Goedkoper verwarmen?

Naast mijn carrière als tekenaar van schoons ben ik ook hobby-ingenieur voor een grote organisatie 😉 Dus ook op gebied van gebouwen e.d. heb ik toch wel wat kennis in één van mijn hersenlobben. Misschien nuttig en interessant dit te delen.

In een eerdere blog had ik het al eens over hoe je huis gratis afkoelen. Ik ga het bij deze niet hebben over hoe je je huis gratis kan opwarmen (al kan je al beginnen met de zon binnen te laten) maar wel hoe je jezelf toch wat energiekosten bespaart bij het opwarmen van de woning.

Lees verder

Iedereen koning!

Voor wie nog zou twijfelen aan het bezoeken van een kunstenaarswebsite of een tentoonstelling, bij deze is het bewezen: je bent niet de enige! Ga er gerust naartoe zoals je naar de Carrefour, Delhaize, Aldi of Colruyt gaat.

Naar jaarlijkse gewoonte is januari het moment om even aan “kwaliteitskunde” te gaan doen en na te gaan hoe de groei van het Max-werk is verlopen in het voorbije jaar. Echt benchmarken met een andere website kan ik niet. Ik heb helaas nog geen kunstenaars gevonden die of hun stats zou nauw bij houden of in die mate wensen samen te werken (laat van u horen als ge dat wél wilt 🙂 )

In december 2019 deed ik de oproep om eens extra een bezoekje te brengen aan mijn website. Het was de bedoeling om de symbolische kaap van 20.000 te halen. In 2015 haalde ik de kaap van 10.000 bezoeken en dus 4 jaar later kwamen daar 10.000 bezoeken bij. In 2021, slechts 2 jaar later, deden jullie daar nog een schepje boven op: 30.572 bezoeken aan de website! Het aantal bezoekers steeg naar 150% tov 2019. Dat doet mij enorm veel plezier.

De stijging is vooral te wijten aan het blijven inzetten op nieuwe werken en nieuwe wendingen in het verhaal van Max. De successen die de expo’s tussen de corona-golven met zich mee brachten. En dat is allemaal aan jou – de volger van mijn blogs – en mijn trouwste apostelen te danken. Dus wees samen met mij blij en eet nog een stukje taart want vandaag is elke bezoeker een koning 🙂

2022: adagio voor twee

Mijn nieuwjaarsbrief is dit jaar een specialleke. Voor mij ging 2021 op maatschappelijk vlak vooral over de strijd rond “het grote onzichtbare”. Zoals bij stembusresultaten zag ik tot mijn grote bezorgdheid en spijt veel verdeeldheid onder de mensen. “Het grote onzichtbare” had/heeft het op onze dagelijkse gewoontes gemunt. Op sommige momenten was het bijna alsof we terug naar de tijd van de ontdekking van AIDS of de ontsnapping van Dutroux gingen.

Vrijheid van het individu staat/stond diametraal tegenover het welzijn van de hogere (wereld)gemeenschap. De kruisvaarders tegen de ketters (waarmee ik geen oordeel vorm over wie wie is). De wetenschappers versus de dokter-specialisten op sociale media.

Het grote onzichtbare maakt beweegredenen abstract, ontastbaar, ongezien. En ik had het daarbij niet alleen over bvb luchtvervuiling, stralingen, dumpen van zware metalen ergens in Afrika of India,…Natuurlijk heb ik ook covid en de vele nu nog onzichtbare gevolgen die zullen volgen uit deze periode. Tegelijk waren de beweegredenen van onze politiekers soms ook best on(door)zichtbaar.

Had dit allemaal impact op mijn tekenwerk? Ja hoor. De expo’s – als ze al door gingen – verliepen binnen een totaal andere sfeer, continue onzekerheid, zal er wel volk op afkomen,…Het maken van tekeningen lag een jaar op zijn gat. Weinig kans op modellen, verstoorde werking, geen opties om geplande projecten uit te werken. Toch was het tegelijk een jaar van vernieuwde opportuniteiten: zonder corona was bv de Lachende Cavalier er niet gekomen. Zonder Lachende Cavalier was de Treinbegeleider er niet gekomen. Zonder Treinbegeleider was mijn tekening niet in het Stripmuseum geraakt. Een onverwachte wending waar, met een positieve benadering, nog meer positiviteit uit kwam.

