Alle kientjes blaai!

Juf: “Oh, Junior² zegt me dat zijn papa kunstenaar is…”
Max: “Soms 🙂 ”
Juf: “Ik vroeg me af of het mogelijk is om nog een tekening te maken voor in de klas. Dat zou geweldig zijn…”

en het werd (bijna) zomer….Langhors, papier op hout, kleurpotlood, 180x65cm maar vooral heel veel blije gezichten!

De PréComputer-historie

Ik vertelde al eerder dat ik een cursus “kwaliteit” (ISO9001) volg. Deze week kwam het onderwerp “mijn eerste computer” op de tafel. Merkwaardig dat de meeste cursisten hun eerste thuiscomputer situeren begin jaren ’90. Het bracht me naar Memory-lane…De eerste échte PC die ik kreeg was een IBM met nog zo van die grote zwarte 5.25inch schijven. Een waar (groot) beest met een groen scherm. Fascinerend ding waarbij de F-toetsen op de zijkant van het toetsenbord stonden. Maar je kon er wel WP (Wordprocessor) en DBASE (de voorganger van XL) op draaien. Dat moet zo ergens 1986 geweest zijn. Veel kon ik er niet mee. Als tiener heb je andere verwachtingen voor zo een machine. Het beste wat ik vond dat je er kon uithalen waren zo van die tekeningen gemaakt uit letters (want foto’s kon je met die PC nog niet verwerken) en gedrukt op 37 vellen kettingpapier…

 

Lees verder

Over den bruy en den bras

Het is vrijdag en op vrijdag geven we er graag voor een paar dagen de brui aan. Maar wat is dat die brui nu precies? Ik zocht het voor u uit…

Waar komt ergens de brui aan geven vandaan en wat betekent het?
Ergens de brui aan geven betekent ‘ergens uit ongenoegen mee ophouden, genoeg van iets hebben’. Ook dingen (zoals apparaten en machines) kunnen er de brui aan geven: ‘De stofzuiger gaf er de brui aan’ betekent dat de stofzuiger het ineens niet meer deed.

Hoe deze uitdrukking precies is ontstaan, is niet helemaal zeker, maar er is mogelijk een verband met een (verouderd) woord brui in de betekenis ‘rommel’. Het Woordenboek der Nederlandsche Taal geeft het volgende citaat uit 1569: “Smijt den bruy en den bras al te bersten” (‘smijt die rommel en rotzooi kapot’). Een citaat uit 1642 luidt: “ick heb den bruy van … ” (‘ik vertik het verder om’), en daarin is de huidige uitdrukking al te herkennen. De brui hebben/geven van iets betekende misschien aanvankelijk iets als ‘het hele zooitje opgeven, van zich afschuiven’. Later werd dit ergens de brui aan geven.

Brui in de betekenis ‘rommel’ is mogelijk afgeleid van bruyd/bruid, een oud woord dat ‘spoeling, drek’ betekende. Maar het is ook mogelijk dat brui verwant is met bru (‘brouwsel, soep, brij’).

bron:https://onzetaal.nl/taaladvies/er-de-brui-aan-geven/

Vrijwilligers zoek het zelf uit

Deze week kreeg ik deze oproep van de Stad Gent binnen + bijlage:

Geachte,

Op 12 oktober 2017 organiseerde de Stad de eerste editie van ‘Mariakerke Verenigt’; het verslag hiervan vindt u terug als bijlage bij deze mail.
20171012_VE_verslag Mariakerke Verenigt
Graag nodigen wij u uit voor de tweede editie op dinsdag 24 april om 19u00 in de cafetaria van woonzorgcentrum Zuiderlicht, Zuidbroek 8. Als vertegenwoordiger van een Mariakerkse vereniging of organisatie heeft u immers een grote buurtbetrokkenheid en bent u de aangewezen persoon om mee ervaringen en kennis over de wijk vanuit verschillende hoeken te laten stromen en kruisbestuiven. Het doel van de avond is om verder te werken rond de signalen uit de eerste editie.

