Monsieur Papa

Het was (alweer) een geslaagde Vaderdag vandaag 🙂

Dat is het eigenlijk altijd al geweest maar sinds 3 jaar krijgt Vaderdag bij ons extra gewicht. Niet alleen mijn kleinste beer is er altijd maar ook grote Junior woont voltijds bij ons in. Dat was een lang traject maar nu zijn we beiden bevrijd van de onderdrukking en bouwen we met ons viertjes verder een gezellig leven op. En de erkenning, de waardering die ik daarvoor krijg is gewoon niet onder woorden te brengen.

Het is zalig om jezelf te mogen zijn in het leven. Het is zalig fiere vader te mogen zijn. En aan de tekeningen die ik de laatste jaren mocht tekenen, is het leuk te zien dat kinderen dat evenzeer een zaligheid vinden een vader te hebben als de hunne 🙂

bst

BLIJVEND ACTIEF: Max Van Hemel

Wat doen kunstenaars in quarantaine? Ik pikte de vragenlijst van Kunstpoort en geef mijn antwoorden.

K: Welke creatie staat er voor het ogenblik op stapel? 

Omdat het tijdens deze coronaperiode niet mogelijk is samen te werken met modellen staat zo goed als alles on hold. (ik heb ooit over virtueel poseren gedacht maar het is er nooit van gekomen). Dus komen er geen tekeningen vanuit nieuwe ideeën. Gelukkig heb ik wel nog een archief waar ik kan uit putten. Dus maak ik tekeningen aan de hand daarvan. Dat is tot zo lang mijn papier en potlood-voorraad strekt natuurlijk want ook van mijn voorraad hang ik af.

Het eerste tekenresultaat heb ik toepasselijk “Lady Corona de eerste” gedoopt. Er volgt nog wel eentje ergens volgende week ofzo.

Na de 2 Bruegels kriebelt het wel om er nog een derde te maken of een Jeroen Bosch…maar dat idee zou de corona moeten overstijgen. Zo lang wil ik niemand binnen houden.

Maar de blogs en de kunstweetjes die gaan wel door. Nu juist door de crisis heb ik wat meer tijd om opzoekingen te doen, dingen te bekijken of te lezen.

K: Is je nieuw werk gerelateerd aan de Corona crisis?

Neen, niet echt. Een bacterie inspireert me niet zo. Ik werk meestal wel lang (een paar maanden) aan de voorbereiding van een werk.
Of misschien wel in de muziek, ik kan wel elke dag een liedje vinden waar ik de titel kan aanpassen: “Corooonaaaaa…I just met a girl named Coroonaaaaa…” 😉

K: Ben je intensiever met kunst bezig dan voor covid-19?

Niet intensiever. Maar zeker ook niet minder. Ik heb altijd gesteld dat kunst maken meer is dan wat tekenen. Net zoals in de sport moet er blijvend getraind worden en “vanuit uw kot” kan je duidelijk ook vanop de rollen in de garage kunst maken 🙂 Het is absoluut wel zo dat ik mensen, interactie, nodig heb om te komen tot creëren. Soms worden dat eenvoudige portretten, soms zijn het meer verhalen. Geen mensen = geen verhalen…lang moet het dus ook weer niet gaan duren.

Wat ik wel bewust heb geminderd is Facebookgebruik. Dit tweeslachtig medium die graag gesponsorde berichten ziet maar liever geen (naakte) kunst, die laat ik nu even voor wat het is. Alleen de blogs verschijnen nog op Facebook. Dat brengt op zich al enorm veel rust.

K: Is het maken van kunst een noodzaak, een manier om deze periode te verwerken?

Kunst maken is minstens een noodzaak. Voor mij is tekenen een verslaving. Ik zou niet kunnen zonder. Maar het is niet dat ik deze periode specifiek beter door kom omdat ik tekeningen maak. Stel je voor dat tekenen nu net dé oplossing zou zijn. “Iedereen aan de potloden!”, zou ik dan roepen.

K: Heb je toekomstplannen of staan die nu on hold?

Zeker. Onder andere de derde triptiek (van de liefde) staat nu on hold. Normaal zou ik daarmee na de Van Eyck-expo (MSK) in productie gaan maar aangezien nu niemand uit zijn kot mag, moet ik het noodgedwongen uitstellen. En er waren nog wel wat losse projecten die ik wou opstarten die om dezelfde reden niet van de grond komen. Nu jah, erg is dat niet. Hoe langer de wijn blijft liggen, hoe beter hij wordt. Met ideeën is dat net zo. Al komt er best wel een moment om de fles te kraken.

