Corona 2: Lokale cultuur virtueel failliet :'(

Corona maakt het de cultuursector niet gemakkelijk. Die van de podia kennen hun weg in de media en perskoppen. Die van de beeldende kunsten zijn al om te beginnen niet georganiseerd (ze beschouwen mekaar clichématig voor mekaar als pestleiders die mekaars broodwinning afpakken) maar hebben daarnaast meestal niet zo’n medianetwerk klaar staan om hun stem te laten horen.

Indoor expo’s zijn al maanden verboden, behalve dan voor de musea die er zelf massa’s subsidies tegenaan gooien. Kunstmarkten zijn, net zoals alle markten, lang geweerd en de maatregelen die vandaag gelden voor de organisatie van markten creëren – laat ons eerlijk zijn – niet de sfeer die een mens zoekt op een kunstmarkt. Maar het moet, het is voor uw en mijn gezondheid. We willen geen zieken, we willen zeker geen doden.

Cultuursubsidies zijn enkel voorzien voor de grote dozen en happy few die het zich kunnen permitteren om geen andere job (hoe vraagt u dat ook weer: “en wat doe je voor werk?”) aan te nemen of buitenlanders. Tenzij je al leeft van een uitkering waardoor je niet hoeft te “werken”. Enfin, de politiek heeft er dus geen bal van begrepen. Zelfs de Gentse schepen van cultuur vond het niet nodig om te reageren, laat staan antwoorden op mijn vragen naar initiatieven. Het programma 2019-2020 voor de kunsthal spreekt voor zich. Vergis u niet, “Post Collective” is een “Gents” collectief met kunstenaars uit Buryatia, Australië, Griekenland, Syrië, Irak, Iran en Polen…niet echt “Gents” of lokaal te noemen. Maar de Gentenaar spendeert er wel zijn/haar belastinggeld aan.

Ik deed nog een poging met een opluchtexpo in de straat maar ook daar, behalve de toevallige passant, weinig succes. En mijn straat ziet er dan ook weer niet het ideale decor uit om de tekeningen tot hun recht te laten komen. Resultaat: mijn laatste investeringen in panelen leveren geen verkoop of opdrachten op en dat brengt er mij toe dat de zaken niet draaien. De bankrekening windt er geen doekjes om: Max is virtueel failliet! Als er voor eind van de maand geen perspectief komt, dan schroeven we dit voor een hele tijd terug naar niveau “seniorenhobby”. Dat is dan spijtig voor de jarenlange investeringen in het tekenwerk, de kwaliteit en de expo’s, de gezelligheid, de blogs, maar wat niet kan, kan niet.

Opiniestuk: Examens anno 2020

Het is lang geleden dat ik nog ’s een maatschappijkritisch bericht heb geschreven maar nu mag het toch nog eens…

Duizenden studenten starten vandaag of weldra met de examens in een examenkamp. Of ze zijn al gestart. Met de coronatoestanden wordt angstvallig gezocht naar oplossingen over het gebrek aan infrastructuur dat de scholen hebben om de studenten (letterlijk) te roosteren.

Ik laat er geen gras over groeien: examens zijn de meest debiele manier om iemand te testen op zijn kennis. Die die het best kunnen kakelen zoals de prof scoren doorgaans de hoogste punten, of ze het nu begrepen hebben of niet. Dit gecombineerd met een onmetelijke dosis stress die in het echt nooit zo hoog ligt, vind ik examens iets wat snel moet worden afgeschaft…

Dat was voor de coronatijd. Nu mét de corona wordt het alleen nog erger! Docenten houden gelijk dictatoren vast aan hun armzalig bestaan en de pietluttige machtsdroom die ze hebben. Nazigewijs draaien ze de rollen om en stellen studenten logistieke problemen voor die ze zelf niet meer kunnen oplossen. Examens afleggen via het internet dan maar. Ja, we volgen. Het zijn immers coronatijden. Maar dan komt de kat op de koord. De student moet werken in een afgesloten kamer waar hij/zij alleen in zit, er mag geen enkel middel tot externe communicatie – behalve dan de rechtstreekse internetverbinding met de examinator – aanwezig zijn, overbodige zaken als tweede scherm, een vaste telefoonlijn etc moeten de ruimte uit. Dan moet tijdens het examen de ruimte de hele tijd 360° inkijkbaar zijn: de ruimte achter de student, de ruimte voor de student, zijn scherm moeten zichtbaar zijn. Een GSM (bvb om de internetverbinding te maken met de computer) is niet toegestaan. Voor mij is enkel nog het toilet een geschikte plek om een examen af te leggen.

