Vanzelfsprekend Facebook

En plots sta ik bij Facebook op hun zwarte lijst. Na jaren.
Het begon allemaal met mijn vraag om de tekening/blog “een echte van Meegeren” waar – naar Facebook normen – iets te veel naakt wordt gepromoot. En ik kan me daar zelfs in vinden. Ook al gaat het in hun policy over “seksuele inhoud”, dan nog is er ergens diep in mijn gedachten een donker hoekje dat zegt van “dit zou wel een klein beetje als seksueel kunnen worden aanzien mocht je een “puriteinse rechtsdenkende streng katholieke Amerikaanse pedofiele moslim zijn die nooit een stuk vlees in de mond neemt”. Maar tot daar. Ik lig niet wakker van het weigeren van het promoten van Ă©Ă©n berichtje.

Merkwaardig is dat sindsdien alle promotie-aanvragen worden geweigerd. Dus ook de eerste promotievraag voor de Toren of nu het – door Facebook zelf gegenereerde – promobericht voor de pagina op zich. En wees nu Ă©cht eerlijk, het verband tussen een bouwwerk, een reeks appels en seksspeeltjes is niet zo obvious, toch? Misschien moet ik toch maar eens beginnen met onthoofdingen en gewelddadige beelden tegen dieren te gaan promoten.

Het grappige er aan is, is dat Facebook mij niet toelaat hun eigen criteria publiek te maken. Dus gooi ik ze op mijn blog. Tot zover WordPress niet overgenomen wordt door Facebook, kan het hier wel nog. Want ik begrijp het niet meer. Ik heb hen hierover aangeschreven maar krijg ook geen deftige motivatie.

OPROEP: Tips om de situatie te deblokkeren zijn welkom. Andere tips voor promotiekanalen zijn ook altijd welkom. Maar vooral is dit een oproep naar de lezers: “Make art great again” (OK, dit is misschien niet de meest originele slogan). Enkel samen met u – lezer, kunstfans – kan ik groeien in mijn werk.

Beaufort: puur tijdverlies

Vandaag deed ik deel 3 van Beaufort. Delen 1 en 2 beperkten zich tot De Panne en Knokke. Bedoeling was om het stuk tussen Zeebrugge en Oostende te gaan doen.

Algemeen staat Beaufort wel hoog aangeschreven als kunstevent en het was ook alweer flink wat jaren geleden (van toen die 2 zwarte kindjes over het strand kropen) dat ik nog eens was geweest.

In De Panne was het al meteen prijs. Een prachtig beeld van 3 hoofden met zicht naar Engeland, Frankrijk en BelgiĂ«. Waarom ze precies in die richtingen kijken, daar heb je een beetje het raden naar. Zelfs op de website van De Panne zoeken ze naar een onvindbare diepere betekenis. Maar mooi is de beeldengroep zeker wel. Dat smaakt! Op zoek naar beeld nummer 2…

De halve man met de gouden fallus…Hm…niet mis. Maar goed, van ver heb ik genoeg gezien.

De reis zet zich daarna voort vanaf Knokke. Het eerste beeld dat ik daar zie is gemakkelijk te vinden. Op het ronde punt op weg naar het casino staat een stapel strandhuisjes. Leutig, amusant. Je kan het nog kunst noemen. De frivoliteit lust ik wel. De toren van redderladders heb ik niet gevonden. Helaas. De uiteengespatte visser (21) uit een vorige editie was maar een triestige bedoening. De omweg niet waard. De pleasure garden (22) leek tof maar was al evenzeer een triestig gebeuren. Door het warme weer was geen enkele van de waterpartijen te zien. Tjah…

In Zeebrugge aan Seafront staat een steen tussen 2 vlotters. Aha! Tof! Een beetje competitie, uitdaging van de krachten der natuur. Grappig. Het bord met uitleg verpeste mijn euforie: “de steen…zoals een zwijgende getuige die ons herinnert aan de vergankelijke mens in verhouding tot de onsterfelijke steen.” Wie dat geschreven heeft, heeft ofwel te veel gesnoven of moet zelf terminaal zijn.

“Rotor” linkte met de triĂ«nnale te Brugge maar dat hadden ze beter niet gedaan. Stom.

Xu Zehn aan de Zeedijk van De Haan. Daar heb je me mee! Ook al is het een simplistische kopie van een klassiek beeld dat de feitelijke esthetische schoonheid van dit kunstwerk draagt. Het mag er zijn. De pekingeend verteer ik iets beter met een zoetzure saus mah bon, slikken die handel 🙂 Van ook deze uitleg kreeg ik een beetje diarree: “Hij erkent dat er
in werkelijkheid terughoudendheid bestaat in de culturele uitwisselingen tussen Europa en China door vooroordelen, maar benadrukt dat het inzicht in onze eigen cultuur gebaseerd is op vastgeroeste mythologie. ” Het andere beeld in De Haan…niet gevonden!

Dan naar Bredene. Oh kijk, hier hebben ze al de moeite gedaan om op de grond pijlkes te schilderen. Dat loopt al wat vlotter. Als het de moeite is. Op het strand staat een groep Keltische schilden met een mosselmotief er op geprint. ” Pattern of Activation (Mutants)”, ik zat er toch niet ver naast he? Fier op mezelf ga ik het bordje lezen…Had ik maar beter niet gedaan.

De volgende groep Keltische schilden is toch wel van diezelfde kunstenares zeker. Een (nog) veel minder inspirerende groep die je eerder toevallig moet vinden. Enfin, trekt op niet veel.

Bij het laatste beeld in Bredene dacht ik “allez, nu zetten ze hier een kapotte draaimolen”. Blijkt dat het een beeld van de kunstroute is. Ik ben er dus niet voor gestopt, misverstandje…

Omdat ik sinds Knokke van de ene ontgoocheling in de andere terecht kom, lees ik even in het programma wat er Oostende te zien valt en beslis om de karrekolle te laten voor wat ze is. Beaufort is vergane glorie. Het scoort 1/5 en een welgemeende “awoe” voor al dat belastingsgeld. De “kunst”-deskundigen mogen voor mijn part naar een psychiatrische kliniek.

 

 

 

De kortste keten

Op deze nationale feestdag kies je toch voor regionale producten aan te kopen? Kies voor uw kunst voor een kunstenaar dicht bij huis. U haalt er niet zomaar een kunstwerk mee in huis maar ook een leuke babbel, jaren expertise in de materie en veel tips voor en na de aankoop. En wie weet houdt u er een toffe kennis of een goede frisse pint aan over *want ook dat is Belgisch* 🙂