Er zijn ook nog wel expo’s afgelast of verplaatst. Dat is erg spijtig. Maar dat komt allemaal terug. Als we ons alleen daar maar zorgen moeten over maken, dan hebben we er weinig. Gezondheid is veel belangrijker en daar ligt nu alle prioriteit.

Altijd maar Beethoven

Ik heb zo voor elk werksoort een eigen muzieksoort. Als het gaat om administratie, dan moet ik er de concentratie bij houden en dan selecteer ik het liefst van die Youtube-concentratiemuziek. Het trekt op niks en ik zou er nerveus van worden mocht ik niet aan het werk zijn maar als ik werk en ik zet dat op, dan lukt het gewoonweg veel beter. Ben ik dat Youtubekanaal even beu, dan wordt het Klara Continuo of – nu we toch allemaal thuis zitten – de CD-collectie van Beethoven.

Maar als ik teken dan kan dat wel vanalles zijn. Maar liefst iets dat beweegt. Dat The Beatles regelmatig de revue passeren, dat steek ik niet weg. Ook danshits van de jaren ’80 (bij voorkeur de lange 12″versies) mogen er ook door. Dat kleurt beter. Hoe meer “swing” hoe meer beweging in de potloodtrekken. Voor het opzetten van een tekening is dat nog specialer: dat vraagt concentratie maar ik hou ook graag de dynamiek er in. Dan kan zelfs een Charlotte De Witte er door. Dus vandaag een beetje boemboemboem in huis 😉

(PS: om te kuisen blijft Queen – u weet wel waarom – de favoriet)

Wat mag je verwachten over 2020?

2020 zal minder blogs hebben dan 2019. Dat is ook niet moeilijk hé 😉 En nog eens bedankt voor de 20.736 bezoekjes aan de website en dat over 6.646 unieke bezoekers (allez, kom, IP-nummers dus). Dat was goed voor – hou u vast – 101.144 bekeken pagina’s. En dat allemaal op 1 jaar. Dank u, dank u, dank u!

Wat ik allemaal van plan ben over 2020 is moeilijk op voorhand te zeggen. Sommige plannen liggen jaren op voorhand vast (zoals triptiek 3 die er nog aankomt), sommige plannen worden dan weer erg onvoorspelbaar in de agenda gepropt. De expo’s, teken en marktplannen die komen zeker op de blog of op de Facebook. Soms een beetje Instagram maar ik ben daar niet erg actief.

Wat je wel mag verwachten dit jaar zijn blogjes met kunstweetjes om mee te stoefen wanneer je met vrienden naar een kunstwerk kijkt. En ik wil ook mijn fans, mijn apostelen, aan het woord laten. Zij die één of meerdere Maxen in huis hebben en daarover willen vertellen.

Kortom het worden weer vele grappige en/of emotionele blogs en alweer goede redenen “to stay tuned after the break” 😉

Als aperitiefje voor wat komt laat ik jullie het (tweede) ontwerp van de nieuwjaarstekening. Met nog enige belangrijke wijzigingen tov de definitieve versie: dit is een liggende verhouding, onderaan is de kaars vervangen door een straatlicht (een echt uit Parijs), de piramiden zijn weg en de 3 figuren links onder zijn ook weg. De bergen en de appel staan en blijven staan. Het model heeft wel een andere pose maar dat was redelijk te verwachten.

 

Gelukkig nieuwjaar!

Het was kantje-boordje dat ik klaar geraakte met de nieuwjaarstekening. Geveld door een hardnekkige sinusite was het mij onmogelijk om over de tekening te buigen. De snelheid van werken heeft dan ook een beetje zijn effect op de kwaliteit van de tekening. Maar desalniettemin, bij deze een gelukkig nieuwjaar.

Hopelijk wordt dit jaar een jaar met veel meer begrip voor visieverschillen onder de mensen. Het baart me zorgen hoe snel en hoe hard de ene mens vandaag de andere uitscheldt wanneer die een andere gedachte heeft. Hoe het respect voor mekaars woord en argumenten verwatert. Hoe normen vervagen.