Enfin, we hebben er ons hoofd over gebroken en misschien (hopelijk) hebben we het goed gedaan. Maar beste docenten, vinden jullie nu zelf niet dat alle planeten om de zon moeten draaien? Uw licht is inderdaad wel belangrijk maar ge moet nu ook niet overdrijven. En mag ik even eerlijk zijn…De leerstof die u meegeeft heeft een levensduur van…3 jaar? 5 jaar? De student die zijn materie niet kent, die gaat ook niet in de firma blijven werken. Kortom, testen ja zeker, maar blijf een beetje redelijk aub en doe het eens op een menselijkere manier.

BLIJVEND ACTIEF: Max Van Hemel

Wat doen kunstenaars in quarantaine? Ik pikte de vragenlijst van Kunstpoort en geef mijn antwoorden.

K: Welke creatie staat er voor het ogenblik op stapel? 

Omdat het tijdens deze coronaperiode niet mogelijk is samen te werken met modellen staat zo goed als alles on hold. (ik heb ooit over virtueel poseren gedacht maar het is er nooit van gekomen). Dus komen er geen tekeningen vanuit nieuwe ideeën. Gelukkig heb ik wel nog een archief waar ik kan uit putten. Dus maak ik tekeningen aan de hand daarvan. Dat is tot zo lang mijn papier en potlood-voorraad strekt natuurlijk want ook van mijn voorraad hang ik af.

Het eerste tekenresultaat heb ik toepasselijk “Lady Corona de eerste” gedoopt. Er volgt nog wel eentje ergens volgende week ofzo.

Na de 2 Bruegels kriebelt het wel om er nog een derde te maken of een Jeroen Bosch…maar dat idee zou de corona moeten overstijgen. Zo lang wil ik niemand binnen houden.

Maar de blogs en de kunstweetjes die gaan wel door. Nu juist door de crisis heb ik wat meer tijd om opzoekingen te doen, dingen te bekijken of te lezen.

K: Is je nieuw werk gerelateerd aan de Corona crisis?

Neen, niet echt. Een bacterie inspireert me niet zo. Ik werk meestal wel lang (een paar maanden) aan de voorbereiding van een werk.
Of misschien wel in de muziek, ik kan wel elke dag een liedje vinden waar ik de titel kan aanpassen: “Corooonaaaaa…I just met a girl named Coroonaaaaa…” 😉

K: Ben je intensiever met kunst bezig dan voor covid-19?

Niet intensiever. Maar zeker ook niet minder. Ik heb altijd gesteld dat kunst maken meer is dan wat tekenen. Net zoals in de sport moet er blijvend getraind worden en “vanuit uw kot” kan je duidelijk ook vanop de rollen in de garage kunst maken 🙂 Het is absoluut wel zo dat ik mensen, interactie, nodig heb om te komen tot creëren. Soms worden dat eenvoudige portretten, soms zijn het meer verhalen. Geen mensen = geen verhalen…lang moet het dus ook weer niet gaan duren.

Wat ik wel bewust heb geminderd is Facebookgebruik. Dit tweeslachtig medium die graag gesponsorde berichten ziet maar liever geen (naakte) kunst, die laat ik nu even voor wat het is. Alleen de blogs verschijnen nog op Facebook. Dat brengt op zich al enorm veel rust.

K: Is het maken van kunst een noodzaak, een manier om deze periode te verwerken?

Kunst maken is minstens een noodzaak. Voor mij is tekenen een verslaving. Ik zou niet kunnen zonder. Maar het is niet dat ik deze periode specifiek beter door kom omdat ik tekeningen maak. Stel je voor dat tekenen nu net dé oplossing zou zijn. “Iedereen aan de potloden!”, zou ik dan roepen.

K: Heb je toekomstplannen of staan die nu on hold?

Zeker. Onder andere de derde triptiek (van de liefde) staat nu on hold. Normaal zou ik daarmee na de Van Eyck-expo (MSK) in productie gaan maar aangezien nu niemand uit zijn kot mag, moet ik het noodgedwongen uitstellen. En er waren nog wel wat losse projecten die ik wou opstarten die om dezelfde reden niet van de grond komen. Nu jah, erg is dat niet. Hoe langer de wijn blijft liggen, hoe beter hij wordt. Met ideeën is dat net zo. Al komt er best wel een moment om de fles te kraken.

