Monsieur Papa

Het was (alweer) een geslaagde Vaderdag vandaag 🙂

Dat is het eigenlijk altijd al geweest maar sinds 3 jaar krijgt Vaderdag bij ons extra gewicht. Niet alleen mijn kleinste beer is er altijd maar ook grote Junior woont voltijds bij ons in. Dat was een lang traject maar nu zijn we beiden bevrijd van de onderdrukking en bouwen we met ons viertjes verder een gezellig leven op. En de erkenning, de waardering die ik daarvoor krijg is gewoon niet onder woorden te brengen.

Het is zalig om jezelf te mogen zijn in het leven. Het is zalig fiere vader te mogen zijn. En aan de tekeningen die ik de laatste jaren mocht tekenen, is het leuk te zien dat kinderen dat evenzeer een zaligheid vinden een vader te hebben als de hunne 🙂

bst

Op visite bij Bruegel

De laatste weken waren (alweer) Bruegel-weken. Niet met eigen creaties maar wel met het bezoeken van Bruegel-evenementen te Brussel.

Eerst ging ik met junior² naar Bruegel de Bruegel Immersive in het Dynastiepaleis aan de voet van de kunstberg. Een interessante projectie-expo waar je Bruegels werk op zeer groot formaat kan bekijken en uitleg krijgt over de details in het werk. De wandeltocht door het Dynastiepaleis eindigt in een projectiezaal met Bruegelschilderijen langs alle kanten (bonven, onder, links, rechts) en een interessante verhaallijn. Bezoek duurt in totaal ongeveer 1 uur.

Hier meer info

Later ging het met vriend Jan naar het KSMKB voor “Bruegel Unseen”. Bruegelschilderijen in gigapixel geprojecteerd in het KMSKB. Ik had begrepen dat het met zo’n VR-bril zou zijn en we in het schilderij zouden stappen maar dat was eerlijk gezegd veel minder. Net zoals hierboven maar op veel kleiner formaat worden schilderijen geprojecteerd. Beetje ontgoochelend daar het ook maar over 3 schilderijen gaat. In ruil kan je met je ticket ook wel binnen in de vaste collectie van het KMSKB.

Enfin, de algemene regel geldt ook hier: hoe meer blabla er rond gemaakt wordt, hoe minder de prestatie.

De video’s van het KMSKB zijn ook te vinden via Google:

het bezoek van Johannes de Doper

uitleg rond het leven van Bruegel

 

 

kijkcijfers

Geen kunst zonder kijkers. Alhoewel. Het kan wel maar laat ons stellen dat het plezanter is mét kijkers dan zonder. Want al teken ik vooral vanuit mezelf, wat ik publiceer, publiceer ik voor u: de kijker. De laatste jaren bracht dat dat meer dan 14.500 kijkmomenten op. In 2016 waren er 16.617 kijkmomenten over 4.025 bezoekers. Voor dit jaar staat de teller op 14.467 kijkmomenten over 5.213 bezoekers. Dus zijn er dit jaar al meer mensen naar mijn tekeningen komen kijken van in (topjaar) 2016. Maar ik zou graag ook het aantal bezochte pagina’s kloppen. En moest dat kunnen dan zou dat dubbel zo veel waard zijn want in 2018 blogde ik niet via deze site over de Gentse Feesten. Dus die zijn er niet bij (maar wel in de statistieken van 2016).

Wie wil mag nog altijd mijn pagina “volgen” via de WordPress (dan krijg je bij elk nieuw bericht een mailtje) of via Facebook. U mag natuurlijk ook altijd mijn berichten delen via uw eigen Facebook/blog. Dat is leuk voor mij maar vooral fleurt het uw pagina op met veel leuke tekeningen van Vlaamse bodem 🙂

Kunst in Knokke

Zwoele zomeravond. Verschrikkelijk cliché. Ze keek naar mij en vroeg me: “ga je met me mee?”. En we hadden een date!

Wie voor het komende weekend nog geen plannen heeft kan deze tip zeker goed gebruiken. Nog tot 15/8 loopt in Knokke de 25e editie van de openlucht tentoonstelling “Sculpture link“. Vanaf het station volg je de Meerlaan en wandel je zo langs vele prachtige beelden opgesteld langs de baan. Ben je aan de Zeedijk gekomen, dan kan je ook die afwandelen. Langs de zeedijk vind je niet alleen de beelden van Sculpture link maar zie je veel moois in de galerijen langs de dijk. Wil je nog meer zien, dan is er ook nog de “beelden”-route van Beaufort. Die laatste moet je niet al te letterlijk nemen want het zijn verre van sculpturen: een artistieke tuinaanleg, een speciale redderstoel/trap/toren, een soort gestolde visser…Het is zo wat minder mijn ding (voor wat Knokke betreft toch).

