In alle bescheidenheid

Jaren geleden, toen ik nog in de Catriestraat op de kunstmarkt van Drongen stond, sprak een dame mij aan…

de madam: “’t Es wel schuune moar on da laaif ester iet ni just”
ik:”denkt ge? Als er nu iets is waar ik wel zeker van ben zijn het de verhoudingen. Ik heb daar lang op getraind.”
de madam: “Jaaandeu, oas ge zuufeel pretensen et, toengs kuup kik ni baaj eu zenne”. Ze nam haar sjakos en stapte voort.
ik…verbouwereerd…

Een les in bescheidenheid.

Vandaag geen les in bescheidenheid. Wel een uiting van fierheid bij het zien van het resultaat na het inlijsten van de triptiek-tekeningen. Ik zag Hugo schitteren over zijn eigen werk. Blij dat hij de timing heeft gehaald maar ook blij over wat hij heeft gerealiseerd. Ik kon er echt van genieten hem fier te zien over zijn werk en over het totaalresultaat. Achter zijn gat schreeuwde ik een grote “Yahooooo” (zonder reclame te maken voor de zoekrobot) in de auto op weg naar huis.

De verwachtingen mogen dus gerust hoog zijn, het resultaat is indrukwekkend! (al zeg ik het zelf, in alle bescheidenheid)

 

Advertenties

200 jaar UGent: wat een weekend!

Een druk maar interessant weekend is het geweest. Op de eerste zaterdag van de maand staat standaard een dagje tekenen bij Vepad te Brasschaat op de planning. Maar ik had mij bij de dorpsdag ook nog laten uitdagen door Dirk. Dirk schildert graag en wil een zelfportret maken. Hij heeft al verschillende keren geprobeerd maar slaagt er niet in de schets op papier te krijgen. Bij de dorpsdag kwam hij bij mij wat raad vragen en zei zo tussen het gesprek door “moest gij zo een schets van mij kunnen maken, dan zou ik daar verder op werken om te schilderen.” Ik kon aan de uitdaging niet weerstaan en zette een schets op voor Dirk.

Maar natuurlijk had ik daarmee nog niets om te tekenen voor mezelf. Omdat over de laatste weken de volle aandacht naar de triptiek ging, had ik nog niets klaargezet. Dus ook dat moest nog gebeuren. Al een geluk dat ik eerder deze week al voor model en dergelijke had gezorgd zodat het enkel nog op tekenen neerkwam.

En dan met de motor naar Brasschaat. Dat is tegenwoordig de meest handige manier om rond Antwerpen te bollen. Ze mogen daar wel denken dat “de rest” parking is maar aan de stilstand op de ring te zien twijfel ik er toch sterk aan of de parking niet in Antwerpen zelf ligt.

Enfin, niet gezaagd of geklaagd, maar wel gezellig getekend aldaar in Brasschaat. Met de gebruikelijke taart van Agnes en de koffiebabbels van Luc is dat altijd een geslaagde namiddag. Deze keer kon ik niet blijven plakken, volk vanavond! Spaghettibuffet a la casa del cielo waar de madam voor gezorgd had (samen met de andere madam en de mijnheer) gevolgd door een…smeuïge ijstaart voor de jarige 😉 Dat het alweer een leuk avondje “onder ons” is geweest met steeds weer een grote diversiteit aan onderwerpen.

Zondag mocht het “iets” rustiger. Na de updates van de digitale media en de opkuis van de avond ervoor heel erg op ’t gemak de stad in om 200 jaar UGent te vieren. Met zo’n massa aan activiteiten was het sowieso al kiezen want alles doen dat zou het plezier en het genot ondermijnen. We kozen voor het Pand achter de Sint-Michielskerk. De uiteenzetting rond Immuno T door Tessa Kerre en het debat van de topdokters UGent kon mij wel bekoren. Het is aanstekelijk te zien hoe gedreven deze mensen zijn en hoe ze enorm complexe materie waar jaren studie op gebeurt op zo een bevattelijke manier kunnen uitleggen. Maar naast de gesprekken was er gewoon nog veel te doen en te zien. Ook voor de allerkleinsten was er de afdeling knuffelziekten, kleurplaten,…en de “enhanced motion” app rond Immuno T, de stereo-microscoop voor het bekijken van fossielen, de tentoonstelling over de geschiedenis van de geneeskunde,… Na 4 uur waren we verzadigd met kennis en gingen we terug huiswaarts wat crashen in de zetel. Of toch…nog even de planning opmaken voor de flyer-bedeling… Wat een weekend!