PROGRAMMA
–         19u00: onthaal
–         19u15: schuif mee aan 1 van de 3 brainstormtafels rond de volgende thema’s:
o   tafel 1: uitwerken van een gezamenlijke activiteit voor en door de Mariakerkse verenigingen
o   tafel 2: communicatie in de wijk
o   tafel 3: onthaal nieuwe inwoners
–         20u30: afsluitend netwerkmoment
Meer info en bevestiging aanwezigheid Lees verder

Receptieve ruimten wint trofee voor ambtenarij

Ik reserveer al vele jaren (bijna 20 jaar) het landgoed De Campagne voor mijn expo’s. Dit zijn telkens expo’s met een “plus”. Al van bij het begin begreep ik dat een gewone, klassieke, traditionele tentoonstelling waarbij je de deuren open zet en de avond voor de opening een drankfeest geeft, nog weinig indruk maakt. Deze formule vertrekt vanuit de kunstenaar die – een beetje wanhopig – zijn werk wil laten zien aan een potentiële bezoeker, liefst daarbij ook iets verkopen om uit zijn kosten te geraken en dit allemaal wat tracht te versoepelen door het te overspoelen met alcohol.

Maar we leven vandaag in een beeldcultuur. Mensen hoeven niet langer naar een tentoonstelling te gaan om een tekening, schilderij, foto,…te zien. Daarvoor hebben we internet vanuit de sofa. Wie vandaag naar kunst of cultuurzaken gaat wil “beLEVEN”. En dan leg ik graag de nadruk op LEVEN. Het is het sociale gebeuren, het ontmoeten, de sfeer van het evenement dat het verschil maakt. Sjieke, dure woorden als biënnale (wat eigenlijk niet meer wil zeggen dan tweejaarlijkse tentoonstelling) zijn passé. Om werken te zien in een dode, kille turnzaal komt een mens zijn zetel niet uit.

Met ART-tist heb ik altijd getracht dit patroon te doorbreken en te groeien. Zo kwamen we van tentoonstellingen met een originele inrichting, over voordrachten, a capella muziek, tot een volwaardig klassiek concert en laatst, dankzij de samenwerking met Kunzthuiz, kwam daar een popconcertje bovenop. Of een natuurwandeling, gezinsnamiddag met taart en koffie, kinderanimatie,… Ik meen te mogen stellen dat niet veel expo’s de combinatie pop/rock, klassiek en kunst combineren. Kortom: we blijven vernieuwen! Dat is ook de doelstelling van Stad Gent. Blijvend innoveren en mensen verrassen (we zouden ze ook kunnen verassen voor de verrassing maar het schijnt dat dat de mondelinge reclame ondermijnt).

Toch blog ik dit even van het hart. De dienst “receptieve ruimten”, onderdeel “zalenverhuur” van het grote Circa, is bij die innovatie een permanente dwarsligger. Gisteren kreeg ik alweer een nieuwe regel voorgeschoteld. Het bericht dat ik voortaan, per evenement per dag een nieuwe aanvraag moet indienen om de zalen van het landgoed te reserveren. Dit is pure kafka! En ook al kan kafka soms kunstzinnig overkomen, erover praten helpt niet. “Ik moet mij ook houden aan het reglement”, zegt de vriendelijke administratieve stem aan de andere kant van de lijn. Het heilige reglement. Mijn eerdere mail/blog waar ik schepen Stroms al bij uitnodigde tot een gesprek, leidde tot niets. Receptieve ruimten lijkt een ivoren toren waar niemand zich mee te moeien heeft. Waar is de dialoog met de klant/burger?

Het lijkt een beetje Babel…Of is het een teken dat ook deze formules “passé” zijn?

 

Schrijf het op de muur

Deze week was het Valentijn. Iets waar we in de Casa Del Cielo aan voorbij gaan. Houden van kan je van de commercie niet leren. We houden het meer op gezellig samen zijn en die koude voeten bij het haardvuur, ook op andere dagen.