Ik weiger werken te maken waar de kijkers niet in verwondering of blij van worden. Ik wil dat de kijker een goed gevoel overhoud na het zien van mijn tekeningen, daarom zijn ze ook de MAX niet? 😉

Ik wens jullie allemaal een tof eindejaar met veel adagio, gezelligheid (echte of virtuele) en zoals ons moeder zou zeggen “gebruikt uw verstand” 🙂

Adagio for 2

Op naar het stripmuseum!

De voorbije week was het wat stiller omwille van ziekte. Gelukkig geen corona maar toch goed genoeg om mijn nog eens “een echte man” te voelen. Naar jaarlijkse gewoonte was er weer een aanval op mijn sinussen en dat sleept dan meestal ook wel een paar weken aan. Alleen die laatste week was er wat te veel aan: barstende hoofdpijn, slecht slapen, snotteren, hoesten,…met dan als neveneffect geen energie meer, geen concentratie,…het zielige hoopje zoals elke man hoort te zijn wanneer hij maar een klein beetje ziek is 😉 Gelukkig geen corona, dat heb ik 2x getest.

Maar tussen dat gedoe kwam er ook het goede en verlossende nieuws binnen van De Nationale Museumwedstrijd. Van 22 december 2021 tot en met 9 januari 2022 mag ik met mijn tekening van de treinbegeleider tussen enkele groten der aarde gaan pronken: Hergé, Rosinski, Linthout, Vandersteen, Morris,…misschien zelfs Pom staan. Mijn tekening gaat dus naar het stripmuseum te Brussel!!! Dat een plekje in een museum op de bucketlist stond, dat het een natte droom was…maar het stripmuseum? Dat was in mijn stoutste dromen totaal ondenkbaar. Volgende week maak ik er werk van (als er weer energie is).

Beetje nostalgie is gepast. Wie mij al jaren kent weet dat ik in mijn studententijd de lessen regelmatig verstoorde met mijn cartoons die van bank naar bank werden doorgegeven. Het waren meestal gags in 3 prentjes (beetje Garfield of Hagar-achtig) waarin ik de frustratie van de les of de actualiteit verwerkte. Maar al veel vroeger, toen ik zo’n 11jaar was, maakte ik mijn eerste stripverhalen. Eéntje ervan verscheen in het schoolblad (ik moest het verhaal wel inkorten omdat ik meteen ging voor de volle strip).

Oprechte vriendschap

Een paar straten verder van mijn huis woont Kris VDS samen met zijn vrouw Sonia. Kris al jaren apostel van mijn tekenwerk. Hij tekent trouwens zelf ook en ondanks dat hij daar niet zo mee uitpakt doet hij dat lang niet slecht 😉 Kris is ne wijze, toffe gast die de mensen ten volle respecteert. My kind of guy.

Iets meer dan 2 jaar geleden bestelde hij een portret van zijn schoonmoeder bij mij. Eerder deze week is ze overleden. Ze ging blijkbaar snel achteruit. Kris zette bij het portret een kaarsje en postte een foto op Facebook en deelde dit commentaar met me. Want zelfs in deze moeilijke tijden vinden we mekaar.

Merci Kris. Veel sterkte voor jou en de familie ❤

Cueilles son essence qui émane d’elle à chaque instant que tu regardes son portrait… Richesse intérieure (Catherine Lejour)

HLN steunt cultuur

Gisteren werd dit artikeltje geschreven over mijn plaats in de top 15. Met een kleine (spoiler) in het artikel 😉 maar voor de rest top dat er aandacht wordt besteed aan cultuur (ja, ik beschouw dit artikel niet alleen als een waardering voor mijn werk maar tegelijk als een steun aan alle mensen in de cultuursector).

Ga naar het artikel

Antigone (personeel UZGent)

“Garagisten van het lichaam, verzorgers van de ziel”

We hadden graag kaartjes gekocht maar we waren te laat. Via via kwam er één kaartje vrij en gelet op mijn drukke verkiezingscampagne moest er niet veel beslist worden. De vrouwdeshuizes ging gisterenavond met veel plezier naar de opvoering Antigone.

Vanochtend lag er een boekje op de ontbijttafel…

In dat boekje op de laatste pagina de supermooie en zeer aangrijpende tekst gesigneerd door Thérèse:

Het hart, het is meer

dan een spier.

Het is een cadeau.

Het klopt voor u.

En voor anderen.

