Gentse feesten 2017 – donderdag

Gentse Feesten zijn meer dan muziek, drank, feest,…Het gaat ‘m ook over vrienden ontmoeten, tolerantie, zijn wie ge zijt. Het toont een beetje hoe een maatschappij er zou kunnen uitzien mochten we ons een tikkeltje minder zorgen moeten maken om het minimumbedrag dat we nodig hebben om te leven. Niet dat er elke dag en het hele jaar door feesten moeten zijn (geen brood en spelen voor mij) maar de tolerantiegraad tijdens de feesten ligt ineens een stuk hoger (bij de meeste mensen).

Vandaag eerst een praktische klus. Junior had zijn fiets vastgemaakt aan de fietsenstalling achter ’t Designmuseum maar had de sleutel afgebroken bij het (proberen) naar huis gaan. Pech! Dus (super)vader maar ingeschakeld om het slot open te krijgen. Dat is niet mijn specialiteit maar het ging gelukkig heel erg vlot.

In de namiddag hadden we niets op de planning staan en eigenlijk kwam dat goed uit want het was toch wel goed aan het regenen. Dus samen met de jongens gekeken naar Lego-Batman-movie (zou ik daar ook nog ’s een recentie over schrijven? Misschien…) Enfin, dat dus. Maar waar ik zéér naar uitkeek was het tribute-concert George Michael door Gustaph.

OK, ik ben een fan. De discografie van GM is mij niet vreemd, zeker de laatste CD’s niet. Vooral na de Wham!-periode omdat er dan een pak meer inhoud in de teksten komen en er ook wel meer (inspirerende) uitdaging aan te pas komt. En die inspiratie komt zowel in de meer gewaagde nummers als bij de meer ingetogen nummers (bvb My mother had a brother ). En als fan wil je dat het goed is. Zo goed als “de echte” of liefst nog beter. En ik kan vergelijken…Een gewaarschuwde Gustaph is er twee waard! Maar die Gustaph deed dat goed, die deed dat schitterend, geweldig om het zowaar te zeggen en dan hou ik mij nog in. Ondersteund door 3 zangeressen leek het er op dat we de MTV-unplugged sessie zouden herbeleven. Dat alleen al zou tof zijn want dat was toch ook al zo’n memorabel moment. Maar Gustaph brengt meer nummers, andere nummers, nog persoonlijkere nummers. De artiest gaat zo op in de muziek dat hij soms zijn bindteksten moet onderbreken om zichzelf niet te verliezen. Alleen bij het einde van de show, wanneer het applaus voor de zoveelste keer uitbarst en de hele tent staat te dansen, pinkt de artiest zelf een paar tranen van ontroering weg. Zelden gezien en zo veelzeggend over deze show.

Ik engageer mij om die Gustaph zijn gegevens (als ik ze te pakken krijg) door te sturen naar Gent Jazz want zo funky, jazzy die liedjes van GM voorschotelen, dat wil ik nog wel eens zien. Voor mijn part mag dat gerust in het Reylhof zijn met zo een lekkere lunch erbij. Clips en foto’s hieronder. Wil je alle clips van het optreden? Klik hier

En ik moet dat meer doen, zo naar van die concerten gaan onder eighties-lovers. Gisteren De Bom vandaag George Michael, ja, dat bevalt me wel. Wie weet komt er wel een concertclubke van 🙂

Morgen zit ik de hele dag in Kalmthout op te stellen voor de expo Exhibit.03 waar ik mijn Lilith-reeks nog eens naar buiten mag brengen, dus geen feestenblog. Zaterdag ben ik er terug. Maar weet je echt niet wat gedaan? Dan kan je naar het Puppetbuskersfestival, naar Theater Box of naar Baudelo/Sint-Jacobs.

