Van8 werd ik 9

Gisteren ging ik naar de opening van de mini-expo van Elfie De Clercq. Elfie deed al eerder mee aan de ART-tist-expo “Punt” in 2015, een tentoonstelling exclusief geweid aan tekenaars. Elfie bracht vorig jaar nog een boek uit samen met Ellen Lanckman (poëzie). Nu heeft Elfie een nieuwe kunstpartner Mona. Mona werd onlangs 9jaar en zij en Elfie hebben een heel jaar gewerkt rond expressie.

Het resultaat is verbluffend. De artiestieke technieken van Elfie gecombineerd met de onschuldige doch erg krachtige inbreng van Mona maken van deze kleine tentoonstelling de omweg waard. Naast vele tekeningen gemaakt door Elfie en geïnspireerd op de samenwerking zijn ook veel foto’s te zien van Mona en Elfie.

Een tentoonstelling die je mee neemt naar de jeugd, de jaren van onschuld, zorgeloosheid en ook al de eerste tekeningen van bezorgdheid en de blik naar morgen. Er zijn ook doorlopend filmpjes te zien met “the making of”.

Alle werken zijn te koop en de opbrengst gaat naar Konijnhof (Stekene). Een opvangtehuis voor (verwaarloosde) konijntjes en tevens therapiecentrum of gewoon ontspanningscentrum voor de vrijwilliger die graag met deze stille dieren werkt.

Een expo van mensen met een (warm) hart voor kunst, geloven in de innerlijke kracht van kinderen en graag een goed doel steunen 🙂

BRT speelt De Minnaar

Hoe actueel kan een toneelstuk van 1960 zijn? Niet dat ik me heb bezig gehouden met de tekst rond de inhoud en de historiek van dit toneelstuk op voorhand te lezen (daar heb ik mijn madam voor) maar het was een interessant “wist je datje” dat ze mij na de voorstelling meegaf.

In een reeks van 11 voorstellingen, waarvan meerdere uitverkocht zijn, spelen Katrijn Govaert en Geert Willems een soort merkwaardig georkestreerd koppel dat geconsumeerd is door traditionele waarden. Hij is de “big business”-man die voornamelijk oog heeft voor geld, statistieken en status, zij is de getemde huisvrouw die ten onder gaat aan gebrek aan emotie, liefde, aandacht. De minnaar bindt en verdeelt beide personages.

Een complexe situatie overgoten met een soort tango-saus geprojecteerd op 2017. Klinkt in het begin wat “stijf” (zie ook trailer) maar na een paar minuten heb je wel door dat dat helemaal hoort bij deze tango…Alsof een tango dan weer zo soepel swingt 😉 Mag zeker opgenomen worden in het Belgisch Repertoire Theater.

Nog snel kaartjes bestellen? Ga dan naar de pagina van Theater Box

Paris sera toujours Paris

Nog snel voor we 2016 afsluiten de jaarlijkse traditie van een bezoekje aan (de buurt van) Parijs inlassen.

Paris sera toujours Paris en geleid door een Flairbon kwamen we deze keer in het hotel Paris Neuilly terecht. Geen Accor-keten dus maar een onafhankelijk hotel met 4 sterren. Met de bon zeer betaalbaar en prima gelegen hotel. In een keurige, rustige buurt met parking en Metro heel dichtbij. Dat is voor mij altijd zeer belangrijk. Met de auto de stad in lijkt me gekkenwerk en de auto laat ik liever niet zomaar op straat staan. Een vlotte verbinding met de stad is dan ook een handige plus en Parijs heeft zo’n knap metronetwerk dat je in een wip overal naartoe kan.

Het was ook alweer een paar jaren geleden dat we in de kerstdrukte Parijs bezochten. Maar ik weet nu ook weer waarom we dit hebben vermeden. Parijs is niet echt de kerststad, integendeel. Het is er druk, drukkend en ongezellig in de grote galeries. Maar des te rustiger is het buiten die straten en in de musea. Dus deden we een paar musea (en ik apart de tentoonstelling Hergé in le Grand Palais) zoals het museum van Gustave Moreau en kuierden nog ’s door de kunstzinnige straatjes van Saint Germain. En voor de eetgelegenheden lieten we ons leiden door de 100%-gids.