Inclusief lijst

Eindelijk is het volbracht. Deze ochtend nog de laatste afwerkingen gemaakt aan Hel, het laatste paneel waar ik voor deze triptiek aan werkte en dan naar de inlijster. Met een papieren model geplakt op een stuk van een kartonnen doos hoe het er finaal moet uitzien, legde ik uit waar welk deel moet komen en gaf nog een paar instructies naar af te knippen randjes etc etc.

Ik ben blij dat ze eindelijk en op tijd klaar is. Uiteindelijk heb ik nu evenveel tekenwerk dan 12 appelvrouwtjes maar dan inclusief volledig ingetekende achtergronden én dat op minder dan 2 jaar.

Alle aandacht kan nu naar de expo Sehnsucht gaan. De “big boom” waar de volledige triptiek voor het eerst te zien is. En er is nog heel wat te doen op promovlak en organisatievlak, maar we hebben alles onder controle. Dat is al iets toch? 😉

Maar terwijl ik aan het tekenen ben sluipt die ontembare tijger weer in mijn hoofd. Hij draait rondjes en rondjes en stelt steeds dezelfde vragen. Dus gaf ik deze antwoorden: “neen, ik ga volgend jaar geen grote expo’s doen in Vlaanderen.” “Ja, ik ga nog wel tekenen – art is the drug for me – maar ’t zal iets achter de schermen zijn, we zien nog wel waar we eindigen”. Dus…als ik mijn woord kan houden, dan is Sehnsucht ook wel de laatste grote expo tot 2019. Wie zegt ook alweer dat ik de planner ben van de twee?

 

Binks and bikes

Dit weekend is het opendeur bij Harley-Davidson in sint-Martens-Latem. Geen “echt” Gents nieuws maar laat ons eerlijk zijn, er is geen alternatief. En naast het kunstding ben ik ook wel geïnteresseerd in het motording. Ik voel me niet direct een heavy motorman, eerder de opa-cruiser, maar ik kan genieten van de esthetiek. Het design van de motoren is inspirerend.

Bij Harley gaat dat allemaal toch nog een stapje verder, het is “a way of life”. Je kan naast de motor ook allerhande nuttige of speelse Harleydingen kopen: jassen, schoenen, helmen, tassen, taptijtjes tot zelfs ondergoed! Maar het bijzondere blijft natuurlijk de motor zelf. Verschillende modellen van de stoere brede bakken tot de “naked bikes” (met een minimum aan randapparatuur, voor wie graag volledig in de wind zit).

En motoren zijn al een tijd niet meer voor de metalfans. Ook de rockabillyfans en de maatpakman weten de weg te vinden naar de tweewielers. Iedereen ziet er het voordeel en het plezier van in. Er zijn trouwens ook wel zeer exclusieve desgins te zien in de toonzaal; de blauwe motor op het podium is een genummerd exemplaar in beperkte oplage.

Last but nog least: tijdens het bezoek mocht ik kennis maken met zaakvoerster Ann Vandewoude. De enige vrouwelijke Harley-Davidson-zaakvoerster in Europa. Ze zorgt voor een roze touch in de zaak. Dat roze staat niet alleen voor een meer vrouwvriendelijk aanbod maar ook voor initiatieven die het onderzoek tegen kanker ondersteunen. Meer info op https://www.harley-davidson-gent.be/nl Deze namiddag is er nog een motorrit en allerhande grabbelstandjes op de parking.

 

Eburonenweekend

Kunst drijft een mens. Dat is op zijn minst wat ik kan zeggen na dit weekendje Tongeren. Daar loopt nog tot eind deze maand de tentoonstelling “Timeless Beauty” in het Gallo-Romeins museum. Timeless Beauty is eigenlijk een tentoonstelling met foto’s van (de betreurde) Marc Lagrange gelinkt aan schoonheid in de tijd van de Romeinse overheersing.

Alleen al voor de foto’s zou ik er naartoe gegaan zijn, maar als je die lange afstand vanuit Gent maakt, kan je maar beter ineens ook de vaste collectie van het museum er bij nemen. Naast veel schoon vrouwelijk naakt ook veel scherven, potjes, kammekes, stenen en beelden te zien dus. En prachtige wassen beelden die de mens van toen evoceren. Voor junior² was er de kinderroute waarna hij eigenlijk meer wist te vertellen over het vaste deel dan ikzelf. Ook voor de fototentoonstelling is er een kindvriendelijke audiogids.