Het verhaal van Antigone verteld, georkestreerd en opgevoerd door het personeel van het UZGent, gespeeld op het terrein van het UZGent. Helemaal in de sfeer van het verhaal, het gebeuren en de werking van het UZ. Maar dan met een hedendaags sausje erover. Als ik het enthousiasme van de madam zie, dan weet ik dat het niet goed was maar zéér goed. Ik plukte nog wat foto’s van Instagram-account van het UZ en hoop dat er ooit nog ’s een vervolg op dit evenement komt (pakt er uwen tijd voor, ’t moet niet volgend jaar zijn).

Potiron

Pétiller de vie

Oser gerber

Tenacité intérieure

Infiltration lumineuse

Réverbération de Toi

Obscurité étincelante

Nocturne à cuellir

….

Etincelles

Noctambules

….

Déguster

L’Unique

….

tekst met dank aan Catherine Lejour

STEM op Portret van een treinbegeleider

STEM VOOR 31/10/21 via deze link: https://exponationale.passmusees.be/project/34081

“Fascinatie” is het beste woord voor dit project. Waarom kiest een mens voor een job met onregelmatige uren, weekend en laat avondwerk, verantwoordelijkheid voor de planning van honderden mensen en zo nu en dan een ernstige panne of een incident onder passagiers?

portret van een treinbegeleider

Ik ging in confrontatie met treinbegeleiders (die ik toen nog ouderwets “conducteurs” of “kaartjesknippers” ging noemen) en stelde vast dat deze mensen erg gepassioneerd zijn. Voorzien van de nodige humor en al hun kunnen in dienst stellen van de treinreizigers. Ze gaan zo ver dat hun familie of gezin achterop wordt geschoven voor het welzijn van de reizigers.

Uit appreciatie en respect voor hun inzet, dit werk van de treinbegeleider die nog heel even een moment voor zichzelf neemt voor de job te starten. Het portret toont op het eerste zicht een vermoeide introverte man maar de techniek straalt zijn dynamiek, zijn passie, zijn gedrevenheid uit. Volle kleuren, dikke grove lijnen rijden als sporen over zijn lichaam. Het logo van de Belgische spoorwegen in alle splendeur en opgepoetst op zijn pet.

Heb jij ook respect voor de treinbegeleider die ons tijdens de reis toch met de glimlach aanspreekt? Zie je mijn eerbetoon in een Belgisch museum hangen? Laat het dan blijken en stem NU (tot 31/10/2021) op dit werk via deze link: https://exponationale.passmusees.be/project/34081

Het portret kadert in de reeks “cover 2 cover” waar ik mijn eigen interpretatie maak van bestaande kunstwerken.

#nmbs, #belgiantrain, #buylocal#culturelocale#fineart#finearts#ikkoopbelgisch#ikkooplokaal#klassieker, #vangogh, #kooplokaal#lokaal#maxvanhemel#meerkunstinmijnwijk#pencildrawings#potloodtekeningen#schönekunstGentkunstmagrittemariakerkeMax Van HemelopenluchtexpoopenluchtmuseumopenluchttentoonstellingpencildrawingpotloodpotloodtekeningrenaissancetuinvenuswandelingwhynotMariakerkeZoektocht

Carbonara met blauwe kaas

Heb je dat ook zo soms; dat gevoel alsof “het internet” je gedachten kan lezen of mee luistert naar je gesprekken aan de keukentafel. Wij hebben dat regelmatig. Wanneer mijn vrouw iets zoekt op het internet, dan is het niet onmogelijk dat ik de volgende dag reclameberichten krijg in de richting van haar zoektocht.

Tegelijk krijg ik dan weer zelf berichten te zien rond dingen die ik zelf opzoek. Tjah…dat wisten we al. Google en Facebook zijn Big Brothers. Maar bij gelegenheid kan dat ook wel interessante informatie zijn.

Zo kreeg ik dit recept in mijn mailbox over pasta carbonara. Ik weet niet hoe het zit in NL maar in Vlaanderen is het triestig gesteld met dé pasta carbonara. Het klassieke Vlaamse recept is al even erg als de spaghetti Bolognaise of de pizza Hawai: Een bundel spaghetti overgoten met veel room, spek en een pak kaas. Lekker, lekker. Maar geen paste carbonara. Zelfs in de Italiaanse restaurants gaan gretig mee in de Vlaamsche oerversie. Toch kreeg ik vandaag deze – origineel Italiaanse – mooie variant met ansjovis.

