Een gelukkig 2018

Met deze blog wil ik geenszins afbreuk doen aan wat er is, wat er was en wat zal komen. De laatste maanden, en zeker sinds Sehnsucht, is me duidelijk geworden dat ik gewoon mijn eigen gang moet gaan (zoals Shaffy). De eerste triptiek was een uitdaging en voor vele liefhebbers een waar kunstwerk. Fijn en groot werk ligt mij het best. En daar wil ik voor 2018 nog een schepje bovenop doen.

Als tegenreactie op wat ik vandaag zie in de hedendaagse Vlaamse kunst (en dan spreek ik over levende kunstenaars) is dat er erg veel in donkere, depressieve sferen wordt gewerkt. Er wordt regelmatig teruggegrepen naar de settings van na de 2e Wereld Oorlog. Het is allemaal wat vaal, flou, afwezig, apathisch, bijna of er telkens net iemand gestorven is. Om het u te visualiseren met een grote naam: neem gerust een Borremans. Ik kan mij inbeelden dat de fan nu al denkt: “wat is daar mis mee?”. Niets! Helemaal niets. Ik wil er alleen de aanleiding van mijn doening mee duiden.

Waar ik het in 2018 wil over hebben is geluk, vrede, liefde, blijdschap, vriendschap,…Niet erover maar wel beelden maken die leuk zijn om naar te kijken. Beelden waar je vrolijk van wordt. Die je in een toffe gemoedstoestand brengen. En dat een beetje als reactie op de kwaliteit die hierboven staat. Dus daarom wens ik u nu al een HEEL GELUKKIG 2018 en dat bij elk beeld dat ik u mag presenteren 🙂

Advertenties

Klaar om uit te varen

Tijd voor kerst. Tijd voor eindejaar. Tijd voor flashbacks en vooruitblikken.

2017 was een druk en succesvol jaar. De verkoop bleef uit maar ik heb er mij over gezet. Er zijn belangrijkere dingen in het leven.
2017 was het jaar van de trips naar Brasschaat, de vriendschappen, expo’s Sehnsucht en de samenwerking met Carlo en Christine,…De vereniging ter promotie van de tekeningen van Max Van Hemel werd een feit. Het was kunstlevel+

Het was een jaar vol uitdagingen: de triptiek werd gerealiseerd, de vele kleinere tekeningen (om te proberen) en op de valreep De Toren (is nog niet af maar goed, de uitdaging was er wel). Het was een jaar vol waardering! Meer dan tevoren werd mijn website bekeken, gevolgd, gedeeld,…En dat koppel ik toch wel met enige fierheid aan mijn tekeningen én aan u. Van mijn teksten moet de blog het niet echt hebben. Uit de reacties onthou ik vooral dat ik mij minder en minder moet aantrekken van trends, van commerciële formaten, van hippe dingen. Dat ik voortaan vooral ga voor wat ik graag zelf wil gaan doen. En het ziet er naar uit dat dat vooral gedetailleerde, complexe, theatrale werken zullen worden waar het formaat van ondergeschikt belang is geworden aan het resultaat. Ik besef dat ik daarmee veel verkoop over de haag gooi but I don’t care. Ik ga voor passie, voor vuur, voor kunst. Voor kunst+

Ik hoop dat ik al wie mijn tekeningen mooi vindt daarmee nog steeds zal kunnen verwonderen, verbazen, vertellen. Want het wordt allicht ook een druk 2018. De haven ligt vol boten klaar om te kiezen voor het volle sop! Ga je mee? Dan gaan we samen voor 2018!

Bruegel-Challenge

Ik laat het regelmatig vallen: “ik word graag uitgedaagd”. Goed, binnen de grenzen van het aanvaardbare, zo lang zot zijn geen zeer doet. Ge gaat mij nog niet direct met mijn voeten aan een elastiek zien bengelen. Maar dus een paar weken geleden schreef ik in een (zoveelste) bui op Facebook dat ik wel eens een Bruegel zou gaan tekenen. Daarop kwamen er al een aantal voorstellen maar dat mocht wel wat meer zijn.

Ik maakte een selectie uit het zeer rijke werk van Bruegel en liet iedereen stemmen. Het werk met het meeste likes zou ik natekenen op ware grootte. Dat zou al een probleem geweest zijn mocht mijn favoriet gewonnen hebben want die is namelijk groter dan het grootste papierformaat in huis. Zelfs zo groot dat ik er meteen ook een papierrol zou moeten voor kopen. Maar “gelukkig” koos het publiek voor dat ene werk dat ik er zelf niet zou tussen gezet hebben. “Ons kent ons” en die ene snoodaard, ene mevrouw Pattyn, wist mijn oproep tot uitdaging te verzoeten met de Toren van Babel. Ik koos voor de versie Rotterdam, niet de Weense versie (die ik eigenlijk nogal braaf vind).

Ik moet het u niet zeggen dat de toren het meeste voorkeurstemmen kreeg. Dus ben ik alvast al aan het studeren gegaan. Voor je aan zo’n werk begint kan je maar beter (letterlijk) uit je doppen kijken. Er zit veel in en er is veel te ontdekken, zowel inhoudelijk als technisch. Ik geef u maar een kleine tip…Weet u waar deze mooie stelling staat op het schilderij?

awel…hier…

zot he…

In alle bescheidenheid

Jaren geleden, toen ik nog in de Catriestraat op de kunstmarkt van Drongen stond, sprak een dame mij aan…

de madam: “’t Es wel schuune moar on da laaif ester iet ni just”
ik:”denkt ge? Als er nu iets is waar ik wel zeker van ben zijn het de verhoudingen. Ik heb daar lang op getraind.”
de madam: “Jaaandeu, oas ge zuufeel pretensen et, toengs kuup kik ni baaj eu zenne”. Ze nam haar sjakos en stapte voort.
ik…verbouwereerd…

Een les in bescheidenheid.