Als “romantisch nummer” van 2018 krijgt deze van Sam Smith de gouden palm. Het is het themalied uit James Bond’s Spectre maar pas recent luisterde ik echt naar de tekst en was meteen verkocht. Misschien kan dat bij deze ook even doen 🙂

Change the system

Succes is een combinatie van passie, gedrevenheid, kennis en doorzettingsvermogen. De Bruegel-toren zit nu in een fase waar ik zeker moet zijn van de kleuren die worden gekozen. Voor een schaduwkant valt dat nog mee. De meeste kleurschakeringen verdwijnen in grijs-bruine tinten. Dat is helemaal anders wanneer de zon de toren treft. Dan moet ik wel zeker zijn dat het palet goed zit. De laptop en de tablet geven al een andere kleurtint. Er zit dus niets anders op dan naar het origineel te gaan kijken. En dat doe ik morgen. Nog even gebruik makend van de schoolvakantie hoop ik niet al te veel problemen op te baan te ondervinden. Hopelijk is er geen fritvet of siliconen of een ander glijmiddel op de ring rond Antwerpen te bespeuren en zijn er dus ook geen of weinig files. We zien het wel. Google weet alles 🙂

Museum Boijmans – Van Beuningen – Rotterdam.

The Art of noise

Bij het tekenen luister ik meestal naar klassieke muziek, filmmuziek of naar The Beatles afgewisseld met George Michael. Alle James Bond-soundtracks staan inmiddels op het netwerk. De nieuwe technologieën maken dat allemaal mogelijk. En blij dat ik daarmee ben! Een ideale vermenging tussen klassiek, film en rock-en-roll. Het geeft pit, het swingt, het motiveert. Vandaag deze mix geplukt uit the Proms 2011.

Kunstpuzzle

In winterdagen bij de haard of op zomerdagen in de veranda is puzzelen de ideale bezigheid. Rustig, op eigen tempo met een glaasje wijn en wat gezellige muziek of de top…Alleen of met z’n tweetjes. Zo dacht ik er ook over. En daarom maakte ik deze puzzle met het centrale beeld van de nieuwste triptiek. Je kan voortaan elk detail van deze tekening zelf ontdekken in grote of kleine stukken.

De puzzle kan al vanaf 100stuks maar de échte puzzlemens gaat natuurlijk voor de 2000stukjes. Hoe meer stukjes je kiest, hoe groter het formaat en dus ook hoe dichter je komt bij de ware tekening.

Liever een andere tekening op de puzzle? Dat kan! Laat me weten welke tekening je graag wil hebben en ik regel het.

Prijzen tussen 20euro (100st), 30euro (500st M), 30euro (1000st L) en 45euro (2000st XL). Bestellen kan je via mail op max.vanhemel@gmail.com. Levertijd ongeveer 4 werkdagen.

De magie van kunst

https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/3/winteruur-s3a16/

Wie op bovenstaande link klikt komt op de uitzending “winteruur” van Wim Helsen met Koen Fillet terecht. Ik geef toe dat ik eigenlijk nooit naar het programma kijk, ik weet niet precies waarom maar het kruist mijn TV-pad niet.

Koen Fillet daarentegen wel. Die volg ik al jaren. Van in de tijd van “Jongens en Wetenschap”. Superprogramma dat na 2 seizoenen al moest stoppen (en wat mij betreft erg vatbaar is voor heruitzending). Het weekendprogramma Interne Keuken van zijn collega Sven herinnert mij nog regelmatig aan die tijd. Ik moet trouwens nog wel ergens dat tweede boek hebben. voor het eerste was is te laat om het aan te kopen. Spijtig.

Maar waarom ik dit stukje TV deel (te bekijken tot 21 april 2018) is omdat Koen er perfect in uitlegt waarom ik niet altijd graag uitleg geef over wat ik maak als tekeningen en hoe ik die maak. Kunst (mag ik het even daar klasseren) is magie, het is ontsnappen, het is wegdromen, vervoering, emotie, verbeelding, fantasie,…Ik vertel graag een verhaal aan wie dat wil horen maar magie dat is iets…magisch.

Drie ongemakkelijke waarheden voor wie het fileprobleem wil oplossen

bron Knack 04/12/2017

Mijn opinie: Er valt nog veel geld te verdienen op de ring rond Antwerpen en Brussel. Niet alleen door de densiteit van het aantal wagens slibben de wegen dicht maar evengoed door het niet respecteren van de snelheidsbeperkingen.  Wie 130 rijdt waar 100 wordt gevraagd, bouwt mee aan de file die verder zal komen. Maar misschien past dat wel perfect in het plaatje van “individueel belang” tov het belang van de maatschappij.

'Drie ongemakkelijke waarheden voor wie het fileprobleem wil oplossen'

© ID Photo Agency

Lees verder

Fietsen aan de Palinghuizen

De Gentse mobiliteit…er valt veel over te zeggen. Doorgaans zijn het de automobilisten die in opstand komen. Als fietser wil ik dit even aankaarten.