Er zijn ook nog wel expo’s afgelast of verplaatst. Dat is erg spijtig. Maar dat komt allemaal terug. Als we ons alleen daar maar zorgen moeten over maken, dan hebben we er weinig. Gezondheid is veel belangrijker en daar ligt nu alle prioriteit.

Altijd maar Beethoven

Ik heb zo voor elk werksoort een eigen muzieksoort. Als het gaat om administratie, dan moet ik er de concentratie bij houden en dan selecteer ik het liefst van die Youtube-concentratiemuziek. Het trekt op niks en ik zou er nerveus van worden mocht ik niet aan het werk zijn maar als ik werk en ik zet dat op, dan lukt het gewoonweg veel beter. Ben ik dat Youtubekanaal even beu, dan wordt het Klara Continuo of – nu we toch allemaal thuis zitten – de CD-collectie van Beethoven.

Maar als ik teken dan kan dat wel vanalles zijn. Maar liefst iets dat beweegt. Dat The Beatles regelmatig de revue passeren, dat steek ik niet weg. Ook danshits van de jaren ’80 (bij voorkeur de lange 12″versies) mogen er ook door. Dat kleurt beter. Hoe meer “swing” hoe meer beweging in de potloodtrekken. Voor het opzetten van een tekening is dat nog specialer: dat vraagt concentratie maar ik hou ook graag de dynamiek er in. Dan kan zelfs een Charlotte De Witte er door. Dus vandaag een beetje boemboemboem in huis 😉

(PS: om te kuisen blijft Queen – u weet wel waarom – de favoriet)

Vanzelfsprekend Facebook

En plots sta ik bij Facebook op hun zwarte lijst. Na jaren.
Het begon allemaal met mijn vraag om de tekening/blog “een echte van Meegeren” waar – naar Facebook normen – iets te veel naakt wordt gepromoot. En ik kan me daar zelfs in vinden. Ook al gaat het in hun policy over “seksuele inhoud”, dan nog is er ergens diep in mijn gedachten een donker hoekje dat zegt van “dit zou wel een klein beetje als seksueel kunnen worden aanzien mocht je een “puriteinse rechtsdenkende streng katholieke Amerikaanse pedofiele moslim zijn die nooit een stuk vlees in de mond neemt”. Maar tot daar. Ik lig niet wakker van het weigeren van het promoten van één berichtje.

Merkwaardig is dat sindsdien alle promotie-aanvragen worden geweigerd. Dus ook de eerste promotievraag voor de Toren of nu het – door Facebook zelf gegenereerde – promobericht voor de pagina op zich. En wees nu écht eerlijk, het verband tussen een bouwwerk, een reeks appels en seksspeeltjes is niet zo obvious, toch? Misschien moet ik toch maar eens beginnen met onthoofdingen en gewelddadige beelden tegen dieren te gaan promoten.

Het grappige er aan is, is dat Facebook mij niet toelaat hun eigen criteria publiek te maken. Dus gooi ik ze op mijn blog. Tot zover WordPress niet overgenomen wordt door Facebook, kan het hier wel nog. Want ik begrijp het niet meer. Ik heb hen hierover aangeschreven maar krijg ook geen deftige motivatie.

OPROEP: Tips om de situatie te deblokkeren zijn welkom. Andere tips voor promotiekanalen zijn ook altijd welkom. Maar vooral is dit een oproep naar de lezers: “Make art great again” (OK, dit is misschien niet de meest originele slogan). Enkel samen met u – lezer, kunstfans – kan ik groeien in mijn werk.

Beaufort: puur tijdverlies

Vandaag deed ik deel 3 van Beaufort. Delen 1 en 2 beperkten zich tot De Panne en Knokke. Bedoeling was om het stuk tussen Zeebrugge en Oostende te gaan doen.

Algemeen staat Beaufort wel hoog aangeschreven als kunstevent en het was ook alweer flink wat jaren geleden (van toen die 2 zwarte kindjes over het strand kropen) dat ik nog eens was geweest.

In De Panne was het al meteen prijs. Een prachtig beeld van 3 hoofden met zicht naar Engeland, Frankrijk en België. Waarom ze precies in die richtingen kijken, daar heb je een beetje het raden naar. Zelfs op de website van De Panne zoeken ze naar een onvindbare diepere betekenis. Maar mooi is de beeldengroep zeker wel. Dat smaakt! Op zoek naar beeld nummer 2…

De halve man met de gouden fallus…Hm…niet mis. Maar goed, van ver heb ik genoeg gezien.

