200 jaar UGent: wat een weekend!

Een druk maar interessant weekend is het geweest. Op de eerste zaterdag van de maand staat standaard een dagje tekenen bij Vepad te Brasschaat op de planning. Maar ik had mij bij de dorpsdag ook nog laten uitdagen door Dirk. Dirk schildert graag en wil een zelfportret maken. Hij heeft al verschillende keren geprobeerd maar slaagt er niet in de schets op papier te krijgen. Bij de dorpsdag kwam hij bij mij wat raad vragen en zei zo tussen het gesprek door “moest gij zo een schets van mij kunnen maken, dan zou ik daar verder op werken om te schilderen.” Ik kon aan de uitdaging niet weerstaan en zette een schets op voor Dirk.

Maar natuurlijk had ik daarmee nog niets om te tekenen voor mezelf. Omdat over de laatste weken de volle aandacht naar de triptiek ging, had ik nog niets klaargezet. Dus ook dat moest nog gebeuren. Al een geluk dat ik eerder deze week al voor model en dergelijke had gezorgd zodat het enkel nog op tekenen neerkwam.

En dan met de motor naar Brasschaat. Dat is tegenwoordig de meest handige manier om rond Antwerpen te bollen. Ze mogen daar wel denken dat “de rest” parking is maar aan de stilstand op de ring te zien twijfel ik er toch sterk aan of de parking niet in Antwerpen zelf ligt.

Enfin, niet gezaagd of geklaagd, maar wel gezellig getekend aldaar in Brasschaat. Met de gebruikelijke taart van Agnes en de koffiebabbels van Luc is dat altijd een geslaagde namiddag. Deze keer kon ik niet blijven plakken, volk vanavond! Spaghettibuffet a la casa del cielo waar de madam voor gezorgd had (samen met de andere madam en de mijnheer) gevolgd door een…smeuïge ijstaart voor de jarige 😉 Dat het alweer een leuk avondje “onder ons” is geweest met steeds weer een grote diversiteit aan onderwerpen.

Zondag mocht het “iets” rustiger. Na de updates van de digitale media en de opkuis van de avond ervoor heel erg op ’t gemak de stad in om 200 jaar UGent te vieren. Met zo’n massa aan activiteiten was het sowieso al kiezen want alles doen dat zou het plezier en het genot ondermijnen. We kozen voor het Pand achter de Sint-Michielskerk. De uiteenzetting rond Immuno T door Tessa Kerre en het debat van de topdokters UGent kon mij wel bekoren. Het is aanstekelijk te zien hoe gedreven deze mensen zijn en hoe ze enorm complexe materie waar jaren studie op gebeurt op zo een bevattelijke manier kunnen uitleggen. Maar naast de gesprekken was er gewoon nog veel te doen en te zien. Ook voor de allerkleinsten was er de afdeling knuffelziekten, kleurplaten,…en de “enhanced motion” app rond Immuno T, de stereo-microscoop voor het bekijken van fossielen, de tentoonstelling over de geschiedenis van de geneeskunde,… Na 4 uur waren we verzadigd met kennis en gingen we terug huiswaarts wat crashen in de zetel. Of toch…nog even de planning opmaken voor de flyer-bedeling… Wat een weekend!

Pretty in the eighties

Om de zoveel jaren moet het toch nog eens. Die onschuldige tienerfilms uit de jaren ’80 passeren de revue. Daar horen afschuwelijke spin-offs bij, films die je ziet “om er bij te horen”, films die je niet ziet “om er bij te horen”, films die je eigenlijk niet wil zien maar waarvan de muziek zo goed dat je toch gaat, die rosse die eigenlijk best een babe is (op die leeftijd – en dat is wederzijds – ), om nekeer goed te lachen met uw jeugd, omdat uw kinderen nu ook ergens de “gepaste” leeftijd hebben… Of gewoon  omdat het u geen kloten kan schelen en ge goesting hebt om nog eens zo een “verstand op nul Amerikaanse high school”-film wilt zien na een dag werken.

 

Voila, dus ’t was deze week weer zover 🙂

Waarom koop jij kunst?

