Bosch vs Bruegel

Gisteren stond ik oog in oog met een replica van De tuin der lusten van Jeroen Bosch. Natuurlijk is dat likkebaarden. Kijken, kijken en nog ’s kijken. De vele miniatuurtaferelen samen geplakt tot een groot geheel. Ergens zwevend tussen goed en kwaad. Indrukwekkend en groot. Ik pas zelf zeker 4 of 5 keer in het schilderij.

Tot voor kort zou ik Bosch opgehemeld hebben, boven Bruegel. Bruegel (1525-1569) is tenslotte een nakomeling van Bosch (1450 – 1516). Ze hebben mekaar nooit gekend maar Pieter Bruegel de Oude kende duidelijk wel het werk van Bosch. Kleine rechtzetting over eerdere blog; Pieter Bruegel kende Rubens (1577-1640) niet! Ook deze twee monumenten hebben mekaar “gekruist”. Dus het schilderij uit het Mauritshuis is niet van Pieter Bruegel de Oude maar wel van Jan Bruegel de Oude (zoon van Pieter) en broer van Pieter Bruegel de Jonge (zie stamboom).

Maar goed, dat Pieter Bruegel het werk van Bosch kende daar twijfel ik niet aan. Wat mij – bij nadere studie – wel opvalt is dat Bruegel veel fijner werkte dan Bosch. Nederlanders noemen het graag “virtuoos”. Het is hoe je’t wil benoemen maar als ik in details kijk, dan zie ik in Bruegel’s werk zaken die zo fijn geschilderd zijn dat ik ze met mijn fijne potloodpunt niet aankan. Stel u maar al de ergernis voor wanneer ik aan mijn tekentafel zit…Die details herken ik niet bij Bosch. Of anders gezegd, Bosch schildert erg kleine figuren maar ze zijn grof, suggestief uitgewerkt…Virtuoos geschilderd. Bruegel is daarentegen één en al controle. Tot in de kleinste, zelfs onzichtbare (overschilderde) details.

In de top 100 van de beste kunstenaars allertijden stijgt Brugel daarom met minstens 1 plaats en kopt Bosch.

 

Advertenties

Klaar om uit te varen

Tijd voor kerst. Tijd voor eindejaar. Tijd voor flashbacks en vooruitblikken.

2017 was een druk en succesvol jaar. De verkoop bleef uit maar ik heb er mij over gezet. Er zijn belangrijkere dingen in het leven.
2017 was het jaar van de trips naar Brasschaat, de vriendschappen, expo’s Sehnsucht en de samenwerking met Carlo en Christine,…De vereniging ter promotie van de tekeningen van Max Van Hemel werd een feit. Het was kunstlevel+

Het was een jaar vol uitdagingen: de triptiek werd gerealiseerd, de vele kleinere tekeningen (om te proberen) en op de valreep De Toren (is nog niet af maar goed, de uitdaging was er wel). Het was een jaar vol waardering! Meer dan tevoren werd mijn website bekeken, gevolgd, gedeeld,…En dat koppel ik toch wel met enige fierheid aan mijn tekeningen én aan u. Van mijn teksten moet de blog het niet echt hebben. Uit de reacties onthou ik vooral dat ik mij minder en minder moet aantrekken van trends, van commerciële formaten, van hippe dingen. Dat ik voortaan vooral ga voor wat ik graag zelf wil gaan doen. En het ziet er naar uit dat dat vooral gedetailleerde, complexe, theatrale werken zullen worden waar het formaat van ondergeschikt belang is geworden aan het resultaat. Ik besef dat ik daarmee veel verkoop over de haag gooi but I don’t care. Ik ga voor passie, voor vuur, voor kunst. Voor kunst+

Ik hoop dat ik al wie mijn tekeningen mooi vindt daarmee nog steeds zal kunnen verwonderen, verbazen, vertellen. Want het wordt allicht ook een druk 2018. De haven ligt vol boten klaar om te kiezen voor het volle sop! Ga je mee? Dan gaan we samen voor 2018!