Voor mij zet ik daarom 2020 (en de jaren erna) helemaal in het kader van positiviteit in mijn kunst. Want ook in de kunst ervaar ik apathische beelden die weinig warmte kennen en het gevoel van samenhorigheid niet echt stimuleren. Met mijn expo’s hoop ik alvast aan te tonen dat “samen” een grotere meerwaarde is dan het ego of het persoonlijke gelijk. Weet dat nu juist in die verschillen onze sterktes liggen. Hoe saai zou het niet zijn mochten we allemaal gelijk zijn, allemaal ’t zelfde denken?

Dus lieve mensen viert 2020, viert het goed, amuseert ulder en vooral viert het samen. Kijk mee en geniet van de natuur, van het licht, van de schoonheid van de mens en alles wat we nog kunnen doen om dit een gezellige plaats om te leven van te maken.

 

20.000 bezoekers boven zee

Bezoekersaantallen maken een website, geven een status. Maar nog veel leuker voor mij is dat er mensen gewoon even tonen dat ze naar mijn tekeningen komen kijken.

Er zijn sites die uitpakken met het aantal bezochte pagina’s. Dat is leuk want het loopt snel op. Maar mij gaat ’t vooral om de personen. Niet om zoveel mogelijk te klikken. Klikken is easy. Ergens oktober, begin november zag het er naar uit dat de 20.000 bezoekers haalbaar zou zijn maar dat is statistisch gezien. In december heb je wel wat andere dingen om je hoofd dan te zitten surfen.

Maar met wat extra “gezaag” en wat extra gedeelde acties (waarvoor mijn dank aan al wie mijn pagina heeft gedeeld), haalde de site – veel vroeger dan verwacht – de kaap van de 20.000 bezoekers.

Dus van harte allemaal bedankt voor uw bezoekjes elke dag opnieuw.Ik hoop jullie in 2020 nog ’s 20.000keer te mogen ontmoeten.

11 jaar Facebook

Facebook laat me weten dat ik vandaag – toevallig 14 juli – 11 jaar geleden ben toegetreden tot Facebook. Ik heb lang getwijfeld om de stap te maken. Op zich was ik zeer tevreden met mijn blogplatform van toen. Maar Facebook kwam op en om deel te nemen aan “de wereld” moest je op Facebook zitten. De sfeer zat goed en het was ook meteen handig leuk om met Gentblogt de zaken via Facebook te volgen. Ik droomde er van om – als in Gent gestrande – jeugdvrienden terug te vinden en wat tijd in te halen.

11 jaar later heb ik een heel andere kijk op Facebook. De mondige burger spuwt er graag onberedeneerd zijn mening. Spuwen. Kritiek mag van mij altijd maar zonder oplossing is dat een beetje nutteloos. Het is ook altijd “de andere”. Meer en meer maak ik vandaag gebruik van de optie “blokkeren” om negativisten te mijden. Meer en meer kom ik tot een besluit dat we…ik…niet ver af ben van het einde van Facebook. Facebook weerspiegelt, motiveert te veel de verdeeldheid, bewerkstelligt geen eenheid en hun visie op kunst ligt verder en verder van mijn visie. Ik ben gelukkig grotendeels gespaard van censuur en blokkeringen al is het toch ook al een paar keer voorgevallen. Vele fotografen die ik ken houden er daarom 2 profielen op na. De discussies met Facebook over het feit dat het schilderij “ceci n’est pas une pipe” het roken niet promoot maken het alleen maar moeilijker om het platform te waarderen. De invloed van de Amerikaanse president zal daar allicht niet vreemd aan zijn.

Dus geniet en blijf de blog alvast maar volgen, WordPress heeft een iets meer open geest en houdt van kunst 😉

 

Max in concert

…of toch bijna.

Het cultuurplatform Wondelgem bestaat 52 jaar en dat laten we niet zomaar voorbij gaan. Er was al een kick-off tentoonstelling met de meikermis, er was al een ontmoeting onder inwoners van Wondelgem met huisnummer 52, er was een wedstrijd rond het thema “52” en vanaf deze maand is er elke maand een huiskamerconcert + kunst ergens op een leuke locatie in Wondelgem.

 

Het CPWondelgem start de reeks van 12 huiskamerconcerten in het plaatselijke – en zeker de moeite waard om te bezoeken – museum van de heemkundige kring. Een gezellige hoeve die je zo terugstuurt naar het Wondelgem van 100 jaar (of meer) geleden. Wie er nog niet is langs geweest moet dat zeker doen! Een interactief moment waar je met (klein)kinderen heel wat jeugdherinneringen kan uitwisselen.