Als kunstenaar vind ik het bijna evident dat ik kunst – ook van andere kunstenaars – weet te waarderen. Het is dan ook niet vreemd dat ik mij zelf al eens waag aan het kopen van kunst.

Het kopen an sich is niet alleen leuk, de wetenschap dat het beeld met de hand werd gemaakt, authentiek is en straks misschien ergens in huis komt te hangen, vind ik wel spannend. Een beetje het gevoel van vroeger toen je wist dat Sinterklaas op bezoek was geweest en je van de trap afdaalde en vol ongeduld naar de living liep om te zien wat er werd afgeleverd.

Wat mij bij zo’n aanschaf altijd wel motiveert is “de plus” bij het beeld. Zit er een boodschap achter? Is het een ware levensgebeurtenis of is het fictie? Is het een kritisch statement? Komt de kunstenaar op voor de rechten van een bepaalde groep?

Natuurlijk is, voor mij, ook altijd het technisch-artistieke aspect een meerwaarde. Hoe werd het werk gemaakt? Welke specifieke kennis of handigheid was er voor nodig? Hoe maakt de techniek deel uit van de expressie en omgekeerd?

Maar vooral koop ik wat ik zelf mooi vind. Voor zover ik het nog kan betalen want helaas, die Magritte, die is nu echt wel buiten bereik…

Waarom kocht jij ooit een kunstwerk?

Magritte maakte het schilderij “Les Amants” in 1928. De doeken over de gezichten verwijzen naar de wijze waarop zijn verdronken moeder werd teruggevonden. Vermoedelijk sprong ze in het midden van de nacht van een brug in het water. Toen men haar lijk vond was haar slaapkleed over haar hoofd gewikkeld.

PART: milieuvriendelijk de fiets opladen onderweg!

Het mobiliteitsplan is nog niet van kracht en de eerste slimme commerçanten steken al de kop op. Iedereen weet dat Gent voortaan voorbehouden blijft aan de fietsers en voetgangers (bij wijze van uitzondering mag een bus, tram of taxi dan wel eens een passant van de baan maaien, maar goed, laten we ons niet focussen op extremen).

In de laatste jaren zagen we trend al aankomen; fietswinkels en fietsherstelplaatsen boomden in de regio. Vooral in de rand van de zone 9000. Want jah, wie nog naar de stad wil (voor zover je dat nog zou willen), is gedoemd om zich te verplaatsen op dunne banden. MAAR…ook elektrische fietsen komen meer en meer de kop opsteken. En net nu daar heeft de nieuwe firma PART zich in gespecialiseerd. Ik vond dit artikel vorig weekend in De Gentenaar en wou dat toch even delen. Lees verder

Doe mee en maak kerst 2016 de warmste ooit!

Op 25 december organiseert Zoet-zuur een etentje voor mensen die anders niet in de mogelijkheid zijn een gezellig warme kerstdag te genieten (zie onder). Met alleen goede wil komt er helaas geen eten op de tafel of worden er geen cadeautjes uitgedeeld. Het is nodig geld te verzamelen om eten te kopen.

Daarom heb ik beslist dit initiatief te steunen!

Heb jij graag altijd al een échte Van Hemel in huis willen hebben? Dan is dit jouw kans! Tijdens de komende maanden (december tot februari) overwinteren een aantal van mijn tekeningen in mijn atelier. Maar misschien kan ik daarmee jouw interieur wel een originele touche geven. Voor slechts 10 euro/maand “huur” je een Van Hemel voor jouw living, bureau, bibliotheek of slaapkamer. Doe mee en kies snel want “verhuurd” is “verhuurd”. Jouw bijdrage gaat INTEGRAAL en zonder tussenpersonen naar het initiatief van Zoet-zuur en helpt hen die 25 december een kerst waardig te maken voor meer dan 60 Gentenaars.

Haal die Van Hemel nu in huis voor 3 maanden aan 10 euro/maand en contacteer Max via het invulformulier. Het werk kan je zelf komen afhalen of wordt aan huis gebracht en terug opgehaald (binnen een straal van 30 km rond Gent). Ik werk nog aan de volledige voorwaarden maar laat me alvast nu al weten in welk werk je geïnteresseerd bent! Stuur een mailtje naar max.vanhemel@gmail.com en geef die mensen de kerst van hun leven.

hieronder de keuzemogelijkheden:

Vrijwillige bijdragen zijn ook altijd welkom en worden eveneens integraal overgemaakt.

