Piëta 10

ik denk dat ik alweer een 10tal uur verder zit in de tekening en ben blij dat nu (op een paar details na) alle houtsnijwerk klaar is. Die die nog moeten gedaan worden, zal ik wel maken tijdens het inkleuren. Ze zijn ofwel niet al te complex of minder belangrijk. Maar goed, het beeld is nu “af”.

Volgende stap is het inkleuren van de houtpartijen. Daarna moet ik het behang nog helemaal uittekenen en misschien komt er nog een schilderij tegen de muur maar over dat laatste ben ik nog niet zeker.

Hier en daar heb ik zelf wat dingetjes getekend omdat de sculpturen zich ook wel eens herhalen (awoe voor de schrijnwerker! 😉 ) Zo maakte ik een kleine zittende sculptuur onderaan de overkapping van de stoelen. Ik ben ook best blij dat de 2 sculpturen goed gelukt zijn. Ik had er geen detailfoto van genomen en moest danig inzoomen om een goed zicht te krijgen. De dame draagt in werkelijkheid een huis maar ik gaf haar een appel. Zo ben ik toch een beetje aanwezig op de setting 🙂

Als het allemaal afgewerkt geraakt zoals ik het in mijn hoofd heb, dan zou ik er finaal wel eens een puzzle durven van laten maken. Zo eentje met 1000 stukken. Ik denk dat je pas een goed zicht krijgt op hoeveel tekeningetjes er in dit beeld zitten als je ze stuk voor stuk in handen hebt genomen…

Triptiek II – een eerste aanzet

Het lijkt nu wel helemaal te zijn vertrokken, het project rond oorlog (de zin, de onzin en de waanzin). Ik vermoed dat dat komt doordat het creatiewerk rond de eerste triptiek nu helemaal achter de rug is. Dat blijft borrelen, onstopbaar creatief. Ook niet altijd positief maar goed…Dan weer zijn er momenten met ergerlijke creatief dode momenten en die zijn al evenmin leuk. De dualiteit van de kunstenaar.

Het beeld van de nieuwe triptiek wordt alsmaar duidelijker. Ik wil “oorlog” als centraal thema, iets wat helaas hoort bij “het ding des levens”. Gelukkig blijven wij er van gespaard al is oorlog anderzijds ook nooit veraf. Zeker vandaag niet meer. Vroeger moesten ze daarvoor van Turkije met paarden (of olifanten) tot hier komen, vandaag is dat al een stuk sneller.

Een beeld van een moeder met kind had ik al in gedachten. Het blijft me achtervolgen. Gisteren heb ik dat nog snel geschetst. Zo kan ik het ook weer loslaten zonder het te vergeten. Deze ochtend was ik zowat aan het rondsurfen naar Bougerreau. Eigenlijk was ik op zoek naar het beeld van Maria met vele kleine kindjes op haar schoot. Een warm frivool beeld. Maar ik kon het niet direct vinden….Ik stootte wel op het beeld hieronder…

En plots kwam het idee om de Mariafiguur in dit schilderij te vervangen door een Christusfiguur. Het duurde amper een paar minuutjes tot ik besefte dat deze toevalligheid niet echt een toevalligheid is maar wel een voorbestemdheid. Is geloof immers niet het verdriet van deze wereld? Imagine there’s no religion… Ik doe er vast en zeker wel iets mee. Maar wat, dat blijft nog de vraag.

Ik had deze ochtend nog een inval (djieee…een creatieve ochtend blijkbaar). Eerder de voorbije weken had ik het gedacht om een liefdesscene te creëren op het slagveld. 2 volkeren in oorlog waarvan de 2 leiders (een man en een vrouw) mekaar treffen op de slachtvloer en instant verliefd worden op mekaar. Fatalistisch als het kan zijn, worden ze door de hunnen niet erkend en worden beiden bij de eerste kus al neergeknald. Enfin, dat was de gedachte. Toen ik deze ochtend een eenvoudigere plotwending binnen kreeg. Op het front verschijnt een vrouw zo mooi dat niemand meer durft te schieten en zodoende begint het moment van eeuwige vrede. Dat laatste is natuurlijk wel een stuk meliger maar toont het niet de absurditeit van de oorlog? Dat een oorlog kan beginnen met de stomste stommiteit en evengoed kan stoppen met een eenvoudige knip.

