Kwaliteit met de K van Kunst

Ik krijg al eens de vraag: “hoe doe je dat toch… zo fijn werken? Dat moet toch uren tijd kosten? Dat haal je er toch nooit uit?”

Vandaag vond ik het antwoord op deze vraag en ik quoteer:

“Als je focust op de kosten, gaat de Kwaliteit omlaag. Als je focust op de kwaliteit, gaan de kosten omlaag.”

En ik durf te stellen: veel klanten heb ik niet, maar die die ik heb zijn wel erg tevreden.

https://maxvanhemel.wordpress.com/referenties/

Advertenties

Sehnsucht-expo eerste weekend

Het eerste Sehnsucht-weekend zit er op. Ik ben erg moe maar in evenredigheid tevreden. Er kwamen ruw geschat al zo’n 230 mensen naar de tentoonstelling. Het “uitverkochte” concert droeg daar natuurlijk wel flink aan bij maar toch…Het blijft als organisator altijd een gok. Het is een beetje tasten in het duister. Maar met zo’n opkomst en de reacties die we mogen ontvangen van de bezoekers, weten we dat het super goed zit!

Vandaag was er dus het concert met Ensemble Classico. Ze brachten er een exclusief samengesteld programma, gekozen op het thema Sehnsucht. Ik mag wel zeggen dat het ook deze keer recht in de roos was! Ikzelf moest het concert grotendeels missen omdat ik me plots niet zo lekker voelde. Weinig drinken, weinig eten en dan nog jachtig van hot naar her crossen om de mogelijke details nog in orde te krijgen…De druk van de voorbije dagen en de warmte van de zaal (de letterlijke warmte dan), speelden mij parten. Maar met de goede zorgen van mijn madam kon ik na het concert toch weer onder de mensen komen. Ook zeer vereerd dat Stephanie D’Hose kwam spreken. Ook dat was erg interessant!

Ik ben ook blij dat ik weer bezoekers kon verrassen, hen nieuwe dingen laten ontdekken. Verhalen, beelden, mensen,…Tot zelfs de tentoonstellingszalen an sich.

Met dank aan ALLE mensen die hebben geholpen vandaag: Lucas, Karen, Aurélie, Noor, de man van Linda, Linda zelf, Arnold, Carlo, Christine…(als ik u ben vergeten, dan is dat omdat ik u teveel voorbij ben gesjeesd)…en het geduld van Jef 🙂

En dank aan ALLE mensen die zijn langs geweest!! Kan ik op jullie rekenen als ambassadeurs voor de komende dagen? Als je de expo mooi vond, maak dan wat reclame op de facebook, deel deze blog of de pagina van Sehnsucht Drongen en laat ook anderen genieten van wat jij hebt gezien. Het doet hen en ons veel plezier.

Tot gauw?! Kom gerust nog’s terug als je’r zin in hebt!

 

 

200 jaar UGent: wat een weekend!

Een druk maar interessant weekend is het geweest. Op de eerste zaterdag van de maand staat standaard een dagje tekenen bij Vepad te Brasschaat op de planning. Maar ik had mij bij de dorpsdag ook nog laten uitdagen door Dirk. Dirk schildert graag en wil een zelfportret maken. Hij heeft al verschillende keren geprobeerd maar slaagt er niet in de schets op papier te krijgen. Bij de dorpsdag kwam hij bij mij wat raad vragen en zei zo tussen het gesprek door “moest gij zo een schets van mij kunnen maken, dan zou ik daar verder op werken om te schilderen.” Ik kon aan de uitdaging niet weerstaan en zette een schets op voor Dirk.

Maar natuurlijk had ik daarmee nog niets om te tekenen voor mezelf. Omdat over de laatste weken de volle aandacht naar de triptiek ging, had ik nog niets klaargezet. Dus ook dat moest nog gebeuren. Al een geluk dat ik eerder deze week al voor model en dergelijke had gezorgd zodat het enkel nog op tekenen neerkwam.

En dan met de motor naar Brasschaat. Dat is tegenwoordig de meest handige manier om rond Antwerpen te bollen. Ze mogen daar wel denken dat “de rest” parking is maar aan de stilstand op de ring te zien twijfel ik er toch sterk aan of de parking niet in Antwerpen zelf ligt.

Enfin, niet gezaagd of geklaagd, maar wel gezellig getekend aldaar in Brasschaat. Met de gebruikelijke taart van Agnes en de koffiebabbels van Luc is dat altijd een geslaagde namiddag. Deze keer kon ik niet blijven plakken, volk vanavond! Spaghettibuffet a la casa del cielo waar de madam voor gezorgd had (samen met de andere madam en de mijnheer) gevolgd door een…smeuïge ijstaart voor de jarige 😉 Dat het alweer een leuk avondje “onder ons” is geweest met steeds weer een grote diversiteit aan onderwerpen.