14720524_10211072910365247_6255796058647310043_n

 

Bijbel van 3600 jaar oud

En zo krijgt het verhaal van Lilith (appelvrouwtjes) steeds weer een bijkomende input. Tijdens mijn research heb ik veel interessante bijbelversies en varianten gezien. Dat er nog steeds nieuwe versies worden ontdekt vind ik erg interessant 🙂 Dan nog wel een van 3600 jaar oud…WOW! Is voor mij al even zoete koek dan het evangelie van Judas.

http://www.ancient-code.com/the-kolbrin-bible-a-3600-year-old-manuscript-that-will-rewrite-history/

bijbel

Visite a Liège

In alle drukte had ik nog geen tijd gevonden om ook ’s een blogje te schrijven over onze uitstap naar Luik. Wij gingen er niet om Pokemons te jagen maar wel om musea te jagen 😉

Op het programma de expo Dali en de vaste collectie van het Boverie-museum.

Maar Luik is toch wel meer dan een uur op de trein en om dan nog iets aan de dag over te houden hadden we beslist om het ontbijt op de trein te nemen. Dus moest ons gezelschap mij even doorstaan voor toch wel een half uur zonder ontbijt (mijn voor-ontbijt-mood is niet altijd “gezellig” te noemen). Maar bon, eens op de trein liep het…als een trein 🙂

Ik laat de beelden voor zich spreken. De tentoonstelling van Dali catalogeer ik onder “niet mis” maar dan ook weer niet als “niet te missen”. Om Dali compleet te zien moet je naar Figueres en daar vooral alle expo’s doen (ook die van de juwelen waar in Ekho wordt naar verwezen). La Boverie (het museum van schone kunsten van Luik) zou ik als gelijkwaardig met het MSK-Gent klasseren. Er hangen wel knappe en unieke beelden (waaronder het schilderij van de briefjes van 100 Belgische frank) en ook nog een aantal die herinneren aan het industrieel verleden uit de streek.

De wandeling door het stadscentrum had toch wel wat van een ontgoocheling. Luik vind ik geen gezellige stad. Ze geeft een vuile, grijze, versleten indruk. Een groot contrast met de stationsbuurt die dan weer hypermodern oogt. Luik centrum is niet zo mijn ding maar dat was ’t minste van mijn zorgen. Ik heb sowieso mijn Starbucks trofee-mok binnen!

Vrijhouden van dat verdriet

Besparen! Goed, in tijden van crisis moeten we besparen. Besparen…volgens een welgekend woordenboek is dat:

be·spa·ren (bespaarde, heeft bespaard)

1 zuinig zijn met: licht besparen

vrijhouden van: dat verdriet had ik mezelf kunnen besparen

Dus doen wij hier thuis ons best om te besparen, zuinig te zijn met water, elektriciteit en gas. De wintertemperaturen vielen erg goed mee de voorbij “winter”, geen sneeuw, nauwelijks ijs en ook kort. Alle troeven voor een lager gasverbruik.
Vorig jaar november hebben we ook nog onze CV-ketel vervangen (je weet wel, zo een dure ecologische condensatieketel waarvoor je geen subsidies krijgt van Stad Gent) en terwijl de loodgieter hier toch was, ook de WC en de wasmachine laten aansluiten op regenwater.

Wooohiiii! dit jaar hebben we 6% minder gasverbruik, 4% minder elektriciteit en…hou u vast…

26% minder waterverbruik! (maat, da geloofde dus ni he!)

En dat zien we ineens ook in onze factuur:

Voor Faris moeten we slechts 1euro opleggen en dat schelden ze ons ook nog wel kwijt (hebben ze schrik dat we gaan overstappen ofzo?) en voor Eneco is de opleg slechts 5euro.

En dan heb ik zo iets van…gasten…26% minder waterverbruik en dat vertaalt zich niet in een min-factuur? Dat is toch wel zeer confronterend dat “besparen” feitelijk meer en meer het synoniem is voor “in mijn zakken zitten”. Toch?