Omdat we wisten dat we toch wel heel wat zouden gaan stappen, zijn we maar ineens ter plekke gebleven voor de nacht. Hotel Eburon leverde ons een zeer ruime zolderkamer af met veel blingbling maar goedkope afwerking en slecht geïsoleerde muren. Toch was het ontbijt wel super!

Dag 2 bracht ons naar Bokrijk. Veel uitleg hoeft dat niet, iedereen kent Bokrijk wel. Ook al ben je er niet geweest, je weet dat het een openluchtmuseum is (net als Brugge *LOL*) dat je terugbrengt naar de tijd kort voor de Eerste Wereldoorlog. Het museum is ook daar erg kindvriendelijk en er is naast het museum een enorme speeltuin. Reducties vliegen je om de oren! Ga je er naartoe, kijk dan zeker eerst eens op de website welke lidkaarten je best meeneemt.

The Beauty of the Beast

Een zondag in een extra lang weekend…effe kijken…Volgens Frank ligt er een hogedruk gebied aan te komen dat zorgt voor mooi weer op zondag en op maandag. Dinsdag (feestdag) is het alweer om zeep want de nasleep van dat hogedruk gebied voorspelt niet veel goeds. Maar het beloofde mooie weer was toch niet dat wat het moest zijn.  Dus gingen onze plannen niet richting kust maar eerder richting binnenland.

Na een voormiddagje lui en op het gemak naar de Puyenbroekse speeltuinen en daar ook lunchen in het plaatselijke restaurant. En dan waren we eigenlijk al half onderweg naar Bornem/Hingene waar de tentoonstelling “The Beauty of the Beast” loopt.

Het kasteel van Ursel (in Hingene dus en niet in Ursel) lijkt aan de buitenkant niet zo groot maar how! zoveel kamertjes dat er binnen zijn. Door de tentoonstelling erg mooi ingericht. Maar los daarvan zijn er prachtige Chinees aandoende (vaste) muurdecoraties.

De tentoonstelling is helemaal opgebouwd rond dieren. Schilderijen, foto’s, beelden, muziek, installaties, video en zelfs levende dieren vormen samen een prachtig geheel. Met een paar grote namen en heel wat veelbelovend talent. Een niet te missen event voor de kunstliefhebber.

De expo is (helaas) voor publiek enkel te bezichtigen op zondagen en feestdagen in de namiddag. Inkom is 10euro. Tijdens de rondgang krijg je een handige gids die je achteraf terug inlevert of voor een vrije bijdrage aankoopt. Ondanks het doolhof aan vele kamertjes is er een goed gestructureerd wandelpad waardoor je weinig last hebt van andere bezoekers (voor zover je er last kan van hebben natuurlijk).

Woordbreuk

“Vandaag ga ik niet naar de Gentse Feesten”. Statement! Gisteren was de laatste dag. Het was mooi en vandaag stond trouwens een lentefeest of hoe noem je dat, bloemetjesfeest voor ene leuke jonge dame op het programma. Dus geen Gentse Feesten.

En zogezegd, zo gedaan. En tijdens het feest werd druk gepraat over kunst, over geschiedenis, over de tijd van toen, over de laatste kilometers van de koers en over..héé tiens, ’t zijn de Beatles vanavond op het Laurentplein…

Ikke: “Huh?! De Beatles? Hoe komt da kik da ni weet? Serieus? De Beatles ofwa?”
Zijle: “Awel, almost de Beatles en ’t schijnt zijn die zeer goed”
Ikke: “Om hoe laat?”
Zijle: “Om kwart na elf”
Ikke…*fuck, dat is laat…dat is ni voor den tweeën in mijnen nest* “Goh…Zijde wel zeker dat ge gaat?”
Zijle: “Ja hoor”
Die andere zijle: “Awel, ik ga ook”
Ikke: “OK, allez ’t is goe, ik kom”

En zo zit ge dan toch terug op de feesten, op het uur dat ge in uw bed moet liggen, te luisteren naar – bijna – de Beatles.
En het was nat, en het was koud maar we hebben ons voor dit laatste optreden toch goed geamuseerd. Een pluim voor de organisatie die na 3 salvo’s van “we want more” voet bij stuk bleef houden en het podium afsloot om 0u55. Ge moet ’t maar doen, respect (voor de bewoners).

Ik heb nog een laatste clipke gemaakt: https://youtu.be/qv9jjIJsWsQ