Voila, en daarmee is 2016 mooi afgesloten. Het was een mooi jaar, het was alsof ik het voelde aankomen eind 2015 met mijn blog rond “het jaar van herstel“. De integratie in het nieuwe team verliep erg vlot en ook de nieuwe inhoud was een welkome uitdaging. Ik kreeg heel wat erkenning en al heb ik geen sleutelrol, het ondersteunende karakter van de job ligt me meer. Gelukkig zijn de tofste oud-collega’s mij niet vergeten en komen we nog regelmatig samen voor een etentje.

En ook het tekenwerk vlot goed. Ik heb terug genoeg energie om creatief bezig te zijn. Ook dat netwerk is sterk gegroeid dit jaar. Nieuwe, soms onverwachte, connecties. De ene hoor ik (letterlijk) al wat meer dan de andere maar dat is niet erg. Ik vond samenwerking met 2 kunstliefhebbers waardoor ik een vast expostek in Brasschaat en Tienen kreeg. Maar daarnaast heb ik veel aan alle Facebook-contacten. Ze inspireren, ze motiveren en bovenal ze helpen mij in mijn zoektocht naar allerhande zaken die ik nodig heb om mijn tekeningen te kunnen maken. Dankzij Carlo (Kunzthuiz) kan ik voor 2017 ook al expo’s in Hasselt en Drongen aankondigen, dankzij Luc een een kunstplein in Brasschaat…

Dus 2016 was een superjaar voor mij. Daar mogen nu gerust nog 6 vette jaren volgen.

Hans Holbein Junior

vorige week zag ik een interessante BBC-reportage over Hans Holbein junior. Wie? Awel, Hans is de schilder van de eerste pop-star-affiche. De sympathieke mijnheer/vrouwenverslinder hieronder die wou zo eens iets gaan doen aan zijn imago en zocht daarvoor een gepaste schilder. Hij moest er een beetje schattig uit zien maar dan ook weer niet te schattig, liever ook nog een beetje breed gespierd zodat de vijanden van deze mijnheer toch ook nog een beetje onder de indruk zouden zijn van zijn “spieren”…O ja, en terwijl hij dan toch aan het schilderen was, maakte hij hem ook een beetje groter, kwestie van nog wat imposanter over te komen ook. Mijn kop eraf als ’t niet waar is 🙂

henry

Maar Hans Holbein is ook de schilder van dit interessante schilderij. 2 deftige katholieke mijnheren die er op zich wat saaier uit zien dan het heerschap hierboven maar eigenlijk is het schilderij stukken interessanter. Terwijl de mijnheer van hierboven nog ergens probeert de goddelijke status te bereiken gaat onderstaand schilderij over alles wat vergankelijkheid is en…wordt er ook wel ferm gelachen met de mijnheer van hierboven. Alles wijst op eindigheid, beperkte tijd,…maar ook op de spot met het Lutheriaanse geloof in de luit met gesprongen snaar. Achter het gordijn komt finaal toch het beeld van Christus kijken. Maar wat vooral opvalt is die grote rare vlek op de grond tussen beide heren. Neen, dat is geen fout of uitschuiver van de schilder. Het is, wat je vandaag veel ziet in straatkunst, een optische illusie. Een optische illusie die enkel onder een bepaalde hoek juist kan worden gezien en daarmee nog meer de vergankelijkheid accentueert…

 

800px-hans_holbein_the_younger_-_the_ambassadors_-_google_art_project

De schuine vlek is dan ook niet meer dan een reuze schedel van een haast onthoofde Henry 🙂

608px-holbein_skull

De mooiste lovestory ever…

Misschien een beetje vergeten maar dit is toch een van de mooiste liefdesverhalen ooit?

Door het hele land werd de fantastische zanger Orpheus geprezen. Hij was de zoon van koning Oiagros van Thracië en had van zijn moeder Calliope de gave van de zangkunst geërfd, waarmee hij alle mensen in vervoering bracht. Apollo schonk hem een lier en wanneer Orpheus zijn gezang liet horen, kon niemand de goddelijke macht ervan weerstaan. Alle dieren in de natuur, de bomen en zelfs de stenen bracht de zanger in beweging. Hij kon zijn geluk niet op toen hij de nimf Eurydice trouwde.

lees hier het vervolg

top-10-orfeus-rh

HRDA

“Ik wil wel nog ’s naar het Rijksmuseum”, zei Junior een hele tijd geleden. “Ik wil wel nog ’s naar het Mauritshuis”, zei ik toen, “ik wil er graag nog wel wat deftige foto’s nemen van een aantal schilderijen”. (eerder blog over Rotterdam hier)

Soms zijn dingen niet moeilijker dan dat om een bal te laten rollen. Dan vertel je dat zo even terloops op het werk en komt een collega met een interessante tip: “Je zou ’s naar Kasteel De Haar moeten, echt de moeite waard”.