 

Zo word je terrorist

sluit 2 meest ordinaire mensen af van de gemeenschap. Zet ze ver van iedereen, niet alleen om te eten, te werken,…maar laat hen ook, onder hun 2 een hele tijd ideeën ontwikkelen.

Hoe langer hoe meer voelen deze 2 mensen zich goed in hun cocon. Hoe langer hoe meer komen ze dichter in hun ideeën. Oh, kijk, erg “toevallig” worden hun banden verstevigd want ze verliezen gelijktijdig hun job, ze delen hun auto, een appartement, hun middagmaal,….Iedere andersdenkende wordt in eerste instantie aanzien als een indringer, na een tijdje wordt deze indringer een struikelblok. Uiteindelijk wordt dat struikelblok de vijand. En de vijand die moet je uitschakelen.

Lees verder

de kostprijs van een kunstwerk in boerentaal

Nu de boeren betogen en de Vlaamse wegen plat leggen om meer geld voor hun melk te krijgen, vroeg ik me af hoe dat bij de kunstenaars eigenlijk loopt. Bekijk het gerust ruim, kunstenaars als in schilders, tekenaars, beeldhouwers,..maar ook schrijvers, muzikanten,…

Kunst moet je doorgaans studeren. Wil je ietwat niveau bereiken dan vraagt dat toch wel een paar jaren. Een job die we meestal niet van vader op zoon, van moeder op dochter hebben mee hebben gekregen en dus dure studies zijn. De studies vragen niet alleen inschrijvingsgeld maar kosten doorgaans nog wat extra omwille van het materiaal waarmee wordt gewerkt. We zitten niet meer in de kleuterklas en wie kwaliteit wil afleveren moet dan ook met professioneel materiaal gaan werken. Na jaren studies en vele experimenten studeer je af en…sta je nergens.

Dan begint het want je wil nu eindelijk die frisse lucht aan inspiraties door je aderen loslaten en eindelijk kan je iets gaan maken waar niemand een score over geeft. Maar…dat kost geld. We blijven investeren. We kopen materiaal, we betalen een model, we produceren iets, we herbeginnen een paar keren om tot iets afgewerkt te komen en dan willen we ons werk tonen aan de grote mensenwereld. Maar eerst nog een paar lijsten kopen om het werk mooi voor te stellen. We (s)leuren met ons talent van galerij naar galerij en proberen in tussentijd iets te bereiken door toch maar met de lokale amateurclub ten toon te stellen. Eindelijk die ene galerij die je toch wil opnemen. Oei, dat kost een forfait en een vet percent van de verkoop.  Geen garanties op verkoop.

14 dagen later ben je blij want van de 10 ingediende werken werd toch eentje verkocht en je hebt al op z’n minst je vervoerskosten terug.

En zo gaat het voort tot je op een moment tot dat hele kleine tipje van de ijsberg hoort waar enkel nog hypergrote bedrijven jouw werk gaan kopen en dat dan weer niet doen omdat ze het ook mooi vinden, gelijke zielen willen zijn, neen, ze kopen jouw werk omdat ze het hypen om er later nog meer geld uit te slaan.

Kortom, kunstenaar zijn, dat kost veel geld en de omzet (ik durf nog niet te spreken van winst) is zeker niet in verhouding tot de productie. Maar zie je er wat ongewassen en ondervoed uit, dan ben “een echte” kunstenaar. Het is ook nog steeds gebruikelijk om, als klant, aan de kunstenaar te vragen of er niet een beetje af kan.

Dus mijn lieve Vlaamse boeren, jullie hebben groot gelijk om te betogen voor meer winstmarge. Ik geef u de tip om als eerste investering een kunstwerk te kopen. Met veel graagte maak ik voor u een tekening van uw favoriete koe.

dairy-cow-cuddle

Waarom moet tentoonstellen met een sociaal doel in Gent voor de stad geld opbrengen?

bericht van 7 april – tot nu toe zonder enige reactie

Geachte schepen,

Een hele tijd geleden reserveerde ik het landgoed de Campagne voor een expo. Zoals van gewoonte om er een grote overzichtstentoonstelling te geven van ART-tistkunstenaars. ART-tist is een vrij collectief van bekende namen die (1) de jeugd mee willen steunen door telkens ook nieuwe namen op de affiche te brengen en (2) ook het goede doel steunen. Bij de laatste tentoonstelling was de confrontatie met het jeugdig talent een zeer verrijkende beleving. De jeugd heeft immers minder financiële middelen om te exposeren en kunst maken kost al snel veel geld. Wat de goede doelen betreft hebben o.a. al “Artsen zonder grenzen”, diverse schoolprojecten, “Music for life”,…onze steun genoten.