Klik hier om naar het recept te gaan.

En dan was er nog iets wat ik wou meegeven. Weet je nog de blog over Het perspectief O+ ? Die ging over vrouwen in de kunst met internationale roem. Wel…

Over de eigenares van bovenstaand gebit valt nog iets te vertellen. Het gebit werd bij onderzoeken in 2019 in Duitsland opgegraven en blijkt duidelijk vrouwelijk te zijn. Het krijgt de naam B78 mee en er is iets met die B78. Het gebit is al meer dan 1000jaar oud en er is een rare blauwe tandaanslag op te vinden. Dit hadden de onderzoekers nog niet eerder gezien.

Na onderzoek door chemici blijkt het om partikels van het fameuze lapis lazuli te gaan (zie KW22 en KW41). Maar hoe kwam dat Afgaans blauwe goedje in Duitsland terecht? En dan nog in de mond van deze vrouw?

Lapis lazuli werd in de middeleeuwen ingevoerd en vermalen om te gebruiken als pigment voor verf. Van Eyck is onder andere één van de vele gebruikers van deze grondstof. De volblauwe steen werd ook gebruikt om illustraties bij teksten in te kleuren. Bij gelegenheid zette het pigment zich af op de tanden van de illustratoren van boeken. Ze staken de tip van de borstel al eens in hun mond om zodoende de haren nat te maken en de tip “te scherpen”.

Er was al geweten dat vrouwen boeken illustreerden maar men had daar geen “levend bewijs” van. Tot nu dus. Bij deze is er materiaal bewijs dat kunst in de middeleeuwen niet alleen een mannenzaak was. B78 was allicht een gelovige en meer dan waarschijnlijk niet de eerste de beste. Lapis Lazuli was in die tijd duurder dan goud. Het werd enkel gebruikt om speciale taferelen en/of personen mee in te kleuren en het mocht alleen worden gebruikt door de beste illustratoren. B78 moet dus wel een bekendheid geweest zijn in haar tijd. Helaas is ze vandaag enkel nog gekend onder de naam B…B78. (bron Artips)

Frans Hals: de lachende cavalier (12)

Challenges altijd de uitdaging waard. Elke zomer verleg ik een grens, ga ik in dialoog en tegelijk in een soort steekspel met een bekende kunstenaar en een iets minder bekend werk. Een topwerk met een verhaal en een hogere technische uitdaging. De uitdaging loopt over de zomer omdat dan het exposeizoen zichzelf niet “ververst”. Er zijn geen nieuwe expo’s, wat loopt loopt wat niet loopt start ergens in september.

2 juli lanceerde ik een teaserblog om officieel te starten op…

Lees verder

Kunst in het dorp: laatste weekend

Dit weekend laatste kans om het prachtige evenement “Kunst in het Dorp” te Bellingen te bezoeken. MAAR ook de allerlaatste kans om “de triptiek van het leven” in het echt en volle glorie te bewonderen. Wie de triptiek op Expo Magie niet heeft gezien krijgt hier de ultieme (her)kans(ing). Na dit weekend zal de triptiek niet meer publiek worden getoond.

Naast het beeld van de triptiek wordt ook het verhaal van Thomas van Cantimpré mee in de kast gestopt.

De performance en triptiek zijn dit weekend nog te zien:

vrijdag 18-22u, zaterdag 18-22u, zondag 14-19u aan de Kareelstraat 21, Bellingen.

Na corona kan de beeldende kunst uw steun zeer goed gebruiken. Deel dit bericht en/of kom ’s langs. Deze expo is vrij te bezoeken, er is geen enkele aankoopplicht.

Frans Hals: de lachende cavalier (07)

Bij de vorige blog beloofde ik dieper in te gaan op hoe het borduursel tot stand komt: tekengewijs dan. Dat loopt namelijk helemaal anders dan hoe je dat al schilderend zou gaan doen. We waren gebleven bij het stuk links van de zwarte jas. Ik zet hier voor de liefhebbers ook een detailfoto van de borduursels bij 🙂

Ik stap nu over naar rechts. Aan de mouw zelf. Die staat ook vol van deze prachtige tekeningen. En ze stralen op alle mogelijke manier status, macht, geld uit. Dat voedt de opties dat het hier gaat om een stoffenhandelaar die adhv dit schilderij zijn eigen waar en/of kunnen in the picture zet. In ieder geval zet het aan om zelf een geborduurde jas te kopen. Wie meent dat borduren uit de mode is, is ferm mis. Zelfs de betreurde Dusty van ZZ-top wist er weg mee in zijn kleerkast…