Zondag mocht het “iets” rustiger. Na de updates van de digitale media en de opkuis van de avond ervoor heel erg op ’t gemak de stad in om 200 jaar UGent te vieren. Met zo’n massa aan activiteiten was het sowieso al kiezen want alles doen dat zou het plezier en het genot ondermijnen. We kozen voor het Pand achter de Sint-Michielskerk. De uiteenzetting rond Immuno T door Tessa Kerre en het debat van de topdokters UGent kon mij wel bekoren. Het is aanstekelijk te zien hoe gedreven deze mensen zijn en hoe ze enorm complexe materie waar jaren studie op gebeurt op zo een bevattelijke manier kunnen uitleggen. Maar naast de gesprekken was er gewoon nog veel te doen en te zien. Ook voor de allerkleinsten was er de afdeling knuffelziekten, kleurplaten,…en de “enhanced motion” app rond Immuno T, de stereo-microscoop voor het bekijken van fossielen, de tentoonstelling over de geschiedenis van de geneeskunde,… Na 4 uur waren we verzadigd met kennis en gingen we terug huiswaarts wat crashen in de zetel. Of toch…nog even de planning opmaken voor de flyer-bedeling… Wat een weekend!

Pretty in the eighties

Om de zoveel jaren moet het toch nog eens. Die onschuldige tienerfilms uit de jaren ’80 passeren de revue. Daar horen afschuwelijke spin-offs bij, films die je ziet “om er bij te horen”, films die je niet ziet “om er bij te horen”, films die je eigenlijk niet wil zien maar waarvan de muziek zo goed dat je toch gaat, die rosse die eigenlijk best een babe is (op die leeftijd – en dat is wederzijds – ), om nekeer goed te lachen met uw jeugd, omdat uw kinderen nu ook ergens de “gepaste” leeftijd hebben… Of gewoon  omdat het u geen kloten kan schelen en ge goesting hebt om nog eens zo een “verstand op nul Amerikaanse high school”-film wilt zien na een dag werken.

 

Voila, dus ’t was deze week weer zover 🙂

Waarom koop jij kunst?

Als kunstenaar vind ik het bijna evident dat ik kunst – ook van andere kunstenaars – weet te waarderen. Het is dan ook niet vreemd dat ik mij zelf al eens waag aan het kopen van kunst.

Het kopen an sich is niet alleen leuk, de wetenschap dat het beeld met de hand werd gemaakt, authentiek is en straks misschien ergens in huis komt te hangen, vind ik wel spannend. Een beetje het gevoel van vroeger toen je wist dat Sinterklaas op bezoek was geweest en je van de trap afdaalde en vol ongeduld naar de living liep om te zien wat er werd afgeleverd.

Wat mij bij zo’n aanschaf altijd wel motiveert is “de plus” bij het beeld. Zit er een boodschap achter? Is het een ware levensgebeurtenis of is het fictie? Is het een kritisch statement? Komt de kunstenaar op voor de rechten van een bepaalde groep?

Natuurlijk is, voor mij, ook altijd het technisch-artistieke aspect een meerwaarde. Hoe werd het werk gemaakt? Welke specifieke kennis of handigheid was er voor nodig? Hoe maakt de techniek deel uit van de expressie en omgekeerd?

Maar vooral koop ik wat ik zelf mooi vind. Voor zover ik het nog kan betalen want helaas, die Magritte, die is nu echt wel buiten bereik…

Waarom kocht jij ooit een kunstwerk?

Magritte maakte het schilderij “Les Amants” in 1928. De doeken over de gezichten verwijzen naar de wijze waarop zijn verdronken moeder werd teruggevonden. Vermoedelijk sprong ze in het midden van de nacht van een brug in het water. Toen men haar lijk vond was haar slaapkleed over haar hoofd gewikkeld.

PART: milieuvriendelijk de fiets opladen onderweg!

Het mobiliteitsplan is nog niet van kracht en de eerste slimme commerçanten steken al de kop op. Iedereen weet dat Gent voortaan voorbehouden blijft aan de fietsers en voetgangers (bij wijze van uitzondering mag een bus, tram of taxi dan wel eens een passant van de baan maaien, maar goed, laten we ons niet focussen op extremen).

In de laatste jaren zagen we trend al aankomen; fietswinkels en fietsherstelplaatsen boomden in de regio. Vooral in de rand van de zone 9000. Want jah, wie nog naar de stad wil (voor zover je dat nog zou willen), is gedoemd om zich te verplaatsen op dunne banden. MAAR…ook elektrische fietsen komen meer en meer de kop opsteken. En net nu daar heeft de nieuwe firma PART zich in gespecialiseerd. Ik vond dit artikel vorig weekend in De Gentenaar en wou dat toch even delen. Lees verder