169/365: el pignon

El pignon” ofte het rotsblok is te zien voor de kust van Calpé. De tekening hangt nu ook aldaar. Petite histoire van deze tekening: toen ik de tekening maakte kon men het rotsblok zien van op het terras. Helaas staan er nu zoveel appartementsblokken dat het zicht weg is. Gelukkig is er altijd een tekening om dat goed te maken. #tocatchamoment

168/365: de prinses

Zij is de schone en hij is de handige artiest. Met zijn kleffe circustruukjes tracht hij de prinses te verleiden. Makkelijk wordt dat niet maar de aanhouder wint.

Deze tekening (waarbij ook nog een tekening van de artiest hoort) maakte ik van 2 jonge artiesten die bij de Circusplaneet aangesloten waren.

166/365: de krab met gulden scharen

Het past niet altijd om een vakje uit een Kuifje-album uit te vergroten. Bij dit vakje moest ik de tekstballon verwijderen en de tekening verder aanvullen. Om het rechthoekige formaat te respecteren staan Jansen en Janssen ook iets dichter bij Kuifje dan dat in het album het geval is.

165/365: a room with a view

Ik vind het (zuider)licht dat door het kleine venster komt nog steeds erg inspirerend ook al is de indeling van de werkruimte inmiddels helemaal anders. Waar toen dit bed stond staat nu mijn tekentafel. Deze tekening komt komt uit dezelfde sessie dan blog 163. De techniek is aangepast. Hieronder zie je een tekening met schetspotlood (vandaar het bruinere), blog 163 is eentje met kleurpotloden (Pablo – Caran d’ache)

La chanson des vieux amants

Er zijn vele dingen die me inspireren om te komen tot een tekening. Een verspreking, een mistypsel, trauma’s, (jeugd)herinneringen, bewonderingen, uitdagingen,…

Bij elke tekening gooi ik een massa emoties in de ring. Ook al lijken ze erg rationeel en berekend gemaakt. Zelfs een schets van een dagelijks bezocht straatbeeld wordt overladen met emotie en fantasie. Wie er op let, ziet het wel. Het zijn verfijnde details (alweer die details) die het verschil maken met de harde realiteit. Je moet er even bij stil staan, de tijd nemen om jezelf open te stellen en te ontdekken. Bij mij geen snelle wegwerpkunst zonder betekenis. Ik hou niet van handleidingen, zelfs die van de IKEA niet.

Maar wat ik ULTIEM vind is de emoties die ik in dit lied vind. Die emoties zijn zo sterk, zo fragiel, gebroken en dan weer gelijmd. Ik hoop op een dag dit op papier te krijgen… (ik heb dat trouwens ook dikwijls bij James Bond-thema’s maar nergens zo sterk als deze)

164/365: dubbelzicht

Een unicum in het repertoire is deze. Eerder toevallig viel het mij op dat de curve van de arm aan haar rechterhand bijna gelijk liep met de curve van het gezicht. Zodoende combineerde ik schouder en gezicht tot een nieuwe tekening waarbij het gezicht dus 2x in het beeld voorkomt.