Het eerste huiskamerconcert  gaat door op zondag 16 juni in de Heemkundige Kring (Museke), Woestijnegoedlaan 20 te Wondelgem om 11u00. Tijdens het concert van de groep Muri, kan je ook de werken bewonderen van Max Van Hemel. Zeker een bezoekje waard dus. De toegangsprijs (concert, kunst, museum) bedraagt slechts € 5 én 1 normale consumptie inbegrepen. Reserveren is wel aan te raden (vol = vol), en kan je best doen via cultuurplatformwondelgem@gmail.com of via de contactpagina op de website www.cpwondelgem.beof via facebook

This is not a white album – Veiling

Vanaf vandaag tot zaterdag loopt de veiling van mijn “this is not a white album” van The Beatles.

Ik maakte, naar analogie, een eigen versie van de LP-hoes. Ze wordt geveild voor Music for Life tvv Tanderuis. Je kan zelf bieden door je aan te melden bij Catawiki en dan kan je de veiling volgen en bieden voor het bedrag dat je zelf maar wil. De hoes is voorzien van meerdere tekeningen in de sfeer van de plaat en The Beatles. De vertrouwde Max-elementen zijn eveneens herkenbaar aanwezig. Binnenin is de hoes gesigneerd.

De set is voorzien van 2 LP’s, foto’s van the fab four en een poster. Voor de volledigheid wordt ook de verpakking met inhoudsticker meegeleverd.

De hoes is iets matter door het fixeren van de tekeningen maar dat belet de pret zeker niet. Elk bod is voor het goede doel, DOE MEE! De winnaar mag de plaat zelf kiezen 😉

Ga naar de veiling via deze link: https://veiling.catawiki.nl/kavels/22601391-max-van-hemel-this-is-not-a-white-album

De kortste keten

Op deze nationale feestdag kies je toch voor regionale producten aan te kopen? Kies voor uw kunst voor een kunstenaar dicht bij huis. U haalt er niet zomaar een kunstwerk mee in huis maar ook een leuke babbel, jaren expertise in de materie en veel tips voor en na de aankoop. En wie weet houdt u er een toffe kennis of een goede frisse pint aan over *want ook dat is Belgisch* 🙂

Alle kientjes blaai!

Juf: “Oh, Junior² zegt me dat zijn papa kunstenaar is…”
Max: “Soms 🙂 ”
Juf: “Ik vroeg me af of het mogelijk is om nog een tekening te maken voor in de klas. Dat zou geweldig zijn…”

en het werd (bijna) zomer….Langhors, papier op hout, kleurpotlood, 180x65cm maar vooral heel veel blije gezichten!

Lichtfestival 2018

Op de openingsdag van het Lichtfestival 2018 dan toch maar de kou getrotseerd om een deel van de rondgang aan te doen. Ik vond dat ik Junior² dit spektakel niet kon weigeren, ook al is het wat later dan zijn normaal slaapuur op schooldagen.

We deden de nummers 26 tot 12 aan (of toch bijna), dus ongeveer de helft van het parcours. En het was mooi. En het was druk. Maar echt onder de indruk ben ik niet.  Groots is het zeker en vast. Amaai nog niet. Schermen onder de schaapstal, projecties door de straten, gebouwen in…lichterlaaie. De projectie van de Zuid in brand is best spectaculair. En de draak aan het Laurentplein ook. Het Sint-Pietersplein was mij te abstract. Maar er is meer dan de grote pleinen. Op de route kom je kleinere installaties tegen die soms best inspirerend of/en onderhoudend zijn. Het pleintje met de paraplu’s, de indrukwekkende maan op de Kalandeberg of de penalty-voetballers kon ik wel hebben. En omdat de meeste mensen aan de vlinders in de Sint-Pietersnieuwstraat voorbij gingen, krijgt die van mij toch nog de nodige aandacht 😉

Lichtfestival loopt nog tot zondagnacht (voor wie dat al als nacht aanziet). Let op, de video’s kunnen spoilers bevatten

 

Sehnsucht Drongen

Wat doet een mens in de komkommertijd? Ge kunt naar de heruitzending van het laatavondjournaal kijken, ge kunt nog eens naar het laatste radionieuws luisteren,…OF ge pakt uwen agenda en noteert:

“ik ga naar Sehnsucht Intimate”

In het Landgoed De Campagne – Gijzelstraat 12 – 9031 Drongen (dat is vlak naast de kinderboerderij)
Van 28/10-12/11/2017 (weekends en feestdagen).