De reis zet zich daarna voort vanaf Knokke. Het eerste beeld dat ik daar zie is gemakkelijk te vinden. Op het ronde punt op weg naar het casino staat een stapel strandhuisjes. Leutig, amusant. Je kan het nog kunst noemen. De frivoliteit lust ik wel. De toren van redderladders heb ik niet gevonden. Helaas. De uiteengespatte visser (21) uit een vorige editie was maar een triestige bedoening. De omweg niet waard. De pleasure garden (22) leek tof maar was al evenzeer een triestig gebeuren. Door het warme weer was geen enkele van de waterpartijen te zien. Tjah…

In Zeebrugge aan Seafront staat een steen tussen 2 vlotters. Aha! Tof! Een beetje competitie, uitdaging van de krachten der natuur. Grappig. Het bord met uitleg verpeste mijn euforie: “de steen…zoals een zwijgende getuige die ons herinnert aan de vergankelijke mens in verhouding tot de onsterfelijke steen.” Wie dat geschreven heeft, heeft ofwel te veel gesnoven of moet zelf terminaal zijn.

“Rotor” linkte met de triënnale te Brugge maar dat hadden ze beter niet gedaan. Stom.

Xu Zehn aan de Zeedijk van De Haan. Daar heb je me mee! Ook al is het een simplistische kopie van een klassiek beeld dat de feitelijke esthetische schoonheid van dit kunstwerk draagt. Het mag er zijn. De pekingeend verteer ik iets beter met een zoetzure saus mah bon, slikken die handel 🙂 Van ook deze uitleg kreeg ik een beetje diarree: “Hij erkent dat er
in werkelijkheid terughoudendheid bestaat in de culturele uitwisselingen tussen Europa en China door vooroordelen, maar benadrukt dat het inzicht in onze eigen cultuur gebaseerd is op vastgeroeste mythologie. ” Het andere beeld in De Haan…niet gevonden!

Dan naar Bredene. Oh kijk, hier hebben ze al de moeite gedaan om op de grond pijlkes te schilderen. Dat loopt al wat vlotter. Als het de moeite is. Op het strand staat een groep Keltische schilden met een mosselmotief er op geprint. ” Pattern of Activation (Mutants)”, ik zat er toch niet ver naast he? Fier op mezelf ga ik het bordje lezen…Had ik maar beter niet gedaan.

De volgende groep Keltische schilden is toch wel van diezelfde kunstenares zeker. Een (nog) veel minder inspirerende groep die je eerder toevallig moet vinden. Enfin, trekt op niet veel.

Bij het laatste beeld in Bredene dacht ik “allez, nu zetten ze hier een kapotte draaimolen”. Blijkt dat het een beeld van de kunstroute is. Ik ben er dus niet voor gestopt, misverstandje…

Omdat ik sinds Knokke van de ene ontgoocheling in de andere terecht kom, lees ik even in het programma wat er Oostende te zien valt en beslis om de karrekolle te laten voor wat ze is. Beaufort is vergane glorie. Het scoort 1/5 en een welgemeende “awoe” voor al dat belastingsgeld. De “kunst”-deskundigen mogen voor mijn part naar een psychiatrische kliniek.

 

 

 

De kortste keten

Op deze nationale feestdag kies je toch voor regionale producten aan te kopen? Kies voor uw kunst voor een kunstenaar dicht bij huis. U haalt er niet zomaar een kunstwerk mee in huis maar ook een leuke babbel, jaren expertise in de materie en veel tips voor en na de aankoop. En wie weet houdt u er een toffe kennis of een goede frisse pint aan over *want ook dat is Belgisch* 🙂

Alle kientjes blaai!

Juf: “Oh, Junior² zegt me dat zijn papa kunstenaar is…”
Max: “Soms 🙂 ”
Juf: “Ik vroeg me af of het mogelijk is om nog een tekening te maken voor in de klas. Dat zou geweldig zijn…”

en het werd (bijna) zomer….Langhors, papier op hout, kleurpotlood, 180x65cm maar vooral heel veel blije gezichten!