Wat vind jij er van? Schrijf het hieronder of mail het mij door via max.vanhemel@gmail.com

bouguerreau

Piëta 9

5uur verder…een paar CD’s en voor de gelegenheid “The Original Soundtrack – The Italian Edition” (eerste aflevering). Handig terwijl ik teken, omdat het zo’n prachtige muziek is, maar ook handig dat ik tegelijkertijd de afleveringen kan opnemen met de computer. Stel dat ze eens offline gaan – en ooit komt het er wel van – dan kan ik er nog steeds naar luisteren.

Maar dus de laatste 5uren…Vooral bezig geweest met het uittekenen van de houtsnedes van de grote centrale stoel en inkleuren van de 2 rechtse delen. Wat je hier goed kan zien is hoe de tekening vordert van een ruwe schets tot een gedetailleerde tekening om daarna ingekleurd te worden. En dan heb ik het eindelijk eens strategisch aangepakt. Van rechts naar links dus. Omdat een linkshandige nu eenmaal beter in die richting werkt (dan wrijf ik niet telkens weer over de tekening).

Voor het eerst had ik het gevoel dat het begint te wegen. Omdat ik de tekening liggend inkleur (het blad ligt dus, niet ik) en het formaat mij niet toelaat om gewoon zittend in te kleuren moet ik me helemaal over de tekening buigen om aan het centrale deel te kunnen. Het is dus nu al duidelijk dat het bovenste deel, wat nu nog niet is getekend of ingekleurd, ondersteboven zal worden getekend zodat toch een beetje comfortabel kan werken.

Over de lambriseringen ben ik er nog niet uit hoe gedetailleerd ik deze uitwerk. Het is nogal tijdrovend en ondanks de goede vooruitgang moet ik toch op tijd klaar zijn…alhoewel…zoveel haast is er nu ook weer niet.

Ik heb nog geen nieuws van de inlijster. ook dat zal ik nog even moeten aftoetsen. Ik ben benieuwd naar zijn testen met lamineren van de tekeningen. Hopelijk is het resultaat geslaagd. Volgende zaterdag wordt aan Baldr getekend. De eerste stap naar het linkse luik…

Heb je de vlinder gezien?

Max tekent Baldr in Brasschaat

Deze affiche hangt vanaf nu uit aan de vitrine van VEPAD – Art of living, Bredabaan 157, Brasschaat.  Ik ben er op deze dagen zeker in de namiddag (kan ook zijn al van de voormiddag maar dat is nog niet zeker). Wie langs komt ziet de vordering van de tekening Baldr die zal dienen als één van de 4 zijpanelen die ik zal maken voor de triptiek waar ik aan werk.

max-tekent-baldr

Word een piëta-volger!

De Piëta-tekeningen zijn nog voor een tijdje beschermd met een paswoord. “The making of” onthult namelijk al het totaalbeeld en omvat vele details achter de schermen die je, omdat er ook zo wordt op ingezoomd, misschien niet meer zal zien wanneer de tekening klaar is.

Wil je nu al de verhalen lezen en de foto’s zien? Stuur dan een mail naar max.vanhemel@gmail.com en ik stuur jou een mail terug met het paswoord voor de berichten.

 

Piëta 8

Vandaag nog ’s 6uur aan de tekening gewerkt. We zitten dus in de uren rond 32. Vandaag de 2 andere tekeningen in de stoel getekend (ik heb ze deze keer eerst allebei getekend) en ook al de grondlaag (licht okerkleurig) meegegeven. Er zijn ook 2 kussens extra ingekleurd. De kussens zijn een handige afwisseling bij het einde van de dag. Ze vragen weinig concentratie, het is gewoon inkleuren met oog voor lichtinval maar geen details.