Dat Knokke kunststad aan zee is kan je zien aan het overzicht van alle beelden in de gemeente. Die zijn verzameld op deze site: https://www.myknokke-heist.be/nl/beelden-de-stad

Eettip: restaurant Rigoletto aan de Lippenslaan. Lekker, gezellig, casual en betaalbaar.

Kasteel van Gaasbeek: Vanity Fair

Een kunstseizoen zonder een bezoek aan het Kasteel van Gaasbeek is voor mij ondenkbaar. Er  loopt nu (nog tot 10 juni) een tentoonstelling met “vanitas” als centraal thema. Een thema dat mij aanspreekt en inspireerde voor de Lilith-reeks en de triptieken. Ijdelheid wordt verbonden met leegte, leven met dood, liefde met lust, onsterfelijkheid met de uitdovende kaars.

Bij deze tentoonstelling maakte ik kennis met Thomas Lerooy (“lerooj” volgens de ene gids, “le roy” volgens de andere) en bewonderde ik nog en nog en nog de tekeningen van de onovertroffen Félicien Rops.

Toch even meegeven dat deze tentoonstelling minder geschikt is voor kinderen. Meer info over de tentoonstelling en openingsuren vind je hier. De museumtuin is open voor bezoek, neem een combiticket en geniet extra van de pracht van de natuur.

Spinselmot

De pure natuur is de grootste kunst die er is. Uit bewondering voor de natuur en de mens zie je in de kunst ook zoveel mensen en vooral naakten voorkomen. Maar soms is de natuur niet altijd je beste partner. Elk wezen overleeft op zijn manier. De spinselmot heeft daarvoor mijn appelboom uitgekozen.

Vorig jaar zaten er ook al in de boom maar toen dacht ik dat het echt een spinnennest was. Aangezien spinnen nuttige beestjes zijn, liet ik de nesten met rust. Maar eens september, toen ik de appelen wou plukken, zag ik dat alle appels aangetast waren. Dit jaar laat ik mij niet  doen en verwijder de nesten spinselmot. Dat is niet gemakkelijk. Sproeien is niet echt eco en de hele boom kaalsnoeien brengt ook niet veel appels aan de dijk. Dus “pluk” ik de nesten uit de boom. Vandaag voor de 4e keer.

De nesten in wording zijn op zich redelijk gemakkelijk te ontdekken. De bladeren rond het nest zijn al droog, verdord en meestal hangt er een soort web aan. In dat web zitten honderden zwarte puntjes (alsof het vanillepuntjes zijn). Dat zijn de eitjes. Daar komen dan later de rupsen uit. Het is daarom nodig er op tijd bij te zijn. En regelmatig te controleren of er achterblijvers zijn.

Ondanks het plukwerk heb ik hier en daar toch moeten snoeien. Sommige takken zijn zo erg “ingepakt” dat ze niet meer te redden zijn. De rupsen zijn geel/beige maar ook zwart. Ik vraag me af of er soorten zijn. Misschien verkleuren ze met de groei. In ieder geval, ik pluk ze er allemaal uit.

77 bekende Mariakerkenaren: opening tentoonstelling

Mariakerke koos gisteren enthousiast voor Erfgoed. De tentoonstelling 77 bekende Mariakerkenaren opende gisterenavond de deuren. Heel wat bekende en welkome Mariakerkenaren waren van de partij. Het was een interessante kennismaking met “de buren” en heel wat verhalen die werden uitgewisseld. Een fotoverslag. De tentoonstelling loopt nog dit weekend (10u-18u) + maandag (14u-18u). Elk uur een rondleiding met gids en vele sappige wist-je-datjes.  Niet te missen!

De Max…Fietsambassade

Shit! 16u15 en ik sta naast mijn fiets die plat op de grond ligt naast het stadhuis. De fiets is omvergewaaid. Geen probleem. Ik zet ‘m even terug recht en vertrek naar huis…Nog niet onder de schaapstal voel ik dat mijn achterband plat staat. (nog eens) Shit!

Effe nadenken…wat nu? Ahaaa! Ik rij naar Biker. Mijn huisfietsenmaker Tange is te ver weg om met een platte band naartoe te rijden maar Biker is aan Sint-Jacobs. Dat moet lukken.