De PréComputer-historie

Ik vertelde al eerder dat ik een cursus “kwaliteit” (ISO9001) volg. Deze week kwam het onderwerp “mijn eerste computer” op de tafel. Merkwaardig dat de meeste cursisten hun eerste thuiscomputer situeren begin jaren ’90. Het bracht me naar Memory-lane…De eerste échte PC die ik kreeg was een IBM met nog zo van die grote zwarte 5.25inch schijven. Een waar (groot) beest met een groen scherm. Fascinerend ding waarbij de F-toetsen op de zijkant van het toetsenbord stonden. Maar je kon er wel WP (Wordprocessor) en DBASE (de voorganger van XL) op draaien. Dat moet zo ergens 1986 geweest zijn. Veel kon ik er niet mee. Als tiener heb je andere verwachtingen voor zo een machine. Het beste wat ik vond dat je er kon uithalen waren zo van die tekeningen gemaakt uit letters (want foto’s kon je met die PC nog niet verwerken) en gedrukt op 37 vellen kettingpapier…

 

Lees verder

Over den bruy en den bras

Het is vrijdag en op vrijdag geven we er graag voor een paar dagen de brui aan. Maar wat is dat die brui nu precies? Ik zocht het voor u uit…

Waar komt ergens de brui aan geven vandaan en wat betekent het?
Ergens de brui aan geven betekent ‘ergens uit ongenoegen mee ophouden, genoeg van iets hebben’. Ook dingen (zoals apparaten en machines) kunnen er de brui aan geven: ‘De stofzuiger gaf er de brui aan’ betekent dat de stofzuiger het ineens niet meer deed.

Hoe deze uitdrukking precies is ontstaan, is niet helemaal zeker, maar er is mogelijk een verband met een (verouderd) woord brui in de betekenis ‘rommel’. Het Woordenboek der Nederlandsche Taal geeft het volgende citaat uit 1569: “Smijt den bruy en den bras al te bersten” (‘smijt die rommel en rotzooi kapot’). Een citaat uit 1642 luidt: “ick heb den bruy van … ” (‘ik vertik het verder om’), en daarin is de huidige uitdrukking al te herkennen. De brui hebben/geven van iets betekende misschien aanvankelijk iets als ‘het hele zooitje opgeven, van zich afschuiven’. Later werd dit ergens de brui aan geven.

Brui in de betekenis ‘rommel’ is mogelijk afgeleid van bruyd/bruid, een oud woord dat ‘spoeling, drek’ betekende. Maar het is ook mogelijk dat brui verwant is met bru (‘brouwsel, soep, brij’).

bron:https://onzetaal.nl/taaladvies/er-de-brui-aan-geven/

Vrijwilligers zoek het zelf uit

Deze week kreeg ik deze oproep van de Stad Gent binnen + bijlage:

Geachte,

Op 12 oktober 2017 organiseerde de Stad de eerste editie van ‘Mariakerke Verenigt’; het verslag hiervan vindt u terug als bijlage bij deze mail.
20171012_VE_verslag Mariakerke Verenigt
Graag nodigen wij u uit voor de tweede editie op dinsdag 24 april om 19u00 in de cafetaria van woonzorgcentrum Zuiderlicht, Zuidbroek 8. Als vertegenwoordiger van een Mariakerkse vereniging of organisatie heeft u immers een grote buurtbetrokkenheid en bent u de aangewezen persoon om mee ervaringen en kennis over de wijk vanuit verschillende hoeken te laten stromen en kruisbestuiven. Het doel van de avond is om verder te werken rond de signalen uit de eerste editie.

PROGRAMMA
–         19u00: onthaal
–         19u15: schuif mee aan 1 van de 3 brainstormtafels rond de volgende thema’s:
o   tafel 1: uitwerken van een gezamenlijke activiteit voor en door de Mariakerkse verenigingen
o   tafel 2: communicatie in de wijk
o   tafel 3: onthaal nieuwe inwoners
–         20u30: afsluitend netwerkmoment
Meer info en bevestiging aanwezigheid Lees verder

Receptieve ruimten wint trofee voor ambtenarij

Ik reserveer al vele jaren (bijna 20 jaar) het landgoed De Campagne voor mijn expo’s. Dit zijn telkens expo’s met een “plus”. Al van bij het begin begreep ik dat een gewone, klassieke, traditionele tentoonstelling waarbij je de deuren open zet en de avond voor de opening een drankfeest geeft, nog weinig indruk maakt. Deze formule vertrekt vanuit de kunstenaar die – een beetje wanhopig – zijn werk wil laten zien aan een potentiële bezoeker, liefst daarbij ook iets verkopen om uit zijn kosten te geraken en dit allemaal wat tracht te versoepelen door het te overspoelen met alcohol.