Dus hoe teken ik nu zo’n borduursels? Wel…Eerst is er natuurlijk de schets (zie eerdere foto’s) maar die is gemaakt met het (beruchte) tekenpennetje van 0,2mm dik. Dat potlood is zo “vet” (2B) dat het steevast vermengt met de kleuren als ik er over ga. Daarom moet ik – hoe raar het ook klinkt – eerst de schets lichtjes overgommen (ik rol erover met de kneedgom) om echt nog maar een zeer lichte schets over te houden.

En dan bouw ik op van licht naar donker. Dus begin ik met geel, rood en heel licht blauw. Die kleuren moet niet echt precies zijn, als ze maar op de juiste plaats staan. Daarna werk ik tussen en rond de kleuren tegelijk de tekening en de donkere inkleuring uit. Waar nodig herteken ik (bvb bij dwarse stiksels) de scherpe partijen. Finaal worden de accenten met fel rood, oranje en hemelsblauw afgewerkt. Op de foto zie je nog ’s een overzicht van alle kleuren die werden gebruikt voor dit stukje.

Frans Hals: de lachende cavalier (06)

Vooreerst: niet te vergeten: dit weekend teken ik “live” aan de lachende cavalier in de Boesmolen (Herne). Langs een kunstroute zie je meerdere afdrukken in open lucht en kan je op enkele locaties naar binnen om de kunstenaars te ontmoeten. HIER MEER INFO daarover.

We gaan er een beetje meer vaart moeten insteken of deze tekening raakt niet klaar voor het eind van de zomer. Laat het geen epistel worden gelijk de kopie van de Toren van Babel 😉

Bij blog 05 had ik een aanzet gegeven tot de zwarte jas van de cavalier maar aan het borduursel had ik nog niet geraakt. Heb je daar al eens goed naar gekeken? Dat is gene kattepis 😉 Het zijn niet zomaar kleurrijke streepjes en krulletjes die op de mouw gespeld zijn, het zijn allerhande fijne miniatuurtekeningen. En dat er veel kleurwerk aan te pas komt, ik ga het niet verbergen (wat is anders het doel van de blogs rond de zomertekening 😉 )

Op de foto’s hierboven zie je een stukje van de geborduurde jas. Het is zo ongeveer 3x3cm. OK, ik had gezegd om niet meer in uren te tellen, dus tel ik in plaatzijden. Terwijl ik teken zet ik soms vinylplaten op. Dit stuk heeft 4 kanten versleten. Voor 9cm². ’t Geeft u een beetje een idee.

Ik kan nu nog lang vertellen over over hoeveel tijd het vraagt om al die figuurtjes uit te tekenen maar ik hou het nu nog even kort. Een flink aantal uren verder staat dit stuk vest er op. Bij een volgende blog ga ik dieper in op hoe ik het aanpak om die borduursels tot een goed einde te brengen, mis ‘m niet. Het is zeker de moeite. En wie een beetje kan tellen heeft bij deze begrepen dat ik een paar weken op voorhand over mijn tekening blogde maar nu helemaal “a jour” sta.

Frans Hals: de lachende cavalier (05)

Er zijn ook bij deze cover stevige uitdagingen door het verschil in techniek. Ten eerste werk Hals zonder tekening. Er is van Hals geen enkele tekening bewaard gebleven. Uit studie blijkt dat de schilderijen direct met verf zijn gemaakt. Hals maakte – om sneller te kunnen werken – gebruik van een huidskleurachtige onderkleur ( zie KW 34 ).

Ten tweede kan je met verf opbouwend/dekkend werken. Dat maakt dat je van donker naar licht kan werken terwijl ik van licht naar donker werk. Bij een grote zwarte partij zoals hier het geval is maakt dat ik eerst alle lichte partijen teken/inkleur om daarna de zwarte er rond te tekenen. Totaal de omgekeerde opbouw dan Hals en vooral erg vermoeiend (elke streep is op voorhand te plannen naar het resultaat).

Bij de laatste blog was het gezicht toch al grotendeels klaar. Er nu wat afblijven is de boodschap. Achteraf bijsturen zal wel nodig zijn.