Ik ben blij met mijn dag. Als het nu nog zo vlot dan zou ik over een maand toch ver aan het einde moeten zitten. Ik moet ook ’s kijken hoe gedetailleerd de andere lambriseringen zijn. Hopelijk zijn ze minder stevig dan deze 3 van de praalstoel.

Foto’s van gisteren en vandaag…

Piëta 7

Dit is de eerste niet-beveiligde blog rond de grote piëta-tekening waar ik aan het werken. Allicht volgen nog tijdelijk afgesloten blogs tot de tekening zo goed als klaar is voor expo Hasselt. Niet dat het zooooooo vreselijk origineel is maar ik wil jullie toch nog wel een verrassing bezorgen tegen de expo van start gaat.

Vandaag heb ik wel 3uur gewerkt aan dit detail van de tekening (allicht langer maar ik heb ’t niet gemeten). Ze meet zo’n 8cm op 9cm, dus toch wel de volle 72cm². Het is een houtsnijwerk met 2 vogels, een kinderkopje en een soort grote vaas met veel bloemen.

Enfin, het gaat vooruit. Ik denk dat er nog 9 van dit soort details op de finale tekening staan. Meer verklap ik niet…of misschien nog dat de tekening in zijn geheel 150cm bij 100cm is. Voor wie snel kan rekenen…dat is dus 15.000cm² of dus 208keer wat ik vandaag heb getekend in oppervlakte.

img_1012

 

Piëta 6

Uren 20-23…Het ergste wat mij kon overkomen is dan vandaag eindelijk gebeurd…

Vandaag heb ik voornamelijk gewerkt aan de lambrisering. Zoals in mijn studententijd teken ik de lambrisering volledig uit met 2 grote Rotring-tekendriehoeken. De ene schuivende over de andere verplaatsen de driehoeken zich over de tekening vanaf een aantal referentiepunten. Zo weet ik zeker dat de lijnen wel degelijk parallel of haaks zijn. Het is een beetje raar en terug oefenen want bij de minste verschuiving (bvb omdat de driehoek aan mijn vinger plakt) moet het hele traject opnieuw worden gedaan. Al een geluk dat na een tijdje er zo veel lijnen op staan, dat de afstanden tussen de referenties kleiner wordt. De linker kant van de centrale stoel staat er nu zo goed als op. Alleen de bovenkant van de lambrisering in de tekeningen die in de vakken moet komen moet ik nog uittekenen. Maar na 2uren met de driehoeken schuiven had ik er wel genoeg van en ben wat beginnen kleuren aan de centrale stoel. Het onderste deel van de bank is gedaan, behalve…de vakken met houtsnedewerk. Ik moet die namelijk ook nog tekenen en de prints waarop ik momenteel werk zijn te klein om goed te kunnen zien wat er precies op die houtsneden staat. Ik hoop maar dat mijn foto’s scherp genoeg zijn om het uiteindelijk op scherm nog te kunnen zien…

Maar dus vandaag is er iets gebeurd waar ik liever niet van droomde…Bij het verschuiven van één van de twee driehoeken is die uit mijn hand gevallen en natuurlijk Murphy-gewijs met zijn punt recht in de tekening gedoken. Bal in ’t centrum van de tekening…Er is dus geen optie om de put eruit te knippen of iets anders. Ik weet niet wat ik nu moet doen. In een soort van geloof ben ik vandaag gewoon blijven verder tekenen alsof er niets aan de hand was…een beetje negeren en wachten welke raad morgen kan brengen denk ik zo…

Bij deze blog geen foto’s. De structuurtekeningen van de lambrisering zijn nu ook weer niet zoooo interessant. Volgende keer weer nieuw beeld, of misschien net niet meer…We zien wel 🙂

 

Piëta 5

Een weekje verder en ook 5 tekenuren verder. Ik teken graag met de reisavonturen van Bent Van Looy op de achtergrond. Voor de zoveelste keer luister ik naar “the original soundtrack” (via Radioplus). Ik zou die toch ’s moeten opnemen zodat ik later ook nog kan naar luisteren.