Tot mijn grote verbazing werd bij de reservatie van de Campagne nu expliciet gezegd dat bij (poging tot) verkoop er sowieso al 100euro aangerekend wordt.

Ik vind het spijtig dat wanneer we, als kleinere organisatie, zoveel moeite doen om zowel de jeugd als het goede doel te ondersteunen en we daarbij een prijskaartje onder onze werken zetten (wat nogal logisch is wanneer je wat geld wil inzamelen voor bvb de strijd tegen mucovisidose) we nog’s met 100euro minder moeten starten. Immers een tentoonstelling kost wel wat geld, niet alleen de werken, de lijsten, maar ook de openingsreceptie, promotiemateriaal. En deze bijdrage is zonder enige garantie op verkoop, want ja, er zijn al tentoonstellingen geweest zonder verkoop.

Bij deze wil ik u daarom vragen om toch een uitzonderingsregel in te voeren naar verkoop op tentoonstellingen in receptie ruimtes toe. Eén praktisch voorstel zou kunnen zijn dat de vooropgestelde 100euro, in geval van verkoop voor het goede doel, moet worden doorgestort naar dat goede doel. Overschrijvingsbewijs kan worden voorgelegd (dat moet trouwens ook met de verzekering zo). Maar misschien zijn er wel andere praktisch haalbare oplossingen om het geld voor het goede doel niet zomaar in de grote pot te laten verdwijnen.

Ik lees graag hoe u erover denkt.

Alvast bedankt voor al uw inspanningen rond cultuur. Ik mag van harte zeggen dat er wel veel positiefs is veranderd sinds u er bent.

Vriendelijke groeten,

Max

Of hoe cultuur je kan redden uit armoede

En dan vind ik Facebook weer te vluchtig om zo een interessante boodschap zonder meer te laten voorbij gaan. Een gamma aan opties biedt zich aan: de “status” delen of…hem in een blog gieten en zodoende toch iets duurzamer maken dan die status van de dag. Met dank aan Celia Ledoux. “Ik zit aan een minimumloon. Maar in mij, diep in mij zegt er iets dat ik niet in armoede leef omdat ik mij zo, maar zò gelukkig voel. De vrijheid die ik nu heb, het genieten van voorstellingen. Ik kan dat geen armoede noemen. …Ik vind dat ook een heel vies woord trouwens, armoede”. Zeg het, man. tutti_fratelli

http://www.een.be/programmas/cafe-corsari/ik-haat-het-woord-armoede

Waar ik wil nog wil aan toevoegen dat men de quotes ook niet moet omdraaien en stellen dat door mensen in armoede te linken aan een toneelgezelschap alles opgelost is…En dat cultuur niet zomaar een overbodig onderwerp is waar men zonder gevolg kan in besparen

En toen werd het stil aan de tafel

Momenten aan de tafel zijn doorgaans momenten waarop we vertellen over wat we gedaan hebben en welke plannen we nog op onze agenda staan hebben en hoe we ons zullen organiseren.

Maar zaterdag is, op normale weekdagen, ook het moment waar we de middag overbruggen met wachten op Junior die terugkeert van de Kunstacademie, de vrouw des huizes die zorgt voor het eten en ik die meestal ook wel iets van de “to do-list” opneem. Aangezien we het niet zo hebben voor de top30 op radio2, staat de radio bij ons op radio1 en het programma “Interne keuken”.

ik_foto_lach

Dat was deze middag niet anders, alleen – omwille van de vakantie-, is er geen academie en zaten we met z’n allen te luisteren naar “the best of Interne keuken”. Niets bijzonders te melden tot het laatste halve uur wordt ingezet met het verhaal van een ex-para die vertelt over zijn missies en voornamelijk over zijn leven na het leger. We luisterden met aandacht naar het eerste kwartier maar ook met niet meer aandacht dan bij andere onderwerpen.

