321/365: Zonder uitleg

Dat ik er geen uitleg over geef (over deze tekening). Misschien moet je mij ’s vertellen hoe je deze tekening ervaart.

 

312/365: verbeterproces

Ik laat enkel een tekening inlijsten wanneer ik er écht tevreden over ben. Inlijstingen zijn duur, tekeningen zijn duur, modellen kosten geld, exposeren kost ook geld. Dat alles bij mekaar geraapt wordt een werk dus behoorlijk prijzig wanneer het onder de kostprijs te koop wordt aangeboden.

En soms, na jaren, denk ik dat ik het beter had kunnen doen. Groeien is een proces (maar dat kent iedereen die beter wordt in zijn job). Deze tekening was goed maar het kon beter. De linkse donkere vlek toont een aanpassing zoals ik ze zag.

307/365: 1948

Het Bruegeljaar was bijzonder inspirerend. De kopie van de toren van Babel was als eerste klaar. Aansluitend maakte ik een eigen versie van de toren. De toren die (voor mij) staat voor het verderf van de mens, het gebrek aan samenhorigheid en teamgeest. In schetsen maakte ik “de zwarte toren” eerst in grafietpotlood maar achteraf testte ik of kleur het effect dat ik wou bereiken zou versterken. Dat bleek niet zo te zijn en aldus werd de definitieve versie een donker-zwarte toren met links onderaan een verwijzing naar Bruegel’s magere jagers in de sneeuw.

De verwijzing op de ICU als firmanaam bovenaan op de toren verwijst naar “Big Brother” uit het bekende “1948” van Orwell.

303/365: de engel

Theater en drama, ik heb het er al meermaals over gehad. Na meer dan 300 blogs herhaal ik mezelf. Dit is een van eerste grote theatrale tekeningen. 3 vrouwelijke modellen, 1 man. In feite is de man een engel. Als je goed kijkt zie je op de achtergrond een lichte schets voor vleugels. De tekening is nooit verder afgewerkt dan hieronder. Na 3 maanden ben ik er mee gestopt.

Iets waar ik telkens op toezie is dat elk model in alle respect wordt voorgesteld. Deze compositie zit zelfs zo in mekaar dat ze Facebookproof is 😉

298/365: de grote foto

Nog eentje met een foto van David Hamilton als basis. Het zijlicht maakte het me in 1997 nog behoorlijk lastig; het was toen voor mij ook niet meer dan een effen donker vlak. Dat zal ook wel aan de resolutie van de foto’s die in die tijd op het internet te vinden waren. Een foto van 150kb was toen al een “grote” foto. Maar desondanks ben ik wel blij met het resultaat. Zoals altijd is het meer de expressie die me triggert in het maken van de tekening.

294/365: rookpluim

In de jaren stillekes…toen treinen nog rookpluimen voor zich uitstootten en die pluimen veranderden in bustes van mooie vrouwen…