A little left the centre

Deze week zag ik in een Facebookgroep een oproep naar mensen die graag willen meewerken aan een wetenschappelijk onderzoek. Ik ben zo niet into pillen uittesten en zo dus meestal laat ik dat aan me voorbij gaan. Maar deze oproep ging over een studie van het brein. Na 2 hersenschuddingen vind ik dat een bijzonder interessant onderwerp. Hoe het brein ons doen en laten stuurt maar ook in de war kan sturen, boeit me sindsdien erg. Vooral omdat ik aan de lijve mocht ervaren dat wat voor de buitenwereld niet zichtbaar is, ook niet bestaat.

Ik stuurde een berichtje om te laten weten dat ik wel wou meewerken. Dezelfde dag nog kreeg ik een vragenlijst om uit te maken of ik rechtshandig of linkshandig ben. 8 vragen. Ik omcirkelde 6x rechtshandig (ik doe bijna alles rechts) en 2x links (schrijven en gommen). Dat maakte mij plots “ongeschikt” voor het onderzoek. Wat al vanzelfsprekend de Gauss-curve vernauwd tot de middelmaat en het onderzoeksresultaat dan ook enkel geschikt maakt voor die ideale groep.

Interessant. Maar vooral inspirerend. Meteen maakte ik deze tekening. Wat je allemaal mist wanneer je niet tot de middengroep behoort…

La farce

Hoe meer ik me richt op dat surrealisme hoe meer ik er het plezier in terug vind dat ik vroeger – in mijn studententijd – kende bij het maken van cartoons. Ik lig er nog niet slap van onder de tafel (wat toen wel al eens kon voorvallen, zelfs nog voor ik 1 streep had getrokken) maar ik vind het best leutig om te doen. Hoe meer ik er maak, hoe verfijnder ze worden. Althans, dat vind ik toch zelf. Daarom deze die ik met veel plezier de titel “la farce” mee geef.

edf

Het truukje

Ik vergelijk tekenen dikwijls met voetballen. Het is niet “een truukje” dat je zomaar uit de mouw schudt. Het vraagt training, techniek, kennis, inzicht en vooral veel, heel veel ervaring. Om naast het fijne werk de handeling van het snelle schetsen niet te verliezen, maakte ik op deze erg regenachtige dag deze tekening. Met Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (Beatles) & The Final (Wham!) als sfeermakers en oppeppers.

Lore op de fiets

Het is me wat…zo tussen projecten zitten en er niet kunnen aan beginnen. En dat kriebelen om te tekenen, dat stop je niet zomaar.

In de regel contacteer ik dan een model uit mijn bestand en maak navenant een tekening. Dat sust de drang en houdt de training op niveau. Deze keer pakte ik het anders aan en deed een oproepje op de Facebookgroep van Mariakerke. De mama van Lore zag het bericht en Lore reageerde dat ze wel met de koersfiets van haar papa wou poseren.

Zo kwamen Lore en de fiets op deze tekening terecht. En om maar te zeggen dat haar mama ook wel een toffe madam is.