Le fromage

Lang leve de familiefeestjes waar nog zo van die goede papieren tafellakens worden gebruikt. Want op een zeker moment duikt er altijd wel ergens een balpen op en dan is het een wel erg verleidelijk om te verdwijnen in je eigen wereld. Het begon allemaal met een ballon…

Advertenties

Daumier: La Parade du Saltimbanque

De pasteltekening met contouren in houtskool is gemaakt naar La Parade du Saltimbanque van Daumier. Daumier is een kruising tussen een cartoonist en een kunstenaar. Soms zijn zijn beelden spottend, grappig soms erg mooi. Ik hou wel van de circustaferelen uit zijn werk. Deze is er zo eentje van.

Uitdaging

Deze tekening was voor mij een hele uitdaging. Daar waar ik doorgaans (bij covers) schilderijen teken, is dit een echte tekening. En voor het eerst word ik daarbij geconfronteerd met een rechtshandige versus een linkshandige tekenaar. De inkleuring bij Daumier is in een andere richting dan de mijne. Ik heb het op zijn linkshandige gedaan maar moest zo nu en dan toch mijn blad eens draaien.

Ook de kleuren waren een uitdaging. Het origineel papier is vergeeld met de tijd. De kleuren zijn vaal. Het mijne is natuurlijk wit en de kleuren zijn fris en helder. Ik heb er lang over gedaan om een papier te vinden dat niet vergeeld onder de zon. Nu heb ik er zo een en moet het kunstmatig vergelen. Het is bijna niet te zien op de foto omdat het fototoestel het overmatige geel weg filtert.

Het was een interessant en leerrijk project met veel diepte in de tekening. En een bittere ernst naast de grappige setting.

Cover: Daumier: Parade de saltimbanques

Als kunstenaar voel je je dikwijls alleen staan. Duizend vragen flitsen door je hoofd. “Ben ik goed bezig? Zal dit idee aanslaan? Wat zullen de reacties zijn? Zal er verkoop zijn?…” Elk werk is een test, een eindexamen voor een onverbiddelijke jury van duizenden mensen.

Maar dikwijls is niet altijd. Met de jaren heb ik mijn “fanclub”. Soms zijn ze laaiend enthousiast en maken ze openlijk promo voor mijn tekenwerk. Soms zijn het stille genieters achter het scherm.

En dan heb je dat kleine groepje van mensen die je steunen, duwen, vooruit helpen. Ze zijn mijn “crew” en even belangrijk dan het werk dat ik maak. Zonder hen, geen tekening. Twee van die mensen zijn Luc en Jan. Luc heeft me kansen gegeven die ik allicht zelf nooit had kunnen hebben. Jan die stelde mij voor aan zijn grote boekenkast waar ik helemaal mijn gang mocht gaan. Eén van die boeken lettert “Daumier” op de cover. “Voisins de Paris” is de eigenlijke titel. Honoré Daumier is een tekenaar van medio 1800. En het boek inspireerde me tot deze cover2cover (in opbouw)…

Alle kientjes blaai!

Juf: “Oh, Junior² zegt me dat zijn papa kunstenaar is…”
Max: “Soms 🙂 ”
Juf: “Ik vroeg me af of het mogelijk is om nog een tekening te maken voor in de klas. Dat zou geweldig zijn…”

en het werd (bijna) zomer….Langhors, papier op hout, kleurpotlood, 180x65cm maar vooral heel veel blije gezichten!