Maar we leven vandaag in een beeldcultuur. Mensen hoeven niet langer naar een tentoonstelling te gaan om een tekening, schilderij, foto,…te zien. Daarvoor hebben we internet vanuit de sofa. Wie vandaag naar kunst of cultuurzaken gaat wil “beLEVEN”. En dan leg ik graag de nadruk op LEVEN. Het is het sociale gebeuren, het ontmoeten, de sfeer van het evenement dat het verschil maakt. Sjieke, dure woorden als biënnale (wat eigenlijk niet meer wil zeggen dan tweejaarlijkse tentoonstelling) zijn passé. Om werken te zien in een dode, kille turnzaal komt een mens zijn zetel niet uit.

Met ART-tist heb ik altijd getracht dit patroon te doorbreken en te groeien. Zo kwamen we van tentoonstellingen met een originele inrichting, over voordrachten, a capella muziek, tot een volwaardig klassiek concert en laatst, dankzij de samenwerking met Kunzthuiz, kwam daar een popconcertje bovenop. Of een natuurwandeling, gezinsnamiddag met taart en koffie, kinderanimatie,… Ik meen te mogen stellen dat niet veel expo’s de combinatie pop/rock, klassiek en kunst combineren. Kortom: we blijven vernieuwen! Dat is ook de doelstelling van Stad Gent. Blijvend innoveren en mensen verrassen (we zouden ze ook kunnen verassen voor de verrassing maar het schijnt dat dat de mondelinge reclame ondermijnt).

Toch blog ik dit even van het hart. De dienst “receptieve ruimten”, onderdeel “zalenverhuur” van het grote Circa, is bij die innovatie een permanente dwarsligger. Gisteren kreeg ik alweer een nieuwe regel voorgeschoteld. Het bericht dat ik voortaan, per evenement per dag een nieuwe aanvraag moet indienen om de zalen van het landgoed te reserveren. Dit is pure kafka! En ook al kan kafka soms kunstzinnig overkomen, erover praten helpt niet. “Ik moet mij ook houden aan het reglement”, zegt de vriendelijke administratieve stem aan de andere kant van de lijn. Het heilige reglement. Mijn eerdere mail/blog waar ik schepen Stroms al bij uitnodigde tot een gesprek, leidde tot niets. Receptieve ruimten lijkt een ivoren toren waar niemand zich mee te moeien heeft. Waar is de dialoog met de klant/burger?

Het lijkt een beetje Babel…Of is het een teken dat ook deze formules “passé” zijn?

 

Schrijf het op de muur

Deze week was het Valentijn. Iets waar we in de Casa Del Cielo aan voorbij gaan. Houden van kan je van de commercie niet leren. We houden het meer op gezellig samen zijn en die koude voeten bij het haardvuur, ook op andere dagen.

Als “romantisch nummer” van 2018 krijgt deze van Sam Smith de gouden palm. Het is het themalied uit James Bond’s Spectre maar pas recent luisterde ik echt naar de tekst en was meteen verkocht. Misschien kan dat bij deze ook even doen 🙂

Change the system

Succes is een combinatie van passie, gedrevenheid, kennis en doorzettingsvermogen. De Bruegel-toren zit nu in een fase waar ik zeker moet zijn van de kleuren die worden gekozen. Voor een schaduwkant valt dat nog mee. De meeste kleurschakeringen verdwijnen in grijs-bruine tinten. Dat is helemaal anders wanneer de zon de toren treft. Dan moet ik wel zeker zijn dat het palet goed zit. De laptop en de tablet geven al een andere kleurtint. Er zit dus niets anders op dan naar het origineel te gaan kijken. En dat doe ik morgen. Nog even gebruik makend van de schoolvakantie hoop ik niet al te veel problemen op te baan te ondervinden. Hopelijk is er geen fritvet of siliconen of een ander glijmiddel op de ring rond Antwerpen te bespeuren en zijn er dus ook geen of weinig files. We zien het wel. Google weet alles 🙂

Museum Boijmans – Van Beuningen – Rotterdam.

The Art of noise

Bij het tekenen luister ik meestal naar klassieke muziek, filmmuziek of naar The Beatles afgewisseld met George Michael. Alle James Bond-soundtracks staan inmiddels op het netwerk. De nieuwe technologieën maken dat allemaal mogelijk. En blij dat ik daarmee ben! Een ideale vermenging tussen klassiek, film en rock-en-roll. Het geeft pit, het swingt, het motiveert. Vandaag deze mix geplukt uit the Proms 2011.