Met op zondag 29/10  vanaf 11u een aperitiefconcert met klassieke muziek, hapjes en drank. Voorwoord door Stephanie D’Hose, als vertegenwoordiger van de Minister van Cultuur Sven Gatz.

En op zondag 05/11 vanaf 11u een aperitiefconcert met akoestische popmuziek, hapjes en drank. Voorwoord door prof.dr. Tessa Kerre, topdokter UZ Gent die Sehnsucht en 200jaar UGent verbindt op haar eigen afdeling van het UZ.

Voor de concerten zijn reservaties niet verplicht maar wel sterk aangeraden. Eens alle stoelen bezet, kan er niemand meer bij.

Ik stel er mijn eerste (volledige) triptiek voor. Niet te missen!

Een evenement in samenwerking met Kunzthuiz, Stad Gent, Barlufin en speciale dank aan Vepad.

Woordbreuk

“Vandaag ga ik niet naar de Gentse Feesten”. Statement! Gisteren was de laatste dag. Het was mooi en vandaag stond trouwens een lentefeest of hoe noem je dat, bloemetjesfeest voor ene leuke jonge dame op het programma. Dus geen Gentse Feesten.

En zogezegd, zo gedaan. En tijdens het feest werd druk gepraat over kunst, over geschiedenis, over de tijd van toen, over de laatste kilometers van de koers en over..héé tiens, ’t zijn de Beatles vanavond op het Laurentplein…

Ikke: “Huh?! De Beatles? Hoe komt da kik da ni weet? Serieus? De Beatles ofwa?”
Zijle: “Awel, almost de Beatles en ’t schijnt zijn die zeer goed”
Ikke: “Om hoe laat?”
Zijle: “Om kwart na elf”
Ikke…*fuck, dat is laat…dat is ni voor den tweeën in mijnen nest* “Goh…Zijde wel zeker dat ge gaat?”
Zijle: “Ja hoor”
Die andere zijle: “Awel, ik ga ook”
Ikke: “OK, allez ’t is goe, ik kom”

En zo zit ge dan toch terug op de feesten, op het uur dat ge in uw bed moet liggen, te luisteren naar – bijna – de Beatles.
En het was nat, en het was koud maar we hebben ons voor dit laatste optreden toch goed geamuseerd. Een pluim voor de organisatie die na 3 salvo’s van “we want more” voet bij stuk bleef houden en het podium afsloot om 0u55. Ge moet ’t maar doen, respect (voor de bewoners).

Ik heb nog een laatste clipke gemaakt: https://youtu.be/qv9jjIJsWsQ

Genste feesten 2017: De tweede zaterdag

Na Kampenhout gisteren vandaag terug met de hele vriendenbende de feestenzone in gedoken. Het concert in de Sint-Jacobskerk lukt mij echt niet, ondanks alle goeie wil maar ’t is te vroeg. 13u eerste stop aan het Luisterplein met Pelele, een Frans gezelschap, en hun voorstelling “Au bout du fil”. Een circusverhaal met poppen als artiesten. Ook de speler zijn hier “part of the show”. Gezellig. Met enorm fijn afgewerkte poppen komt het spektakel tot leven; de clown, ruziënde Kozakken tijdens de paardenshow, trapezen,…we hebben het allemaal gezien. En dan heb ik niet gezegd dat het een passieve opvoering is van circustypetjes. De interactie met de spelers en het publiek maakt het nog leuker.

Pelele is morgen nog te zien op “de Green” om 15u45

Na Pelele en terwijl ook een broodjesmaaltijd in de tent naar de Botermarkt. Daar stonden vandaag nog 2 caravannekes waarvan enkel “Le monde d’Uhura” morgen nog blijft. De voorstelling van Mr. Baraki duurt 12 minuten. Als poppenspeler kom je heel wat mensen en situaties tegen. Deze compagnie kwam op zijn lange tochten langs de speelpleinen een waar spook tegen! In deze caravanne komt de geest van Mr. Baraki opnieuw tot leven en wat er dan gebeurt…Dat kan enkel God nog voorspellen.