Als ik van het rabot naar Mariakerke wil fietsen dan rij ik langs punt A en moet naar punt B.

Van A tot C is het fietspad 2-richtingsverkeer. Dat is het ook in de kilometers ervoor. Net zoals aan de overkant van de vaart. Je kan dus eenvoudigweg de weg verder zetten en van C naar B rijden. Veilig en zonder kruispunten doorfietsen tot aan de gekende blauwe fietsersbrug richting Mariakerke.

Toch heeft een of andere illustere ambtenaar vanachter zijn bureau het anders gezien…Zo moet het volgens de regels:

Het gekke er aan is dat je dus op punt C de drukke N9 over moet, dan het ook al drukke en zeer slecht georganiseerde kruispunt van de Eeklostraat over moet om dan 300meter verder de N9 nog eens over te steken. Nu goed, ik ben nogal praktisch aangelegd en rij toch door in rechte lijn van C naar B. Tot er onlangs een achterlijke motorflik vond dat hij mij moest doen stoppen. De idioot! Voila, bij deze niets tegen flikken die (niet nadenken over veiligheid en) enkel de wet toepassen maar wel een flink verbeterpunt voor de Gentse politiek. Er zijn ook wel wat andere punten te controleren als ’t op fietsen neerkomt dan dit, misschien kan naast bovenstaande kwestie eens een prioriteitenlijst aan fietscontroles worden opgemaakt. Zou nog niet zo mis zijn…

Toen geluk nog heel gewoon was…

Over de middag las ik het artikel van Fien De Mulder (DS) over de expo Holy Cow waar eigenlijk erg veel tumult wordt gemaakt rond een houten koe in een kapel. Men kan zich dan al de vraag stellen in welke mate het tumult wel degelijk echt is dan wel geënsceneerd om de bezoekers en de media te misleiden maar bon, daar wou ik het nu even niet over hebben.

Waar ik het wel wil over hebben is dat in het midden van het artikel een tekstblokje staat waarin vermeldt staat waar kunst MOET aan voldoen (om kunst te worden genoemd). Als er nu iets is waar ik kriebels van krijg dan zijn het die recensenten die even gaan bepalen voor het hele volk wat kunst nu precies is. Excuseer, ik zeg nog meer, wat kunst “moet”. Ik vind het verwerpelijk. Waarom kan kunst niet gewoon “mooi” zijn, “rust” brengen…Waarom kan ik als kunstliefhebber (want mag ik ook even meerdere facetten in mijn leven invullen) niet gewoon genieten van het zien van een beeld dat mij een goed gevoel geeft? Iets waar ik eenvoudigweg gelukkig van word? En mag ik dat zelf even bepalen zonder dat het “moet”. Of is dat dan ineens geen kunst meer…Tjah…dan ben ik maar liever een gelukkig mens. En ik hoop voor u van’t zelfde. Het debat is open 🙂

Fly like an eagle…

Flyeren…kaartjes bij de mensen in de bus steken en terwijl een babbelke doen over wat er te zien is. Mocht ik er mijnen boterham mee verdienen, het ware ook nog eens de job van mijn leven. Voor de eerste flyerdag van Sehnsucht II was het alweer een leuke ervaring (voor mijn poep wat minder maar voor de geest des te meer).

Topreacties:

“Aaah jaaa..Tessa Kerre..dat is wel een bekende hé!”

“Karapetyan, dat is een waar virtuoos”

“En wie zijt gij?”

🙂

Pretty in the eighties

Om de zoveel jaren moet het toch nog eens. Die onschuldige tienerfilms uit de jaren ’80 passeren de revue. Daar horen afschuwelijke spin-offs bij, films die je ziet “om er bij te horen”, films die je niet ziet “om er bij te horen”, films die je eigenlijk niet wil zien maar waarvan de muziek zo goed dat je toch gaat, die rosse die eigenlijk best een babe is (op die leeftijd – en dat is wederzijds – ), om nekeer goed te lachen met uw jeugd, omdat uw kinderen nu ook ergens de “gepaste” leeftijd hebben… Of gewoon  omdat het u geen kloten kan schelen en ge goesting hebt om nog eens zo een “verstand op nul Amerikaanse high school”-film wilt zien na een dag werken.

