voor geestesgestoorden aan het lopen was. Elk zijn gedacht natuurlijk…

Een beetje Rembrandt

Terwijl ik de organisatie voor het Stripmuseum opvolg (mails tussen Museumpass, Stripmuseum en mezelf gaan over en weer, aanstekelijke energie), staat de tekentafel niet stil. En tegelijk bekijk ik dan een documentaire over Rembrandt (Klik hier voor de docu – tijdelijk te bekijken), denk ik na over nieuwe tekenprojecten, expo-projecten etc etc.

En dan wordt in de documentaire gezegd dat Rembrandt wel vanalle voorwerpen in zijn huis verzamelde. Voorwerpen die hij dan gebruikte in zijn schilderijen: of om ze direct over te nemen of om het model te helpen bij het inleven in een pose. En dan zou ik al eens durven denken: “Zi, dat doet een groot kunstenaar, die verzamelt vanalles rondom zijn werkplek om zich te laten inspireren. Dat doe ik niet..” En om aan mezelf te bewijzen dat ik geen voorwerpen verzamel neem ik dan vol overtuiging een foto die ik onder mijn blog kan zetten. Nèh!

Als statement.

Of was het eerder als ontkenning…erratum…(je wil niet weten wat er allemaal onder de tafel zit)

Op naar het stripmuseum!

De voorbije week was het wat stiller omwille van ziekte. Gelukkig geen corona maar toch goed genoeg om mijn nog eens “een echte man” te voelen. Naar jaarlijkse gewoonte was er weer een aanval op mijn sinussen en dat sleept dan meestal ook wel een paar weken aan. Alleen die laatste week was er wat te veel aan: barstende hoofdpijn, slecht slapen, snotteren, hoesten,…met dan als neveneffect geen energie meer, geen concentratie,…het zielige hoopje zoals elke man hoort te zijn wanneer hij maar een klein beetje ziek is 😉 Gelukkig geen corona, dat heb ik 2x getest.

Maar tussen dat gedoe kwam er ook het goede en verlossende nieuws binnen van De Nationale Museumwedstrijd. Van 22 december 2021 tot en met 9 januari 2022 mag ik met mijn tekening van de treinbegeleider tussen enkele groten der aarde gaan pronken: Hergé, Rosinski, Linthout, Vandersteen, Morris,…misschien zelfs Pom staan. Mijn tekening gaat dus naar het stripmuseum te Brussel!!! Dat een plekje in een museum op de bucketlist stond, dat het een natte droom was…maar het stripmuseum? Dat was in mijn stoutste dromen totaal ondenkbaar. Volgende week maak ik er werk van (als er weer energie is).

Beetje nostalgie is gepast. Wie mij al jaren kent weet dat ik in mijn studententijd de lessen regelmatig verstoorde met mijn cartoons die van bank naar bank werden doorgegeven. Het waren meestal gags in 3 prentjes (beetje Garfield of Hagar-achtig) waarin ik de frustratie van de les of de actualiteit verwerkte. Maar al veel vroeger, toen ik zo’n 11jaar was, maakte ik mijn eerste stripverhalen. Eéntje ervan verscheen in het schoolblad (ik moest het verhaal wel inkorten omdat ik meteen ging voor de volle strip).