MSK: Dames van de barok

Barok…Het handelsmerk van Vlaanderen. Van Rubens, Van Dyck, Jordaens en tijdgenoten. Volumineuze dames die zowaar de naam “Rubensiaans model” kregen in een katholiek correct decor. Felle, snelle, dynamische kleuren met hoog contrast tot zelfs een donkere kant.

Ik had het verwacht maar het MSK gooide het over een heel andere boeg. Want Barok dat was ook verfijning. Dat is, net zoals in de renaissance, ook Italiaanse kunst. Dat is Caravaggio met licht en donkerpartijen. Maar dat zijn ook veel vrouwen, zowel als model als kunstenares, spannende klassieke verhalen met veel boeha, bloed, onthoofdingen aan de lopende meter, overmatige expressie, tierlantijnen, toeters en bellen. Lavinia Fontana is één van die getalenteerde schilders.

De tentoonstelling “Dames van de barok” stelt een interessante collectie van Italiaanse kunstenaars voor met verfijnde schilderijen.

Alle info over deze tentoonstelling via deze link. De expo loopt nog tot 20 januari 2019. En wie Rubens echt mist, die steekt gewoon de gang over want in de vaste collectie hangen er 2 😉

Verkiezingen 2018

Voor wie het niet weet, op 14 oktober 2018 zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen. Het lokale bestuur van stad of gemeente en provincie wordt dan verkozen. Dat zijn enkele van onze overdaad aan bestuursorganen om te komen tot “goed bestuur”. Dat er minder bestuursorganen mogen zijn, mij best. Misschien moeten we enkele van die bestuursorganen onbezoldigd gaan maken, op motivatie laten draaien. Dat haalt er alvast de graaiers al uit. En over graaiers hebben we het de laatste jaren wel gehad. In Gent hadden we ene mijnheer T (helaas geen professor) en ook ene mijnheer S die beiden moesten downsizen. Er waren er nog maar daar zag die partij of de media zelf weinig graten in. Merkwaardig.

In Gent staan heel wat thema’s centraal: betaalbare huisvesting, mobiliteit, werkgelegenheid,…Het circulatieplan is publiek het heetste hangijzer (denk ik). Ondanks alles zijn er mensen die zweren bij de auto voor verplaatsingen over korte afstanden. Dat minder auto’s – naast betere luchtkwaliteit – ook diegenen die ver(der) moeten met de auto kan helpen is hen meestal ontgaan. Anderzijds zijn er fietsers die denken dat ze nu alles mogen: op voetpaden fietsen, in de wandelzones mensen weg rinkelen, andermans fiets meenemen,…

Het is me wat. En omdat politici nog steeds en eigenlijk meer en meer in (extremere) vakjes denken wordt het moeilijk kiezen. Ik (ik spreek voor mezelf) ben gewoon om te vergelijken, om voor nood A een gepaste oplossing te vinden in het ene vakje en voor nood B een oplossing te vinden in een ander vakje. Maar zo werkt politiek niet. Je mag maar kiezen voor 1 vakje en daar hang je dan 6 jaar aan vast. Je kan ook geen ideeën uit meerdere vakjes goed vinden en ze mengen tot de ideale mix. Moeilijk, moeilijk, moeilijk…

Daarom heb ik mezelf voorgenomen om toch een paar zaken voorop te stellen. Ik hou alvast van mensen die hun verantwoordelijkheid opnemen, ook al ligt de oorzaak niet bij hen, ik hou van mensen die zorgen voor de gezondheid, mensen stimuleren om hun grenzen te verleggen. Vooruit kijken en niet blijven hangen in 1302. En dat maakt stemmen alvast al een stuk gemakkelijker. Ik wens u alvast veel plezier met de grootste dating show ter wereld: verkiezingen.

Brugge: Groeningemuseum

Heb je al gehoord van museum M? MSK Gent? Rubenshuis? Allicht wel. Al gehoord van het Groeningemuseum? Dat is dat museum waar je – buiten Brugge -nauwelijks iets van hoort en ergens verscholen ligt in het oud Sint-Janshospitaal.