Gentse Feesten 2017 – dag 3

Vandaag nog wat overschotjes van het Puppetbuskerstheater. Gisteren had ik “alles” op één voorstelling na gezien. Dat “alles” kwam eerder toevallig en ik heb niet van “alles” de volledige voorstelling gezien, eerder en passant iets van gezien. Dus feitelijk had ik nog 4 voorstellingen te zien waarvan ik er 2 al in de voorbije jaren had gezien. De voorstelling van Janus neem ik later deze week nog wel ’s mee. Vandaag stond Jusco Mama met Les geometries du dialogue en het klassieke barokconcert in St-Jacobskerk op mijn programma.

Vrienden vulden het aan met het klassieke concert door De Verdammte Spielerei in de Sint-Baafskathedraal. Mijn madam die ging naar MiraMiro in de namiddag en daar hadden we afgesproken mekaar terug te zien.

Goed, maar eerst nog wat over Sint-Jacobs. Het concert was leuk. Ge moet natuurlijk wel voor klassiek zijn en ook een beetje voor barok. voor wie zich nu afvraagt wat klassiek barok dan wel is, ik geef u een paar namen mee: Vivaldi, Bach, Händel, Rachmaninov…om er maar enkele te noemen. Dat genre dus. Met Frank Agsteribbe op klavecimbel en Guido De Neve op barokviool was het een onderhoudend concert van hoge kwaliteit. Ik zag zelfs al een paar nog niet gepensioneerden in de zaal zitten, dat is ook altijd plezant.

Maar naast het concert is er ook kunst in de kerk. En daar hebben ze, voor wat mij betreft, toch zeker niet het niveau van vorig jaar gehaald. Mijn oprechte waardering om te kiezen voor de meer lokale kunstenaar maar van de foto’s kon enkel Wouter Maeckelberghe mijn aandacht trekken en vasthouden. Sommige andere foto’s vond ik zowel technisch als inhoudelijk ondermaats (maar ik laat eenieder vrij om te gaan kijken, kunst blijft iets persoonlijks). De foto’s van Frauke De Keyser spraken mij ook nog wel aan maar daar zit meer nostalgie achter dan kunst. Toch best leuk om naar te kijken.

En daarna was er het dan doorstappen naar de Sint-Baafskathedraal voor het concert van De Verdammte Spielerei…Jaaaaaaaaaaaaren geleden dat ik nog een kerk, laat staan een kathedraal, zo vol mensen heb zien staan. Alle stoelen waren bezet en achteraan stonden rijen mensen die toch nog naar het concert wouden kijken. En ze hadden groot gelijk om te blijven staan. Ook hier een erg mooi concert van een totaal ander genre dan een uurtje ervoor maar wel kwalitatief. Naast de foto’s laat ik van beide concerten ook wat filmkes. De opnamekwaliteit is niet alles, maar goed, dat is van ergens tussen het volk opgenomen.

En dan was er nog “Les géometries du dialogue” op de Kalandeberg. Een moeilijke keuze want ik moest vrienden laten kiezen tussen deze voorstelling en die van Millefeuilles. Ondanks dat Les géometries…een best goede voorstelling was met een sterke coördinatie denk ik dat ik er toch wel goed aan gedaan had hen naar Millefeuilles te sturen. Dat niveau lag, volgens mij, toch wel een beetje hoger. Maar Les géometries…was daarom geen slechte voorstelling. De 2 actrices hebben beiden een zwarte doos op hun hoofd die ze tijdens de voorstelling animeren met gezichten. Een mooi samenspel en gecoördineerde actie tot ze finaal één gezicht schijnen te worden.

Na mijn (voorlopig) laatste voorstelling op de Kalandeberg, hup naar Macharius om aldaar mijn gemalin en erfgenaam te ontmoeten samen met Antwerpse vrienden die ook ’s komen kijken naar hoe groot onze parking wel is (ah, ja, ’t staat hier vol velo’s, ’t is ni moeilijk 😉 ). De kleine daar gouw nog efkes in bad gestoken en zodoende kon die ook weer fris en gewassen naar huis.