In deze 5 uren heb ik de tekening van de bewaker van de poorten van het hiernamaals afgewerkt. Dat heb ik in 2 delen gedaan, een stuk van 3 uren met gezicht tot middel en een stuk van 2 uren middel tot voeten. Nu kan ik aan de lambrisering beginnen. Die is “aangezet” als schets maar moet nog volledig worden uitgetekend. Vandaag heb ik dat gemeten en dat wordt wel millimeterwerk. De kaders in de lambrisering lopen in mijn foto niet door omdat ik de beelden die oorspronkelijk voor de lambrisering staan heb verplaatst. Ik heb dus stukken waar ik moet improviseren en aangezien dat niet zo mijn sterkste kant is, neem ik gegevens over van stukken die ik wel heb.

Los daarvan ben ik aan het bestuderen of ik op de vloer een tapijt zou gaan leggen. Op een afdruk heb ik wat structuurlijnen gezet die het tapijt kunnen voorstellen en dat geeft toch extra diepte. Dus misschien komt er nog een tapijt. Zou ik vertellen welk tapijt ik zou willen tekenen of laat ik die ontdekking over aan de aandachtige kijker. Goh, misschien wel dat laatste. Dan heb ik ook weer wat te vertellen over het geheel van het werk. Het wordt, denk ik, een leuk boek op zich…

En dan heb ik vandaag ook nog een uurtje gespendeerd aan de opname van het eerste zijpaneel waar Baldr zal worden afgebeeld. De opname verliep erg vlot en ik heb er alle hoop in dat ik aan het eerste zijpaneel kan beginnen eind februari…

Piëta 4

Nog ’s 3uren verder is nu ook het kind (Merel) links onderaan het paneel klaar. Ik vind het moeilijk geworden om de portretten op dit kleine formaat precies na te tekenen. Daar waar het vroeger gemakkelijker was om portretten op kleine schaal te tekenen (want dan heb je altijd een overzicht) lijkt dat nu, allicht door gebrek aan training, een probleem te zijn. Allez, het is te zeggen dat het een probleem is omdat ik ook gewoon ben om waarheidsgetrouw te tekenen. Wat nu op zich niet het geval hoeft te zijn…

Maar Merel is prima geslaagd. Na controle met de computer blijkt er enkel een kleine afwijking op de kin te zitten en ik kan daar mee leven 🙂 Nu kan ik aan de bewaker van de poort van de poorten van het hiernamaals gaan beginnen. Dat is de laatste figuur op het centrale paneel. Als die ook lukt, dan begin ik aan de achtergrond.

merel-klein-af

Sehnsucht: dubbel-expo

Sehnsucht is een dubbel-expo waarvan de eerste editie doorgaat rond 1 mei in Hasselt en de tweede “Sehnsucht Intimate” in De Campagne te Drongen rond 1 november. Wil je dus een Halloween zoals het écht zou moeten zijn, dan moet je zeker deze tentoonstelling komen bezoeken.

Piëta 3

Een volle aflevering van De Préhistorie verder en er is alweer wat bijgekleurd. Ik heb vooral gewerkt op het gezicht van het blonde meisje. Ik was daar nog niet tevreden over en dan doet wat afstand nemen soms wel wonderen. Ik vind de huidige versie wel veel beter, nog niet ideaal maar ik moet nu wachten op het volledige plaatje. Het zou immers best kunnen dat het gezicht “vanzelf” goed komt door het inkleuren van de achtergrond.

Naast het meisje heb ik ook al wat aan de moeder gewerkt. Dat lukte vrij vlotjes.

Ik vind de mysterieuze lach die het meisje op haar gezicht heeft iets om over na te denken. Ik zou het zo wel willen houden, het heeft nu zo wel iets Mona Lisa-achtig. Wat ik wel weer merk is door het sterk verkleinen van het beeld het weer een stuk complexer wordt om precies te werken. Potloden moeten continu hyperscherp (een échte punt zo fijn als een naald) worden geslepen om de fijnste details op de juiste plek getekend te krijgen. Niet gemakkelijk.