Ik parkeer voor de deur, stap binnen en een vriendelijke man komt op me af. Ik leg de situatie uit. “Helaas mijnheer, dat is geen merk van ons. Dat kunnen we niet herstellen.” “Maar het is een simpele achterband, niks speciaals aan.” “Jup, maar we hebben al zo veel werk, dat kan er niet meer bij. Enkel eigen merken. Maar je kan nog naar Maxmobiel gaan.” “Aan het Sint-Pietersstation?” (mijn non-verbale slaat direct over “you must be kiddin’) “Neen, aan de Dampoort…of onder de stadshal.” “Hmm..ah ja…OK. Dan probeer ik dat maar.”

Toch een beetje ontgoocheld rij ik terug naar de schaapstal. Dat ik er niet eerder aan dacht om daar onder te gaan kijken. Ik stond er vlak bij. Dus terug met mijn platte band terug richting stadhuis.

Ik kom terug aan rond 16u25 bij de Fietsambassade. Dat is de nieuwe naam van Max Mobiel. En die hebben nu ook een extra ruimte binnen. Gelukkig maar want ik zou het niet leuk vinden om in die tocht daar buiten te staan. Even wachten want een dame voor mij wordt geholpen.

“Platte band, achter” zeg ik tegen de man, wijzend naar mijn fiets. “OK, help me even om die op mijn standaard te klemmen en dat fix ik zo.” Direct, instant wordt de band vervangen. Ik sta paf. Ik kom er binnen zonder afspraak en wordt meteen geholpen. 16u40 ben ik weer buiten voor een keurige 16euro, werk en band inclusief. Kan ik klagen? Ik dacht het niet zo 😉

https://fietsambassade.gent.be/nl

 

Schrijf het op de muur

Deze week was het Valentijn. Iets waar we in de Casa Del Cielo aan voorbij gaan. Houden van kan je van de commercie niet leren. We houden het meer op gezellig samen zijn en die koude voeten bij het haardvuur, ook op andere dagen.

Als “romantisch nummer” van 2018 krijgt deze van Sam Smith de gouden palm. Het is het themalied uit James Bond’s Spectre maar pas recent luisterde ik echt naar de tekst en was meteen verkocht. Misschien kan dat bij deze ook even doen 🙂

Représentation de feuilles

Gisteren werd op Catawiki een echte tekening van Magritte geveild voor 10.000euro.  Ik vond het bijzonder boeiend om eens een veiling van een echt waardestuk te kunnen meemaken vanuit mijn zetel. Dit soort veilingen hoor je wel eens over de radio of zie je via een flyer in de bus langs komen maar – bij gebrek aan budget – ga ik er nooit op in.

Het stuk werd geschat op 12.500-17.500euro maar haalde dus “maar” 10.000euro. Een koopje voor wie het kan betalen. Mocht ik het kunnen, dan had ik wel mee gedaan. Het moet toch een bepaalde kick geven om zo’n échte Magritte in uw handen te hebben, niet?

Dessin crayon / Dessin stylo – Gesigneerd – 1967
Lees verder

Zondag Cultuurdag

Januari is traditioneel de maand van de nieuwjaarsrecepties. In sneltempo volgen ze mekaar op. Onlangs was er nog de nieuwjaarsreceptie van het Cultuurplatform Wondelgem, nu is Drongen aan de beurt.

Nieuwjaarsrecepties zijn altijd leuke momenten om oude bekenden weer te zien. Dikwijls zijn het mensen waarover je een heel jaar hoort vertellen via via maar zelf niet ziet. Het is dan het uitgelezen moment om nog eens een babbeltje te slaan.

En ondertussen wordt er keihard getekend. (Alweer) even niet aan de toren. Ik had zin in iets snel. Dus nam ik mijn houtskool uit de schuif en vermengde die met een paar pastelkleuren…Zonder training komen we niet tot (top)resultaten.

Een gelukkig 2018

Met deze blog wil ik geenszins afbreuk doen aan wat er is, wat er was en wat zal komen. De laatste maanden, en zeker sinds Sehnsucht, is me duidelijk geworden dat ik gewoon mijn eigen gang moet gaan (zoals Shaffy). De eerste triptiek was een uitdaging en voor vele liefhebbers een waar kunstwerk. Fijn en groot werk ligt mij het best. En daar wil ik voor 2018 nog een schepje bovenop doen.

Als tegenreactie op wat ik vandaag zie in de hedendaagse Vlaamse kunst (en dan spreek ik over levende kunstenaars) is dat er erg veel in donkere, depressieve sferen wordt gewerkt. Er wordt regelmatig teruggegrepen naar de settings van na de 2e Wereld Oorlog. Het is allemaal wat vaal, flou, afwezig, apathisch, bijna of er telkens net iemand gestorven is. Om het u te visualiseren met een grote naam: neem gerust een Borremans. Ik kan mij inbeelden dat de fan nu al denkt: “wat is daar mis mee?”. Niets! Helemaal niets. Ik wil er alleen de aanleiding van mijn doening mee duiden.