Plots krijgt het gesprek een totaal andere wending wanneer de para vertelt over een groepssessie die moet helpen om het oorlogstrauma te verwerken. Een doodse stilte ontstaat wanneer para, slachtoffer en moordenaar met mekaar oog-in-oog komen te staan.

Luistert u zelf even naar het aangrijpend interview…En Reginald Verhofstede, ex-para, over droom en daad, gruwel en vergeving.

 

Rockabillyday 2013

Gisteren een dagje Rockabilly gedaan. Voor het eerst en ‘k moet zeggen dat het (achteraf gezien) zeker de moeite waard was. Volgend jaar ga ik er opnieuw naartoe.

WP_000127

Toffe sfeer en vele fijne mensen ontmoet en gesproken. Met mijn “blote poep” had ik veel bekijks zowel bij de grapjassen als bij de oprecht geïnteresseerde mensen. Maar zowel met de grapjassen als met de “fans” was het telkens een zeer leuke babbel.

En dan nog die speciale sfeer he. Drie grote weides vol met oldtimers (auto’s en moto’s), vele kraamkes (waar ik mij blauw zou kopen aan toffe retro-hebbedingetjes) en de hele dag door swingen op de beste rock ’n roll muziek onder de zon. Wat wil ne mens nog meer?

Volgend jaar terug gaan he! 😉

Philips Blu-ray 5500/12 review

Ik kocht dit model ter vervanging van onze eerste LG BRspeler (ook al met DLNA en diverse opties). Ik gebruik het toestel nu 3 dagen.
In eerste instantie waren we zeer enthousiast. Meer internetapps, één afstandsbediening met onze televisie, draadloze internetverbinding,…

Toch had ik al snel 2 bedieningen in de hand om details van het verloop van de film aan te passen (bvb resterende tijd). En dan op ongeveer 3/4 van de film viel de verbinding (?) uit waardoor de film stopte. De verbinding werd onmiddellijk hersteld maar de film opnieuw opstarten en doorspoelen (in Divx) tot het gewenste tijdstip bleek niet mogelijk. Tot zover onze eerste “film”-avond.

Bij een volgende gelegenheid bleek het beeldformaat alle kanten uit te gaan of de ondertiteling werd onzichtbaar.

Inmiddels heb ik al verschillende (soorten) schijven geprobeerd en stel vast dat niet-originele schijven niet spelen. De functie DVD-R werkt dus niet.

Kortom de Philips BR5500 weigert regelmatig dienst. Gekopieerde DVDs worden niet afgespeeld. De functies <<, /<,>\ en >> doen het niet met een divx-film en zopas stelde ik vast dat ook mp4-formaten niet worden afgespeeld (worden wel afgespeeld bij de LG). De menukeuze is superklein waardoor de leesbaarheid vanop afstand vreselijk moeilijk is. Duidelijke pictogrammen zoals bij LG ontbreken.
Bij ons heeft de LG inmiddels terug z’n plaats herwonnen en ligt de 5500/12 na amper 3 dagen in bezit (en 150euro later) al op zolder. Mijnheer Philips zal tevreden zijn met mijn geld, ik ben niet tevreden met zijn toestel. (PS: ook upgrades verhelpen de zaak niet, zelfs onze Samsung *het slechtste merk ooit* DVD-speler doet beter).

PS: de zin “verander uw smartphone in een afstandsbediening” is niet van toepassing op Windows-phone. Dat zullen dan wel stupidphones zijn *OK, daar kan ik mijnheer P misschien nog gelijk geven*

Toch nog effe kijken naar de originele site?

 

Nokia Lumia 800 review

Sinds een paar maanden ben ik de “gelukkige” eigenaar van een Nokia Lumia 800. U weet wel, die éne Windows-phone waarmee Nokia (eindelijk) de concurrentie met Apple en Samsung wil aangaan.

Mijn vorig toestel was een Nokia Navigator 6610 waarvan ik er 2 moest verslijten omdat het eerste toestel was gecrasht na een softwareupdate (!?!). Maar al goed, u weet dus dat ik zal vergelijken met het gebruik van de N6110 omdat er toch ergens moet vergeleken worden en we ook geen “duur” toestel met een “goedkoop” toestel moeten vergelijken.