Het moderne interieur herbergt schatten van schilderijen die perfect passen in dit openluchtmuseum. Van Vlaamse Primitieven – het blijft een onterechte naam – tot Belgische expressionisten en surrealisten.

Ondanks dat het voornamelijk Vlaamse kunst is mogen we onderstreept FIER zijn op dit museum en zou iedereen er ’s naartoe moeten.

Breng je kinderen mee of wil je graag een handige gids mee voor onderweg? Vraag dan naar de route van de groene parkiet.

Zalig interessant en achteraf neem je er gewoon het ijsje of de wafel in een gezellig café er bij.

meer info over het Groeningemuseum vind je hier.

Opstand: 2 opera-intermezzi met een pauze

Opera. Het is voor mij een onbewandeld pad. En al zou ik er al eens over gelopen hebben, het zal dan inmiddels wel al flink begroeid zijn met onkruid.

Een paar weken geleden zag ik de oproep van Liza Dedapper om naar de try-out van de opera “Opstand” (Kolegemkerk Mariakerke) te komen. Een voorstelling bestaande uit 2 opera-intermezzi: La serva padrona  en L’artigiano gentiluomo. Opera-intermezzi zijn “korte” operastukken destijds speciaal geschreven om te spelen tijdens de pauze van een “grote” opera.

In beide stukken wordt de rijke heer in het spel bedot door de knappe vrouw die in zijn huis leeft. De stukken zijn soms grappig, soms spottend. Tijdens het spel wordt de ongelijkheid (vooral in stand en klasse) aangekaart. De rijke maar niet zo snuggere Uberto geniet van zijn luie leven dat voornamelijk bestaat uit lang uitslapen, eten, feesten en dan lang uitslapen, eten,…Serpina, zijn dienstmeid, heeft feitelijk de touwtjes in handen en beslist op een dag haar “meester” een lesje te leren.

Beide stukken (waarvan ik u het tweede plot zelf laat ontdekken) worden voorzien van boventitels. Altijd handig voor wie zijn Berlitz-boekje met Italiaanse woorden thuis vergeten is. Verfrissend eens wat meer jeugd in de zaal te zien. Dat mag wel meer 🙂

De voorstelling speelt nog in CC De Plomblom en toert daarna verder door naar Aalst en Lierde. Meer info hier.

Live muziek onder leiding van Linde Demuynck. Toneelopbouw staat op naam van Mien Bogaert. Kostuums: Elena Werner

Het zang en acteerwerk wordt verzorgd door Liza Dedapper, Erwin Muller en Roan Windels

 

Parijs dakloos

Naar (bijna) jaarlijkse gewoonte gingen we ook nu naar Parijs. Omdat we de tel zijn kwijt geraakt leggen we de teller vast op 10. We zijn allicht al meer in Parijs of in de buurt geweest maar soms is het moeilijk om de grens te trekken tussen “we bezoeken Parijs” en “we zijn op doortocht”.

Maar deze keer kreeg Parijs onze volle aandacht. Ik wou vooral de expo Klimt (Atelier de Lumières) gaan bekijken. Voor de rest is Parijs altijd dat gezellige Parijs waar ik mij zorgeloos thuis voel. En wat doe je nog na 10keer Parijs? Een rondje déja-vu of valt er nog wat te ontdekken? Ik zal het u al zeggen: er valt nog veel te ontdekken! Na dag 1, gevuld met de expo en een flinke wandeltocht, beslisten we voor dag 2 en 3 het wat meer als een toerist aan te pakken. “2 tickets adultes et 1 enfant pour le bus, svp” En wij weg met de Engelse dakloze dubbeldekker door de vele straten van Parijs. Hop on, hop off. En dat er nog veel te zien valt, ik zweer het u!

Naast een paar geocachen samen met een koppel Parijzenaars, noteerden we vele plekjes die we volgende keer maar eens van dichterbij moeten bekijken. Minpuntje van de rit: de glazen wand rond de voeten van de Eiffeltoren. Ik begrijp dat het zicht moet worden behouden maar ’t is toch niet meer hetzelfde. En dat allemaal door die paar zotten…