Pretty in the eighties

Om de zoveel jaren moet het toch nog eens. Die onschuldige tienerfilms uit de jaren ’80 passeren de revue. Daar horen afschuwelijke spin-offs bij, films die je ziet “om er bij te horen”, films die je niet ziet “om er bij te horen”, films die je eigenlijk niet wil zien maar waarvan de muziek zo goed dat je toch gaat, die rosse die eigenlijk best een babe is (op die leeftijd – en dat is wederzijds – ), om nekeer goed te lachen met uw jeugd, omdat uw kinderen nu ook ergens de “gepaste” leeftijd hebben… Of gewoon  omdat het u geen kloten kan schelen en ge goesting hebt om nog eens zo een “verstand op nul Amerikaanse high school”-film wilt zien na een dag werken.

 

Voila, dus ’t was deze week weer zover 🙂

Van8 werd ik 9

Gisteren ging ik naar de opening van de mini-expo van Elfie De Clercq. Elfie deed al eerder mee aan de ART-tist-expo “Punt” in 2015, een tentoonstelling exclusief geweid aan tekenaars. Elfie bracht vorig jaar nog een boek uit samen met Ellen Lanckman (poëzie). Nu heeft Elfie een nieuwe kunstpartner Mona. Mona werd onlangs 9jaar en zij en Elfie hebben een heel jaar gewerkt rond expressie.

Het resultaat is verbluffend. De artiestieke technieken van Elfie gecombineerd met de onschuldige doch erg krachtige inbreng van Mona maken van deze kleine tentoonstelling de omweg waard. Naast vele tekeningen gemaakt door Elfie en geïnspireerd op de samenwerking zijn ook veel foto’s te zien van Mona en Elfie.

Een tentoonstelling die je mee neemt naar de jeugd, de jaren van onschuld, zorgeloosheid en ook al de eerste tekeningen van bezorgdheid en de blik naar morgen. Er zijn ook doorlopend filmpjes te zien met “the making of”.

Alle werken zijn te koop en de opbrengst gaat naar Konijnhof (Stekene). Een opvangtehuis voor (verwaarloosde) konijntjes en tevens therapiecentrum of gewoon ontspanningscentrum voor de vrijwilliger die graag met deze stille dieren werkt.

Een expo van mensen met een (warm) hart voor kunst, geloven in de innerlijke kracht van kinderen en graag een goed doel steunen 🙂

BRT speelt De Minnaar

Hoe actueel kan een toneelstuk van 1960 zijn? Niet dat ik me heb bezig gehouden met de tekst rond de inhoud en de historiek van dit toneelstuk op voorhand te lezen (daar heb ik mijn madam voor) maar het was een interessant “wist je datje” dat ze mij na de voorstelling meegaf.

In een reeks van 11 voorstellingen, waarvan meerdere uitverkocht zijn, spelen Katrijn Govaert en Geert Willems een soort merkwaardig georkestreerd koppel dat geconsumeerd is door traditionele waarden. Hij is de “big business”-man die voornamelijk oog heeft voor geld, statistieken en status, zij is de getemde huisvrouw die ten onder gaat aan gebrek aan emotie, liefde, aandacht. De minnaar bindt en verdeelt beide personages.

Een complexe situatie overgoten met een soort tango-saus geprojecteerd op 2017. Klinkt in het begin wat “stijf” (zie ook trailer) maar na een paar minuten heb je wel door dat dat helemaal hoort bij deze tango…Alsof een tango dan weer zo soepel swingt 😉 Mag zeker opgenomen worden in het Belgisch Repertoire Theater.

Nog snel kaartjes bestellen? Ga dan naar de pagina van Theater Box

Paris sera toujours Paris

Nog snel voor we 2016 afsluiten de jaarlijkse traditie van een bezoekje aan (de buurt van) Parijs inlassen.

Paris sera toujours Paris en geleid door een Flairbon kwamen we deze keer in het hotel Paris Neuilly terecht. Geen Accor-keten dus maar een onafhankelijk hotel met 4 sterren. Met de bon zeer betaalbaar en prima gelegen hotel. In een keurige, rustige buurt met parking en Metro heel dichtbij. Dat is voor mij altijd zeer belangrijk. Met de auto de stad in lijkt me gekkenwerk en de auto laat ik liever niet zomaar op straat staan. Een vlotte verbinding met de stad is dan ook een handige plus en Parijs heeft zo’n knap metronetwerk dat je in een wip overal naartoe kan.