Vandaag ook nog een half uur met de inlijster samen gezeten. De triptiek (wat het uiteindelijk wel moet worden) is niet alleen tekentechnisch een heel werk, ook naar inlijsting toe komt er heel wat bij te kijken. De zijpanelen moeten immers gedragen worden door het centrale paneel. Alleen aan glas al zou dat, mocht ik alles inlijsten, zo’n 23 kilo wegen. Daar komt dan nog de lijst en de rugversteviging bij. Het wordt iets waar we serieus zullen moeten over denken. Om al eens te testen bracht ik vandaag 2 tekeningen binnen om te testen of lamineren op tekening een zelfde resultaat geeft dan lamineren bij foto’s. Indien zo, zou dat het gewicht van de triptiek wel enorm kunnen laten zakken.

Enfin…12 uur verder staan we hier al

img_0983 img_0984

Piëta 2

Vandaag nog’s 2uur gewerkt aan de piëta. Omdat ik geen zin had in tekenen ben ik al maar beginnen inkleuren, het moet tenslotte toch gedaan worden. Ik ben nog aan het twijfelen of ik de 3 centrale panelen in de stoel niet zou vervangen door glas-in-loodramen. Dit zou best wel eens kunnen zorgen voor een mooie achtergrondinvulling en een bijkomend diepte-effect. Maar goed, ik moet dan wel eerst nog gaan zoeken naar glasramen die er in kunnen passen.

Vandaag de dochter ingekleurd. Dat ging redelijk vlot maar als ik dan zie hoe lang ik daar heb aan gewerkt dan zal het hele blad inkleuren nog massaal veel uren vragen. Alsof ik dat niet wist op voorhand…

 

2017_01_15_4703

Piëta 1

Naar aanleiding van het komende Sehnuscht-event (mei in Hasselt, november in Drongen) maak ik een piéta.

De piéta is deel van een triptiek. Een groot(s) werk bestaande uit een centraal paneel en 2 luiken. Zoals het hoort zullen de zijluiken ook open en dicht kunnen draaien en zowel langs binnen als langs buiten voorzien zijn van een tekening.

De triptiek draait helemaal rond leven, dood, vreugde, verdriet, liefde, leed,… Het middenpaneel bestaat uit een dochter die afscheid neemt van haar moeder. De moeder is recent overleden. De dochter wordt bijgestaan door een waker (van de hemel/hellepoorten) en door een klein meisje (de zus van?) dat speelt met haar pop. In tegenstelling tot de centrale figuren waar dood en verdriet primeren, staat het kind voor het jonge, speelse leven.

Bijzonder aan het centrale paneel is dat Gudrun, die model staat voor de bewaker, in 2016 zelf haar moeder verloor en dat Merel, het kleine spelende meisje, de dochter is van Gudrun. Babs en Mieke zijn effectief moeder en dochter.

Ondanks dat de zijpanelen nog niet klaar zijn, zit het beeld nu al doorspekt met verwijzingen en symbolen. Voor de compositie heb ik gekeken naar een driehoek, gevormd door het kleine meisje, over de 2 centrale figuren tot Gudrun. De zijbeelden die het decor maken sturen de afdwalende kijker steeds weer terug naar het centrale gebeuren: De heilige links boven wijst naar het midden, de vrouw met de appel (die ik van links naar rechts in beeld heb gezet) en de 3 overkappingen van de stoel wijzen naar beneden (en dus terug naar het middelpunt).

In het houten beeld van de vrouw wordt het voorwerp dat ze in haar handen heeft vervangen door een appel. Die appel (of appels) komen allicht terug in de zijpanelen. Ik wil nog iets doen met de gouden appels die ook het leven symboliseren.

Hieronder alvast schetsen en opmaak van de eerste tekenmaand….