Dit wordt duidelijk een blog in laagjes…laagjes…héél véél laagjes. Om zot te worden. Waarom begin ik er toch elke keer weer aan (aan die zomertekeningen)? Al is het achteraf wel altijd een zeer leerrijke ervaring 😉 De laagjes verwijzen natuurlijk naar de kraag. Laagjes kant boven mekaar.

Er zijn minstens 5 lagen kant boven mekaar. Niets speciaals aan…mochten er geen tekeningen in staan. Sterren, kruisjes, passers,…verwijzingen naar de vrijmetselaars? Het zou kunnen. De complexiteit zit ‘m de transparantie van de lagen. Daaronder een zwarte jas en tegelijk ook een soort dag/zonlicht maakt dat er witte lagen kant zijn, blauw-gele weerspiegelingen uit de lucht, zwart-grijze doorschijningen door de jas. En dan heb ik het nog niet over de helling in de diepte die worden gesuggereerd…Goh..misschien moet ik toch maar overschakelen naar de koe in het bos. Stukken makkelijker.

Even later… OK, ik heb er me over gezet. Net als bij het gezicht ga ik voor de finale afwerking van de kraag hier later op terug komen. Dat gaat ook daar beter zijn want het zwarte van de jas zal zo dominant worden dat het nu moeilijk in te schatten is in welke mate deze door het kant zal schijnen/breken.

Ik begin dus maar aan een andere uitdaging: de fijn geborduurde tekeningen op de jas. Tegen mijn gedachten in begin ik toch maar links en werk zo naar rechts. Feitelijk zou ik best rechts beginnen. Met al dat zwart zou de boel wel eens kunnen opengesmeerd worden en vuile vlekken geven. We zien wel. Het zijn wasgebonden potloden, die smeren normaal niet (of zeer moeilijk) open. Dat komt wel goed.

Terwijl ik bezig ben, mijmer ik in tijd en ruimte. Op zich werd van de expo Van Eyck ondertiteld als “een optische revolutie”. Maar Hals zou ik ineens een “optisch illusie” durven noemen. Als ik zie hoe die met zijn ruwe, dynamische streken toch gedetailleerd en herkenbaar schildert. Het is te gek.

Frans Hals: de lachende cavalier (04)

We zijn al aan de laatste blog voor juli en er is wel wat “gas” gegeven de laatste dagen. Interessante en duidelijke verschillen komen op.

Het gezicht laat ik even los. Eerst moet ik weten hoe de omgevingskleuren zullen evolueren voor ik daar verder aan werk. En als er niet meer aan het gezicht wordt gewerkt blijft er niet veel meer over dan aan de kledij te gaan werken.

Aangezien de hoed het meeste invloed zal hebben op de rest van het werk, begin ik daar mee. Subtiele kleurverschillen tussen hemelsblauw, licht grijs, donker grijs, heel donker grijs/antraciet en zwart. Het cirkelsegment boven op de hoed is geen toeval, het accentueert het gezicht en de grenzen er van. Tegelijk compositorisch leidt de lichtere band je oog perfect terug in het beeld, als een aureool rondom het gezicht.

Om de evoluties gemakkelijk te volgen zet ik bij de onderstaande galerij ook nog ’s de laatste foto van de vorige blog bij. Zo heb je een startpunt en een tijdelijke eindpunt.

Beetje testen met de achtergrondkleuren (waar ook al zo’n rijk palet aan verschillen in zit), de mondhoeken toch nog wat aangepast, de blik is nu echt die van een deugniet en de eerste kanten laagjes staan er op. Dat is verdekke wel niet gemakkelijk dat transparante kant en al die laagjes boven mekaar tegelijk met de doorschijning van de zwarte jas en de reflecties van het gezicht. But that’s what makes a master a master.

Stapje voor stapje komt onze cavalier los van het papier. Mijn verwachtingen naar de mouw rechts in beeld (zijn linkermouw) zijn hoog. Ik ben benieuwd naar wat dat zal geven. Maar er is nog heel wat kant af te werken voor ik dat zal kunnen zien.

Max on tour: Kunstwandeling Herne

De Vlaams-Brabantse gemeente Herne is nog zo’n bruisende metropool aan lokale kunst. Regelmatig worden er tentoonstellingen en evenementen georganiseerd. Herne Kunst’Telt kent een zeer actieve en gemotiveerde kunstenaarsvereniging. Dwars door het prachtig glooiende landschap plaatsten ze afdrukken van kunstwerken. Soms tegen een gevel, soms ergens meer in het groen. Tijdens het weekend van 7 & 8 augustus wordt de wandeling officieel geopend.