Waar ik het in 2018 wil over hebben is geluk, vrede, liefde, blijdschap, vriendschap,…Niet erover maar wel beelden maken die leuk zijn om naar te kijken. Beelden waar je vrolijk van wordt. Die je in een toffe gemoedstoestand brengen. En dat een beetje als reactie op de kwaliteit die hierboven staat. Dus daarom wens ik u nu al een HEEL GELUKKIG 2018 en dat bij elk beeld dat ik u mag presenteren 🙂

Fly like an eagle…

Flyeren…kaartjes bij de mensen in de bus steken en terwijl een babbelke doen over wat er te zien is. Mocht ik er mijnen boterham mee verdienen, het ware ook nog eens de job van mijn leven. Voor de eerste flyerdag van Sehnsucht II was het alweer een leuke ervaring (voor mijn poep wat minder maar voor de geest des te meer).

Topreacties:

“Aaah jaaa..Tessa Kerre..dat is wel een bekende hé!”

“Karapetyan, dat is een waar virtuoos”

“En wie zijt gij?”

🙂

200 jaar UGent: wat een weekend!

Een druk maar interessant weekend is het geweest. Op de eerste zaterdag van de maand staat standaard een dagje tekenen bij Vepad te Brasschaat op de planning. Maar ik had mij bij de dorpsdag ook nog laten uitdagen door Dirk. Dirk schildert graag en wil een zelfportret maken. Hij heeft al verschillende keren geprobeerd maar slaagt er niet in de schets op papier te krijgen. Bij de dorpsdag kwam hij bij mij wat raad vragen en zei zo tussen het gesprek door “moest gij zo een schets van mij kunnen maken, dan zou ik daar verder op werken om te schilderen.” Ik kon aan de uitdaging niet weerstaan en zette een schets op voor Dirk.

Maar natuurlijk had ik daarmee nog niets om te tekenen voor mezelf. Omdat over de laatste weken de volle aandacht naar de triptiek ging, had ik nog niets klaargezet. Dus ook dat moest nog gebeuren. Al een geluk dat ik eerder deze week al voor model en dergelijke had gezorgd zodat het enkel nog op tekenen neerkwam.

En dan met de motor naar Brasschaat. Dat is tegenwoordig de meest handige manier om rond Antwerpen te bollen. Ze mogen daar wel denken dat “de rest” parking is maar aan de stilstand op de ring te zien twijfel ik er toch sterk aan of de parking niet in Antwerpen zelf ligt.

Enfin, niet gezaagd of geklaagd, maar wel gezellig getekend aldaar in Brasschaat. Met de gebruikelijke taart van Agnes en de koffiebabbels van Luc is dat altijd een geslaagde namiddag. Deze keer kon ik niet blijven plakken, volk vanavond! Spaghettibuffet a la casa del cielo waar de madam voor gezorgd had (samen met de andere madam en de mijnheer) gevolgd door een…smeuïge ijstaart voor de jarige 😉 Dat het alweer een leuk avondje “onder ons” is geweest met steeds weer een grote diversiteit aan onderwerpen.

Zondag mocht het “iets” rustiger. Na de updates van de digitale media en de opkuis van de avond ervoor heel erg op ’t gemak de stad in om 200 jaar UGent te vieren. Met zo’n massa aan activiteiten was het sowieso al kiezen want alles doen dat zou het plezier en het genot ondermijnen. We kozen voor het Pand achter de Sint-Michielskerk. De uiteenzetting rond Immuno T door Tessa Kerre en het debat van de topdokters UGent kon mij wel bekoren. Het is aanstekelijk te zien hoe gedreven deze mensen zijn en hoe ze enorm complexe materie waar jaren studie op gebeurt op zo een bevattelijke manier kunnen uitleggen. Maar naast de gesprekken was er gewoon nog veel te doen en te zien. Ook voor de allerkleinsten was er de afdeling knuffelziekten, kleurplaten,…en de “enhanced motion” app rond Immuno T, de stereo-microscoop voor het bekijken van fossielen, de tentoonstelling over de geschiedenis van de geneeskunde,… Na 4 uur waren we verzadigd met kennis en gingen we terug huiswaarts wat crashen in de zetel. Of toch…nog even de planning opmaken voor de flyer-bedeling… Wat een weekend!