Het was ook alweer een paar jaren geleden dat we in de kerstdrukte Parijs bezochten. Maar ik weet nu ook weer waarom we dit hebben vermeden. Parijs is niet echt de kerststad, integendeel. Het is er druk, drukkend en ongezellig in de grote galeries. Maar des te rustiger is het buiten die straten en in de musea. Dus deden we een paar musea (en ik apart de tentoonstelling Hergé in le Grand Palais) zoals het museum van Gustave Moreau en kuierden nog ’s door de kunstzinnige straatjes van Saint Germain. En voor de eetgelegenheden lieten we ons leiden door de 100%-gids.

Voila, en daarmee is 2016 mooi afgesloten. Het was een mooi jaar, het was alsof ik het voelde aankomen eind 2015 met mijn blog rond “het jaar van herstel“. De integratie in het nieuwe team verliep erg vlot en ook de nieuwe inhoud was een welkome uitdaging. Ik kreeg heel wat erkenning en al heb ik geen sleutelrol, het ondersteunende karakter van de job ligt me meer. Gelukkig zijn de tofste oud-collega’s mij niet vergeten en komen we nog regelmatig samen voor een etentje.

En ook het tekenwerk vlot goed. Ik heb terug genoeg energie om creatief bezig te zijn. Ook dat netwerk is sterk gegroeid dit jaar. Nieuwe, soms onverwachte, connecties. De ene hoor ik (letterlijk) al wat meer dan de andere maar dat is niet erg. Ik vond samenwerking met 2 kunstliefhebbers waardoor ik een vast expostek in Brasschaat en Tienen kreeg. Maar daarnaast heb ik veel aan alle Facebook-contacten. Ze inspireren, ze motiveren en bovenal ze helpen mij in mijn zoektocht naar allerhande zaken die ik nodig heb om mijn tekeningen te kunnen maken. Dankzij Carlo (Kunzthuiz) kan ik voor 2017 ook al expo’s in Hasselt en Drongen aankondigen, dankzij Luc een een kunstplein in Brasschaat…

Dus 2016 was een superjaar voor mij. Daar mogen nu gerust nog 6 vette jaren volgen.

Hans Holbein Junior

vorige week zag ik een interessante BBC-reportage over Hans Holbein junior. Wie? Awel, Hans is de schilder van de eerste pop-star-affiche. De sympathieke mijnheer/vrouwenverslinder hieronder die wou zo eens iets gaan doen aan zijn imago en zocht daarvoor een gepaste schilder. Hij moest er een beetje schattig uit zien maar dan ook weer niet te schattig, liever ook nog een beetje breed gespierd zodat de vijanden van deze mijnheer toch ook nog een beetje onder de indruk zouden zijn van zijn “spieren”…O ja, en terwijl hij dan toch aan het schilderen was, maakte hij hem ook een beetje groter, kwestie van nog wat imposanter over te komen ook. Mijn kop eraf als ’t niet waar is 🙂

henry

Maar Hans Holbein is ook de schilder van dit interessante schilderij. 2 deftige katholieke mijnheren die er op zich wat saaier uit zien dan het heerschap hierboven maar eigenlijk is het schilderij stukken interessanter. Terwijl de mijnheer van hierboven nog ergens probeert de goddelijke status te bereiken gaat onderstaand schilderij over alles wat vergankelijkheid is en…wordt er ook wel ferm gelachen met de mijnheer van hierboven. Alles wijst op eindigheid, beperkte tijd,…maar ook op de spot met het Lutheriaanse geloof in de luit met gesprongen snaar. Achter het gordijn komt finaal toch het beeld van Christus kijken. Maar wat vooral opvalt is die grote rare vlek op de grond tussen beide heren. Neen, dat is geen fout of uitschuiver van de schilder. Het is, wat je vandaag veel ziet in straatkunst, een optische illusie. Een optische illusie die enkel onder een bepaalde hoek juist kan worden gezien en daarmee nog meer de vergankelijkheid accentueert…

 

800px-hans_holbein_the_younger_-_the_ambassadors_-_google_art_project

De schuine vlek is dan ook niet meer dan een reuze schedel van een haast onthoofde Henry 🙂

608px-holbein_skull