In de Boesmolen is er voor de gelegenheid een 2-daagse tentoonstelling met tekeningen en keramiek. Ik zal zowel op zaterdag als op zondag ter plekke tekenen aan mijn zomertekening: De lachende cavalier naar Frans Hals. Een unieke kans om dit werk nu al te ontdekken, de opbouw ervan mee te maken en vragen te stellen. Collega Marthe Vanhoutte (keramiek) is ook aanwezig.

Maar er is natuurlijk meer dan Max & Marthe 😉 Elk paars wandelaartje heeft zijn eigen kunstwerk (klik op de foto om de kaart te bekijken). En stel dat het echt niet zou passen om tijdens het openingsweekend langs te komen, de route blijft nog lang staan! Alleen zal je dan de geweldige herinneringen aan de fantastische ontmoetingen met de kunstenaars niet meenemen 😉

klikken op de kaart voor meer details

Met dank aan Mia & Danny van de boesmolen en Herne Kunst’Telt.

Volgende keer meer: expo “meer weer”

Doe-expo “Meer weer”…Ze was aan mij helemaal voorbij gegaan. Isabel stuurde mij een bericht en dat zou ze eigenlijk wel eens meer moeten doen 😉 Een leuke (échte) doe-expo voor kids (vanaf lees-leeftijd tot…goh ja…ergens 77 en daar voorbij). Samen met Frank Deboosere ga je op stap door natuurfenomenen die allemaal met het weer te maken hebben.

Vele weetjes maken de expo boeiend maar daarom nog niet leuk 😉 En dat leuke dat vinden we

Lees verder

Gentse Feesten 2021: light 02

Met het mooie weer toch nog ’s naar ’t stadscentrum afgezakt. Op het programma: 1 puppetbusker (er was er ook maar 1 vandaag) en wat geocachen.

Over geocachen kan ik heel enthousiast vertellen omdat het mij al op vele mooie plekken heeft gebracht. En tegelijk is het iets leuks om te doen (#zoektocht). We gingen er eentje zoeken aan de rode dame en eentje aan het (nieuwe) sas aan Portus Ganda.

Maar we gingen ook naar een poppenspel. Op de nieuwe locatie van het Luisterplein, niet op het Laurentplein maar wel in het Sint-Lievenscollege. Ingang aan de Volmolenstraat (dus niet de Zilverenberg). Dit jaar zijn alle poppenspellen Belgisch en ook die sector zit al meer dan een jaar op droog brood en (regen)water. Cultuur kan steun gebruiken en zeker als u gratis naar de voorstelling komt kijken 😉

Cie Les Petites Délices (Be) “Maritime” had al eens gespeeld in 2013. En merkwaardig genoeg herinnerde ik me die voorstelling nog goed. Misschien door het gezelschap in het publiek of was het door die jonge man die uit het publiek werd gepikt?

In 2013 zaten we nog gezellig in de Trommelstraat en daar deed het decor van het Sint-Lievenscollege me wel aan denken. Een ideale plek

Lees verder

Gentse Feesten 2021: light 01

Er waren geen Gentse Feesten. Er was dan op de knip “Zo ne zomer” (geeft mij een beetje het gevoel van een zwemband voor een verdronken schaap). De Gentse Feesten zijn dood, dus LANG LEVE DE GENTSE FEESTEN!

Gentenaars hebben “ni pleuje, ni neute” als lijfspreuk. Voor wie geen Gents verstaat, vertaal ik dit vrij als “niet plooien, niet zeuren, blijven gaan”. De Gentse Feesten duren doorgaans 10 dagen. Een overload aan cultuur en daar val je al eens al staande bij in slaap. Ik kan er van mee spreken. Na een paar dagen zit je totaal in een Gentlag. Geen idee meer welke dag het is, beetje licht in het hoofd,…

Vorig jaar waren er geen Gentse Feesten maar dit jaar zetten de kleine organisatoren er weer hun schouders onder. Miramiro (ok, dat is gene kleine), Theater Box, enkele terraskes,…én én én het Puppetbuskersfestival!!

Op hun website http://www.puppetbuskersfestival.eu/ kan je…

Lees verder