 

 

Gentse Feesten 2017 – dag 2

Omdat ge tijdens de Gentse feesten ni meugt pleuje, ben ik al maar wat later begonnen. Dag 1 heb ik aan mij laten voorbij gaan, er stonden belangrijkere zaken op mijn agenda. Maar dag 2 was er wel eentje met een vol programma.

“Traditiegewijs” gingen we met vrienden eten voor het laatste Gent Jazz-lunchconcert in Hotel Reylhof. Een mooi concert trouwens. Rustige jazzy deuntjes waar ge op uw gemak kunt eten en nog wat praten. Meteen ook de CD gekocht van Bram Weijters en zijn compagnon.

Vandaar naar de eerste echte stop op de feesten: de caravannekes onder het Belfort (officieel is dat daar Botermarkt maar de meeste mensen vinden die plek toch niet 😉 ). La Caravanne (door Cie de Six Faux Nez) was de eerste voorstelling. Over een stoffen pop die zich eigenlijk een beetje alleen op de wereld voelt en er daarom op uit trekt op zoek naar gelijken. De beamer liet het tijdens deze voorstelling afweten, dus veel meer kan ik er niet echt over vertellen maar de vrienden die na mij gingen waren best enthousiast. Let wel het is een kleine betalende voorstelling, volwassenen betalen 1 euro, kids 0,5euro (dus daarvoor moet ge’t nu ook weer niet laten).

Daar recht tegenover staat de tarot-caravanne (Cartes sur table, Cie StultiferaNavis). Een “one man show” waar je 1 op 1 de confrontatie aangaat met een door jezelf gekozen kaart. Een wereld vol wijsheden die opengaat bij het aanhoren van het verhaal van de kaart die ik trok. Geen toekomstdingen of madame Soleil-adviezen, je neemt enkel een goed advies voor jezelf en het leven mee. Ik zou eigenlijk nog wel eens gaan om ook ’s een ander verhaal te horen (er zijn 21 kaarten maar je mag er maar eentje trekken)

En dan waren er ook nog de gekke mannen van El retrete de Dorian Grey met “Ne me quitte pas”. Eerlijk? Op basis van de foto in het programma dacht ik “allez, we zullen die ook maar meenemen, maar ’t zal wel weer de zoveelste ballonplooier-act.” En goh, zo van die gasten die ballonnekes plooien in hondjes…zeg nu eerlijk…dat hebben we toch al gehad, he! Maar!!!!! Jawel, de uitroeptekens zijn terecht, dit is een NIET TE MISSEN voorstelling. Hilarische act met inderdaad geplooide ballonnekes maar de interactie met het publiek en de acteurs zelf is goddelijk. Dus zet die morgen toch maar op uw programma (Kalandeberg). (bekijk ook: https://youtu.be/thLScS1TIsw )

Om 17u nog “L’Homme Orchestre” door Cie Le Mue/tte waarbij een man zichzelf omtovert tot een levend orkest dat hij alleen bedient aan de hand van wel honderd koorden die overal aan zijn lichaam zijn vastgeknoopt. Ondanks dat we dit soort troubadour-act al kennen van de jaren ’70 is het toch een merkwaardig iets om het in het echt te zien. En vooral hoe die man al die koordjes weet te hanteren. Ik zou er gek van worden en na 3 koorden zeker al de coördinatie verliezen maar hier niet dus. (bekijk ook: https://youtu.be/EboKwCPPZYM )

Omdat er geen avondvoorstellingen zijn binnen het poppenfestival ging het vervolg naar Macharius om aldaar een stukje te eten en wat Miramiro op het programma te zetten. Smashed door Gandini Juggling werd een wervelende jongleershow die in den beginnen toont wat ze echt kunnen maar na een tijd (opzettelijk) ontaard in georkestreerde chaos. Zalig stuk waarbij de appels over, door, achter en voor het podium vliegen. Alleen eronder was wat moeilijk maar had het gekund, ze hadden het zeker gedaan. De kinderen kunnen alvast zeker een appel mee naar huis nemen. Spectaculair goed. (bekijk ook: https://youtu.be/e71x6JaqapI )

S.O.S….Stad op Stelten!