Dus ging de madam ’s de Flairbonnen in het oog houden, ik stippelde wat routes uit en Junior die stippelde alle uitstapjes, etentjes, bezoekjes,…ter plekke uit. De timing was snel vastgelegd: na de Gentse Feesten, kwestie van wat te bekomen en dan zijn de madam en Junior² toch op kamp, dus heel ’t huishouden de deur uit, weliswaar in 2 delen.

Dus Junior en ik hop onderweg naar Rotterdam als uitvalsbasis voor Haarzuilens, Rotterdam, Amsterdam en Den Haag. Dankzij de madam (en ook een beetje dankzij Flair) logeerden we in het poepsjieke Inntel Rotterdam Centre hotel, in het centrum van Rotterdam met zicht op de Erasmusbrug.

En we zagen onze ogen uit, aten in de meest hipster-local-eetzaken, lachten met onszelf en de mensen rondom ons en keken ’s avonds Veronica-TV (wat de zoon een geweldige zender vond…tjah…de oudere medemens weet het nog “je bent jong en je wilt wat” zegden wij vroeger 😉 ) Meer moet ik er eigenlijk niet over zeggen, daarvoor maken we foto’s he 😉 Tekst en uitleg bij de foto’s…

 

Gaasbeek: Divine Decadence

En dan moet ik er toch wel telkens op letten dat ik er niet “Decadance” van maak…Maar bon, het gaat niet over een discotheek. Het gaat om de tentoonstelling die in het kasteel van Gaasbeek plaats heeft.

Als opvolger van Sehnsucht (al van 2012 geleden!) zijn de verwachtingen wel hoog gespannen. Ja hoor, het is zeker geen 4 jaar geleden dat ik naar Gaasbeek ben getrokken om er een tentoonstelling te gaan bekijken, in 2013 gingen we ook al eens naar Dillemans kijken, maar toch, het was alweer een hele tijd geleden. De nieuwe tentoonstelling schittert in alle opzichten. Het is geen “klassieke” tentoonstelling zoals we die in de musea kennen. Geen platte voorstelling van werken waarvan de uitleg meer betekenis kent dan het werk zelf of waar het decor zich beperkt tot de klassieke grote zalen met gevulde muren.

Niets van dat!

Deze tentoonstelling is een totaalconcept. Niet alleen de werken zijn van hoogstaande kwaliteit, ook het hele kasteel baadt binnen de sfeer van decadentie, te veel van het goeie en vergankelijkheid. Vanitas-thema’s zijn dus ook nooit ver weg. De dood loert om elke hoek. Om het in sterke bewoordingen te zeggen: dit is een tentoonstelling rond drank, drugs, wilde seksfeestjes, spiritualisme en dood. Maar laat u dat niet afschrikken. Het is vooral, en ondanks de onderwerpen, een zeer mooie tentoonstelling met vele topwerken van hoge kwaliteit. Met respect opgebouwd en zeker niet shockerend. Uitdagend is de tentoonstelling des te meer. Bij elke scene worden al je zinnen aangesproken en uitgedaagd. Toch is dat alles niet meer dan een illusie die je op den duur zelf niet meer onder controle hebt.

Wie houdt van gothic, duistere kantjes of het spookkot op de kermis nét niet spannend genoeg vindt, zal zeker niet bedrogen uit deze toer komen. De “traditionele” liefhebber van hedendaagse schone kunsten ook al niet. Ik heb de hele tentoonstelling gefotografeerd, om maar te zeggen…En als er nog ergens een gaatje in mijn agenda zit, ga ik zeker nog ’s terug…

Divine Decadence, Kasteel van Gaasbeek, nog tot 26 juni 2016. De tentoonstelling is minder geschikt voor -16jarigen. Inkom 10euro tenzij je het boek van de tentoonstelling koopt (20euro) dan krijg je er een ticket gratis bij.