Qua prijs zitten beide toestellen (gerekend op de oorspronkelijke aankoop) dan wel binnen dezelfde categorie. En als je binnen het segment van de duurdere toestellen zit, dan mag je toch al enige verwachtingen stellen. Verwachtingen in de zin van “verbetering”. Maar u raadt het al, wat mij betreft, is dat niet altijd het geval.

Het toestel oog wel heel erg mooi. Qua design is het een leuk stuk. De Lumia 800 ziet er prachtig uit. En voor wie wil is er ook nog een blauw of wit beschermrubbertje rond het toestel. Ik koos voor het sobere zwarte. En die rubber vind ik wel een meerwaarde. Zo kan ik de telefoon, zonder dat hij wegschuift, op het dashbord van de auto of scooter klemmen. Handig wanneer je de GPS gebruikt.

Qua scherm, grootte, helderheid en resolutie is de Lumia 800 wel een grote vooruitgang tov N 6110. Een film bekijken op de Lumia is op zich geen enkel probleem. En het is ook lekker handig wanneer je wil gaan surfen. Want de Lumia 800 is (bijna) een kleine tabletPC waar je ook mee kan bellen. Eens je maar ook ergens een internetverbinding kan krijgen opent deze GSM een wereld aan mogelijkheden.

Wat de apps betreft zal ik niet kankeren over de 10.000 aps minder dan de andere systemen. Aps worden dagelijks verder ontwikkeld en die die je regelmatig al eens gebruikt  staan er op. Ik ben niet echt van het type om mijn bankrekeninguittreksels te gaan checken via de GSM. ‘fin Ieder zijn ding. Ik denk dat ik de buienradar nog ’t meest van al gebruik.

Over de GPS-functie valt echter meer te vertellen. Op de N6110 reed ik met de Route66 kaarten. Zalig. 200% correcte kaarten, goede wegaanduidingen (vooral bij de in- en uitvalswegen), extra’s rond het punt waar je je bevindt, alternatieve wegen (bvb als je te voet gaat ipv met de auto), wegblokkades zijn instelbaar, keuze tussen “de kortste” of “de snelste” weg (wat ik eerlijk gezegd een beetje beperkt vindt, men zou ook een “interessant evenwicht” kunnen programmeren),…

De Lumia schiet hier duidelijk te kort. De kaarten zijn beperkt en soms onduidelijk (wegens gebrek aan rijstroken). Wegblokkades zijn niet in te stellen. De keuze van de wegen lijkt me soms wel een mysterie. Grote omwegen verschijnen op het scherm waarbij je je de vraag kan stellen hoe dat toch maar kan komen. Lumia kiest ook altijd resoluut voor de weg waar je’t snelste kan rijden, wat dan ook dikwijls ver weg is van “de snelste weg”, laat staan van “de interessante weg”). Een weg uitstippelen als voetganger of fietser is niet mogelijk met de GPS-functie. Nokia heeft wel een app “Nokia kaarten” waar je wel op een plan kan zien waar je je bevindt en waar je een weg kan uitstippelen als voetganger of automobilist. Maar die functie geeft je geen begeleiding tijdens de verplaatsing én je moet er de hele duur van het traject een internetverbinding voor hebben. De kaarten van deze app staan immers niet op het toestel maar worden online “gestreamd” naar het toestel.

Nog meer last met dit toestel heb je wanneer je het als een zakelijk toestel wil gaan gebruiken. Bvb. om Word of Excell documenten op te stockeren. Geen “sync”-programma meer waar je op je PC een exacte kopie van de bestanden op je toestel hebt. Waar je dan zodoende ook zonder het toestel aan documenten kan werken om ze dan later via de GSM te raadplegen of te transporteren. Neen. Bij de Lumia moet alles online. Dus via Google of iets anders door te sturen naar het toestel. O ja, er bestaat een programma “Zune” die data overzet, maar dat programma beperkt zich tot audio, video en foto. Geen tekst of spreadsheetdocumenten. Een zwaar minpunt.