Aan de vooravond van de Gentse Feesten 2017 zit de microbe nog niet in het lijf. En bij de medecollega’s van Gentblogt kriebelt het ook nog niet echt. Zouden we toch een beetje aan het afkicken zijn van het fenomeen? Was it a fase in our lives en zijn we er nu over, te oud voor geworden, op zoek naar wat meer rust, minder prikkels, zijn de kinderen ouder geworden,…? Het is een beetje dubbel. We willen wel maar geraken gelijk niet gemotiveerd. De affiche of liever de 6 affiches stralen het helemaal uit: dol feestgevreet waar ik geen kruimel samen-cultuur en slechts een minimum aan feestvreugde in erken.

For old times sake heb ik mijn programma opgemaakt; het poppenspel gecombineerd met een paar optredens. En op vrijdag de expo opstellen in Kalmthout (die opent vrijdagavond). Het wordt dan toch al een drukke week.

De stad zelf is inmiddels een belegerde burcht. ’t Zijn percies terug de middeleeuwen. Overal betonpoorten en veel drukte. En toch slaagde een Franse toeriste er in zich te parkeren in het midden OP de Sint-Michielsbrug (naast het beeld)…tjah…daar heb je nu lekker veel plek natuurlijk. Flikken erbij en alles…Enfin, naar ik heb gehoord zou het 300 euro kosten. Ge moet toch al redelijk veel obstakels gepasseerd zijn om niet door te hebben dat ge beter te voet gaat.

En wat ze op “the Green” aan het doen zijn, is mij nog een raadsel. Ik weet niet of je er nog gezellig met uw lief gaat kunnen in’t gras liggen…of uw roes uitslapen…Als het maar niet is om ontploffende vrachtwagens tegen te houden want dat zou er nu toch wel wat over zijn.

 

Exhibit 03 komt eraan !

In 2015 startte kunzthuiz met een openlucht tentoonstelling in 3 tuinen te Buken.
Exhibit 01 was een mooie groepstentoonstelling van beeldend kunstenaars met
daaraan gekoppeld een literair evenement met Hubert Damen (beter gekend als Witse uit de gelijknamige TV serie) die een fantastisch spannend verhaal vertelde en de onnavolgbare Luuk Gruwez, die gedichten uit zijn laatste dichtbundel bracht.
Vorig jaar hadden we Exhibit 02 dat plaatsvond in november. Voor deze editie kozen we de lokale muziekacademie als locatie. Ook deze versie, met live muziek, was zeer geslaagd.

Voor Exhibit 03, de editie van dit jaar, kozen we opnieuw voor de muziekacademie als locatie.
Dit jaar zullen we de groepstentoonstelling plannen van 21 juli tot en met 30 juli.
Ook voor deze editie zullen we een 12 tal kunstenaars de kans geven om hun werk te tonen aan een breed publiek.
Heb je interesse om aan dit evenement mee te werken, kan je ons altijd mailen om je kandidaat te stellen en de voorwaarden tot deelname op te vragen.
Op dit moment zijn er al 4 plaatsen gereserveerd, dus snel wezen is de boodschap.
Wij van Kunzthuiz,  zullen uit de inzendingen een keuze maken. De geselecteerde kunstenaars worden voor 15 mei gecontacteerd.
Als je nog een beeld wil van exhibit 02 kan je via deze link nog op onze oude website terecht http://kunzthuiz.wixsite.com/exhibit02

Ondertussen zijn we in volle voorbereiding voor de Sehnsucht Expo van 4, 5 en 6 mei in het poortgebouw van de prachtige abdijsite Herkenrode te Hasselt.
Kom zeker een kijkje nemen tijdens dit weekend om te genieten van het werk van je collega’s en om van de gelegenheid gebruik te maken om eens nader kennis te maken.
Voor alle info kan je ook steeds terecht op de nieuwe website www.kunzthuiz.be

Van8 werd ik 9

Gisteren ging ik naar de opening van de mini-expo van Elfie De Clercq. Elfie deed al eerder mee aan de ART-tist-expo “Punt” in 2015, een tentoonstelling exclusief geweid aan tekenaars. Elfie bracht vorig jaar nog een boek uit samen met Ellen Lanckman (poëzie). Nu heeft Elfie een nieuwe kunstpartner Mona. Mona werd onlangs 9jaar en zij en Elfie hebben een heel jaar gewerkt rond expressie.