Vandaag geen les in bescheidenheid. Wel een uiting van fierheid bij het zien van het resultaat na het inlijsten van de triptiek-tekeningen. Ik zag Hugo schitteren over zijn eigen werk. Blij dat hij de timing heeft gehaald maar ook blij over wat hij heeft gerealiseerd. Ik kon er echt van genieten hem fier te zien over zijn werk en over het totaalresultaat. Achter zijn gat schreeuwde ik een grote “Yahooooo” (zonder reclame te maken voor de zoekrobot) in de auto op weg naar huis.

De verwachtingen mogen dus gerust hoog zijn, het resultaat is indrukwekkend! (al zeg ik het zelf, in alle bescheidenheid)

 

200 jaar UGent: wat een weekend!

Een druk maar interessant weekend is het geweest. Op de eerste zaterdag van de maand staat standaard een dagje tekenen bij Vepad te Brasschaat op de planning. Maar ik had mij bij de dorpsdag ook nog laten uitdagen door Dirk. Dirk schildert graag en wil een zelfportret maken. Hij heeft al verschillende keren geprobeerd maar slaagt er niet in de schets op papier te krijgen. Bij de dorpsdag kwam hij bij mij wat raad vragen en zei zo tussen het gesprek door “moest gij zo een schets van mij kunnen maken, dan zou ik daar verder op werken om te schilderen.” Ik kon aan de uitdaging niet weerstaan en zette een schets op voor Dirk.

Maar natuurlijk had ik daarmee nog niets om te tekenen voor mezelf. Omdat over de laatste weken de volle aandacht naar de triptiek ging, had ik nog niets klaargezet. Dus ook dat moest nog gebeuren. Al een geluk dat ik eerder deze week al voor model en dergelijke had gezorgd zodat het enkel nog op tekenen neerkwam.

En dan met de motor naar Brasschaat. Dat is tegenwoordig de meest handige manier om rond Antwerpen te bollen. Ze mogen daar wel denken dat “de rest” parking is maar aan de stilstand op de ring te zien twijfel ik er toch sterk aan of de parking niet in Antwerpen zelf ligt.

Enfin, niet gezaagd of geklaagd, maar wel gezellig getekend aldaar in Brasschaat. Met de gebruikelijke taart van Agnes en de koffiebabbels van Luc is dat altijd een geslaagde namiddag. Deze keer kon ik niet blijven plakken, volk vanavond! Spaghettibuffet a la casa del cielo waar de madam voor gezorgd had (samen met de andere madam en de mijnheer) gevolgd door een…smeuïge ijstaart voor de jarige 😉 Dat het alweer een leuk avondje “onder ons” is geweest met steeds weer een grote diversiteit aan onderwerpen.

Zondag mocht het “iets” rustiger. Na de updates van de digitale media en de opkuis van de avond ervoor heel erg op ’t gemak de stad in om 200 jaar UGent te vieren. Met zo’n massa aan activiteiten was het sowieso al kiezen want alles doen dat zou het plezier en het genot ondermijnen. We kozen voor het Pand achter de Sint-Michielskerk. De uiteenzetting rond Immuno T door Tessa Kerre en het debat van de topdokters UGent kon mij wel bekoren. Het is aanstekelijk te zien hoe gedreven deze mensen zijn en hoe ze enorm complexe materie waar jaren studie op gebeurt op zo een bevattelijke manier kunnen uitleggen. Maar naast de gesprekken was er gewoon nog veel te doen en te zien. Ook voor de allerkleinsten was er de afdeling knuffelziekten, kleurplaten,…en de “enhanced motion” app rond Immuno T, de stereo-microscoop voor het bekijken van fossielen, de tentoonstelling over de geschiedenis van de geneeskunde,… Na 4 uur waren we verzadigd met kennis en gingen we terug huiswaarts wat crashen in de zetel. Of toch…nog even de planning opmaken voor de flyer-bedeling… Wat een weekend!

Inclusief lijst

Eindelijk is het volbracht. Deze ochtend nog de laatste afwerkingen gemaakt aan Hel, het laatste paneel waar ik voor deze triptiek aan werkte en dan naar de inlijster. Met een papieren model geplakt op een stuk van een kartonnen doos hoe het er finaal moet uitzien, legde ik uit waar welk deel moet komen en gaf nog een paar instructies naar af te knippen randjes etc etc.

Ik ben blij dat ze eindelijk en op tijd klaar is. Uiteindelijk heb ik nu evenveel tekenwerk dan 12 appelvrouwtjes maar dan inclusief volledig ingetekende achtergronden én dat op minder dan 2 jaar.

Alle aandacht kan nu naar de expo Sehnsucht gaan. De “big boom” waar de volledige triptiek voor het eerst te zien is. En er is nog heel wat te doen op promovlak en organisatievlak, maar we hebben alles onder controle. Dat is al iets toch? 😉

Maar terwijl ik aan het tekenen ben sluipt die ontembare tijger weer in mijn hoofd. Hij draait rondjes en rondjes en stelt steeds dezelfde vragen. Dus gaf ik deze antwoorden: “neen, ik ga volgend jaar geen grote expo’s doen in Vlaanderen.” “Ja, ik ga nog wel tekenen – art is the drug for me – maar ’t zal iets achter de schermen zijn, we zien nog wel waar we eindigen”. Dus…als ik mijn woord kan houden, dan is Sehnsucht ook wel de laatste grote expo tot 2019. Wie zegt ook alweer dat ik de planner ben van de twee?