 

Voila, dus ’t was deze week weer zover 🙂

De werkmensch

Omdat het nieuws bijna uitsluitend nog gaat over alles wat slecht en fout loopt in de wereld, vermijd ik meer en meer de journaals. Regionaal nieuws (bvb op Radio 2) beluister ik wel nog. Het hoeft voor mij niet alleen maar “peis en vree” te zijn maar nieuwsberichten mogen ook hoop, moed en enthousiasme uitstralen. Iets wat ik te weinig vind in het TV-journaal.

Gisteren ging het in het nieuws over de 508 benoemingen van Gentse ambtenaren. Van contractueel naar statutair. Een aanbod enkel geldig voor contractuelen die al minstens 12 jaar in dienst zijn van Stad Gent.

Lees verder

The Artist/Knight

OK, ik steek het niet weg, het Kasteel van Gaasbeek is een vaste stek op mijn expositie-lijst. Ik steek ook niet meer weg dat ik op een dag daar één van mijn werken graag zou zien ophangen (dus wie tips of twijoos heeft, altijd welkom).

Ik ging, samen met de kleinsten, naar de lopende tentoonstelling rond ridders, kunstenaars en alles wat zich daarrond beweegt. En we hebben ons goed geamuseerd. De tentoonstelling is erg losjes opgebouwd, niet dat ge aan alles moogt prutsen maar de opstelling oogt veel vrijer om door te bewegen dan de vorige. Ridders spreken sowieso al tot de verbeelding maar wanneer 2 jongens het kasteel betreden zijn ze ook helemaal weg in de tijd. Al van bij het eerste beeld prijs: een video met lofzang en dame te paard herinnert me aan de dagen van Ivanhoe (of zoals dat toen nog heette “Ivanoowéé”). Met het kunstwerk van Yoko Ono wordt meteen de toon gezet: dit wordt een collectie mooie beelden met iets abstracts, absurds maar wel erg stijlvol. Ook sommige video’s kregen onze aandacht (maar lang niet allemaal). De video van/met Jan Fabre deed denken aan Don Quichote en zijn imaginaire vijanden…

Wij vinden de expo zeker een aanrader ook voor een jong publiek (5 jaar en ouder) en als het weer wat mee valt is er nog een zoektocht voor de kinderen. En de kinderen worden achteraf ook rijkelijk beloond voor hun inspanningen door het onthaalpersoneel 🙂

nog tot 5 november te bekijken. Meer info hier.

Waarom koop jij kunst?

Als kunstenaar vind ik het bijna evident dat ik kunst – ook van andere kunstenaars – weet te waarderen. Het is dan ook niet vreemd dat ik mij zelf al eens waag aan het kopen van kunst.

Het kopen an sich is niet alleen leuk, de wetenschap dat het beeld met de hand werd gemaakt, authentiek is en straks misschien ergens in huis komt te hangen, vind ik wel spannend. Een beetje het gevoel van vroeger toen je wist dat Sinterklaas op bezoek was geweest en je van de trap afdaalde en vol ongeduld naar de living liep om te zien wat er werd afgeleverd.

Wat mij bij zo’n aanschaf altijd wel motiveert is “de plus” bij het beeld. Zit er een boodschap achter? Is het een ware levensgebeurtenis of is het fictie? Is het een kritisch statement? Komt de kunstenaar op voor de rechten van een bepaalde groep?

Natuurlijk is, voor mij, ook altijd het technisch-artistieke aspect een meerwaarde. Hoe werd het werk gemaakt? Welke specifieke kennis of handigheid was er voor nodig? Hoe maakt de techniek deel uit van de expressie en omgekeerd?

Maar vooral koop ik wat ik zelf mooi vind. Voor zover ik het nog kan betalen want helaas, die Magritte, die is nu echt wel buiten bereik…

Waarom kocht jij ooit een kunstwerk?

Magritte maakte het schilderij “Les Amants” in 1928. De doeken over de gezichten verwijzen naar de wijze waarop zijn verdronken moeder werd teruggevonden. Vermoedelijk sprong ze in het midden van de nacht van een brug in het water. Toen men haar lijk vond was haar slaapkleed over haar hoofd gewikkeld.