Mailboxen lezen zijn een handigheid op de Lumia. De mailboxen (en dat mogen er verschillende tegelijkertijd zijn) komen vlotjes binnen. Alweer heb je hiervoor een internetverbinding op het toestel nodig.

Maar is dan berichten typen of antwoorden op deze berichten alweer een hel. Wegens het ontbreken van een toestenbord en de hele kleine toetsjes is het al niet zo eenvoudig om zaken in te typen, de schermgevoeligheid is zo hoog dat wanneer je in de trein of auto zit je constant naast het lettertje zit dat je eigenlijk wou hebben. Maar daar heeft men bij Nokia iets op gevonden! Men heeft een autocorrector ingevoerd. Dus, net zoals in Word, heb je een verkeerd woord getypt, dan wordt dat gecorrigeerd door een bestaand woord dat er erg op lijkt. Dus ook al uw afkortingen worden vervangen door andere woorden. Zo wordt bvb OK (een ongekend woord in de woordenlijst) standaard vervangen door “ik” wat je dan telkens weer moet wissen en terug OK typen (de 2e keer corrigeert het toestel niet meer). Overdreven omslachtig en niet instelbare autocorrectie. Reken dus maar op een aantal nutteloze SMSberichtjes wanneer je met dit toestel werkt.

De mailboxen brengt me tot de connecties. De Lumia verbindt zich snel met elk netwerk (voor zover ge ’t paswoord hebt). Maar helaas kan ik op het thuisnetwerk niet aan mijn eigen netwerkschijven om zodoende ook naar films, documenten of foto’s van ons netwerk te kijken. Er is nu een betaversie van een app om vanaf de Nokia documenten raadpleegbaar te maken (bvb op uw televisie de foto’s op uw Nokia te bekijken), maar er is geen connectie in de andere richting (dus niet om Nokia data van een netwerkschijf te laten lezen). Die data moet dus steeds ergens op het internet staan. Een zeer omslachtige handel…

En dan is er nog de ergerlijk omslachtige ergonomie. OK, alles loopt gestructureerd. Mooi via een top-downmenu en alles superlogisch. Dat is wel een verbetering tov de N6110 die al eens fucnties door mekaar kletste. Op Lumia staat alles goed in menu’s verwerkt. MAAR het duurt en duurt vooralleer je op de juiste plaats terecht komt. Een gemiste oproep? Vroeger zag je de melding op het scherm, klik erop, kreeg de melden “terugbellen?”, groene knop en het rinkelt al. Nu zitten daar onnodig veel stappen tussen. Het ontbreken van de gekende “groene” en “rode” toets is soms best verwarrend wanneer iemand je belt in een meeting en je die wil “afwijzen” en je enkel de optie “opnemen” op het scherm ziet verschijnen.

De Nokia 6110 had dan ook zelfprogrammeerbare toesten wat ik nu wel een beetje mis, maar goed, daar kan ik nog mee leven.

Mijn conclusie: ik zou geen Lumia 800 meer kopen. Voor zoveel geld extra is dat geen meerwaarde omdat ik het toestel vooral gebruik als een “offline draagbare PC”. Mocht ik mijn zoon aan het woord laten, dan zou die de aankoop zeker de moeite waard vinden gelet op de status, de vele spelletjes en de vele online mogelijkheden.

Kortom, wat mij betreft, is dit een kleine tabletPC waar je ook, en eerder toevallig, kan mee telefoneren. Wie een Lumia koopt, kan er maar best en ineens ook een flink data-abonnement bij nemen.

de tovermuts

daar stond ze
en ik een beetje verder.
voor zo’n lach vol leven,
zou je je winnend lotto-ticket afstaan

met ’t goedkoopste excuus allertijden werkte ik me
over de afstand
"en jij bent?", zei ik nogal idiootweg
eerste maal

we hadden het wel meer dan een kwartier over
alle kalveren van de wereld
konijnen sprongen uit mijn hoed
tot hij leeg was
en ze lachte
andermaal

"pintje?" vroeg ik op de meest onhandige manier
"ha, sorry, geen tijd vanavond, al iets anders…"
"mail me"

ik gaf haar m’n geïmproviseerd kaartje
ze ging
en dat deed ik ook
verkocht

Konijn20april200420a11