Het resultaat is verbluffend. De artiestieke technieken van Elfie gecombineerd met de onschuldige doch erg krachtige inbreng van Mona maken van deze kleine tentoonstelling de omweg waard. Naast vele tekeningen gemaakt door Elfie en geïnspireerd op de samenwerking zijn ook veel foto’s te zien van Mona en Elfie.

Een tentoonstelling die je mee neemt naar de jeugd, de jaren van onschuld, zorgeloosheid en ook al de eerste tekeningen van bezorgdheid en de blik naar morgen. Er zijn ook doorlopend filmpjes te zien met “the making of”.

Alle werken zijn te koop en de opbrengst gaat naar Konijnhof (Stekene). Een opvangtehuis voor (verwaarloosde) konijntjes en tevens therapiecentrum of gewoon ontspanningscentrum voor de vrijwilliger die graag met deze stille dieren werkt.

Een expo van mensen met een (warm) hart voor kunst, geloven in de innerlijke kracht van kinderen en graag een goed doel steunen 🙂

Star Wars: Rogue One (review)

Kerstdag is altijd wat bekomen van de eerste vreetbui der laatste jaarsdagen. Omdat meter Sophie zo vriendelijk was om junior² te komen oppikken voor een nachtje dachten we zo aan iets te doen onder “grote mensen” (ik moet nu wel opletten wat ik zeg want junior1 is al groter dan ik). Voor de grap zei ik dan zo “we kunnen naar de nieuwe Star Wars gaan kijken”.
En van de slag was mijn madam ’t akkoord. Zelfs toen ik er aan toevoegde dat dat enkel in de IMAX in Brussel kon. Want, voor wie het nog niet wist, in Brussel is de IMAX terug open (na meer dan een decennium gesloten te zijn).

Deze Star Wars situeert zich ergens vlak voor deel IV ofte de allereerste Star Wars. Een spannend tussen-hoofdstuk waar we niet voor de zoveelste keer hetzelfde verhaal herkauwen (want laat ons toegeven, de eerste 3 films zijn dezelfde dan de volgende 3 en het ziet er sterk naar uit dat de volgende 3 niet anders zullen zijn). We maken in dit hoofdstuk kennis met de architect achter de Death Star en hoe the rebellion aan de plannen van de Death Star geraakt. Die plannen worden dan, cfr deel IV, door prinses Leia in R2D2 gestopt samen met haar smeekbede om hulp.

Maar…hoe maak je een logische prequel op een film uit 1977? Want wie er al met zijn volle verstand bij was, weet hoeveel verschillen er al niet waren tussen de “analoge” versie van die filmtrilogie en de digitaal geremasterde versie. Ik vond zelfs dat de delen 1-3 te “modern” leken tov de delen 4-6 (die dus in de chronologische verhaallijn later komen). Lijkt me daar nog een film tussen wringen nog gevoeliger. Maar dat is héél erg goed gelukt. En nog veel meer, door de hedendaagse technieken komen oude – zelfs overleden- acteurs helemaal terug tot leven.
Een mooie spektakelfilm waar eindelijk eens iets nieuws in zat que verhaallijn, prachtige panorama’s, niet-storende en zelfse verrassende CGI’s en voor wie de moeite doet om naar Brussel te gaan: extra scherp beeld op supergroot scherm met super geluid.

En ga je dan toch naar Brussel, vertrekt wat vroeger en stapt de kerstmarkt eens af. ’t Is toch wel een plezantere markt dan Gent.