Na deze voorstelling gingen we naar de Kalandeberg voor de vorostelling “3 Petits Cochons” door Théatre Magnetic. Dat het poppentheater Puppetbuskers niet alleen voor kinderen is, wordt snel duidelijk bij deze versie van “De drie biggetjes”. Sex, drugs en net geen rock-en-roll. De varkens vliegen er in het rond, de slimme boze wolf lijkt meer op een Bijzonder grappige voorstelling die je niet mag missen! Morgen nog zien om 13u op het Luisterplein en om 16u30 Kalandeberg.
Meer Puppetbuskers op http://www.puppetbuskersfestival.eu/

Omdat het er dan naar uit zag dat het zou gaan regenen, stapten we binnen bij Rosario voor een koffie of een chocomelk-de luxe. Mamamaya en ikzelf gingen daarna nog ’s tot aan de basis van de vlaggenmast van Sint-Baafs en genoten van het uitzicht over de stad en heel ver daar voorbij.

Gentse feesten 2017 – donderdag

Gentse Feesten zijn meer dan muziek, drank, feest,…Het gaat ‘m ook over vrienden ontmoeten, tolerantie, zijn wie ge zijt. Het toont een beetje hoe een maatschappij er zou kunnen uitzien mochten we ons een tikkeltje minder zorgen moeten maken om het minimumbedrag dat we nodig hebben om te leven. Niet dat er elke dag en het hele jaar door feesten moeten zijn (geen brood en spelen voor mij) maar de tolerantiegraad tijdens de feesten ligt ineens een stuk hoger (bij de meeste mensen).

Vandaag eerst een praktische klus. Junior had zijn fiets vastgemaakt aan de fietsenstalling achter ’t Designmuseum maar had de sleutel afgebroken bij het (proberen) naar huis gaan. Pech! Dus (super)vader maar ingeschakeld om het slot open te krijgen. Dat is niet mijn specialiteit maar het ging gelukkig heel erg vlot.

In de namiddag hadden we niets op de planning staan en eigenlijk kwam dat goed uit want het was toch wel goed aan het regenen. Dus samen met de jongens gekeken naar Lego-Batman-movie (zou ik daar ook nog ’s een recentie over schrijven? Misschien…) Enfin, dat dus. Maar waar ik zéér naar uitkeek was het tribute-concert George Michael door Gustaph.

OK, ik ben een fan. De discografie van GM is mij niet vreemd, zeker de laatste CD’s niet. Vooral na de Wham!-periode omdat er dan een pak meer inhoud in de teksten komen en er ook wel meer (inspirerende) uitdaging aan te pas komt. En die inspiratie komt zowel in de meer gewaagde nummers als bij de meer ingetogen nummers (bvb My mother had a brother ). En als fan wil je dat het goed is. Zo goed als “de echte” of liefst nog beter. En ik kan vergelijken…Een gewaarschuwde Gustaph is er twee waard! Maar die Gustaph deed dat goed, die deed dat schitterend, geweldig om het zowaar te zeggen en dan hou ik mij nog in. Ondersteund door 3 zangeressen leek het er op dat we de MTV-unplugged sessie zouden herbeleven. Dat alleen al zou tof zijn want dat was toch ook al zo’n memorabel moment. Maar Gustaph brengt meer nummers, andere nummers, nog persoonlijkere nummers. De artiest gaat zo op in de muziek dat hij soms zijn bindteksten moet onderbreken om zichzelf niet te verliezen. Alleen bij het einde van de show, wanneer het applaus voor de zoveelste keer uitbarst en de hele tent staat te dansen, pinkt de artiest zelf een paar tranen van ontroering weg. Zelden gezien en zo veelzeggend over deze show.

Ik engageer mij om die Gustaph zijn gegevens (als ik ze te pakken krijg) door te sturen naar Gent Jazz want zo funky, jazzy die liedjes van GM voorschotelen, dat wil ik nog wel eens zien. Voor mijn part mag dat gerust in het Reylhof zijn met zo een lekkere lunch erbij. Clips en foto’s hieronder. Wil je alle clips van het optreden? Klik hier

En ik moet dat meer doen, zo naar van die concerten gaan onder eighties-lovers. Gisteren De Bom vandaag George Michael, ja, dat bevalt me wel. Wie weet komt er wel een concertclubke van 🙂

Morgen zit ik de hele dag in Kalmthout op te stellen voor de expo Exhibit.03 waar ik mijn Lilith-reeks nog eens naar buiten mag brengen, dus geen feestenblog. Zaterdag ben ik er terug. Maar weet je echt niet wat gedaan? Dan kan je naar het Puppetbuskersfestival, naar Theater Box of naar Baudelo/Sint-Jacobs.