Karios Castle – Kaasteel Gaasbeek

If there is a place…om thuis te komen, genieten van de ideale combinatie tussen natuur, geschiedenis en kunst dan is dat voor mij in Gaasbeek. Op een boogscheut van mijn jeugd. Bij een ontsnapping aan alle drukte ging ik al een preview houden van de laatste tentoonstelling “Karios Castle”. Ik had er dan ook lang genoeg naar uitgekeken. Met de motor door het Brabantse landschap, de verte, de ruimte die ik niet ken in ’t (veel stenen) Gentse landschap…Ik mis het niet meer elke dag maar toch wel een paar keren op een jaar.

Karios Castle neemt je mee op een tijdloze trip door kunst. Niet door de tijd of terug in de tijd maar wel weg van alle notie van tijd. Je komt in een merkwaardige tijdloosheid terecht met beelden die tijd verschroeien.

Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik deze tentoonstelling van een veel lager niveau vind dan alle andere voorgaanden (en ik heb er toch wel al een paar gezien aldaar). Op 1 werk na was er niets dat me mee opslorpte in gedachten en fantasie. Maar het decor blijft wel uniek natuurlijk. Heb je niets aan de tijdelijke tentoonstelling dan kan je zeker nog genieten van de vele schilderijen die er permanent hangen (waaronder de toren van Babel door Breugel).

TIP: Ga je de tentoonstelling bezoeken, kies dan voor de formule van boek met ticket. Voor een kleine meerprijs krijg je dan het boek van de tentoonstelling erbij. Een blijvende herinnering. (Wie zijn boek van Sehnsucht kwijt wil mag mij altijd contacteren)

Als je door het kasteel wandelt, let ook even op de markeringen op de muren. Die worden weldra herschilderd en men heeft onder de bovenste laag een andere laag met motieven ontdekt. De markeringen op de muren duiden op deze (onderliggende) motieven en welke dienen te worden hersteld.

monsieur Magritte

Er zijn zaken die als een rode draad door mijn leven lopen. Eén van die zaken is de fel groene appel. Ik weet nog dat ik mijn eerste appels, naar “model”, tekende in het laatste humaniora (ik was toen 17) wanneer deze op de vensterbank stond. Regelmatig nam ik er een hap van en zodoende maakte ik ook verschillende tekeningen van het evoluerende stilleven.

Nu ik er zo over denk weet ik nog dat ik toen ook regelmatig op mijn jeansbroek tekende. Moeder kreeg die inkt er toch uit bij het wassen en zodoende had ik niet alleen telkens weer een propere lei, ik kon ook niet betrapt worden op het tekenen tijdens de les. Natuurlijk tekende ik ook op papier, in mijn cursussen of in mijn agenda. De tekeningen in mijn agenda heb ik nog gewist naar aanleiding van een aangekondigde inspectie waarbij de klastitularis zei dat men dan lukraak agenda’s zou opvragen “en dat ze maar best in orde zijn tegen dan”.

O ja, ik kon betrapt worden bij het tekenen en vooral, ik kon gestraft worden voor het tekenen. Zo herinner ik me dat de leraar Godsdienst mij ooit nog ‘s 2 bladzijden “straf” gaf omdat ik een ventje in een wijnton had getekend tijdens zijn les. 2 Bladzijden verplicht voltekenen. Paul Dewulf, ge hebt u mispakt. Het was misschien ongewoon maar helaas voor u, het was geen straf voor mij.

Maar de appel die bleef komen en terug komen. Regelmatig was er een gelegenheidsbezoekje. Via eigen creaties, via bestaande dingen. De centrale appelplakkers op de album van The Beatles bijvoorbeeld. Maar wie mij steeds het meeste geboeid heeft met fel groene appels is monsieur Magritte. Dat ik nog vorige week zei dat er binnen de kunst weinig werken “ceci n’est pas une pipe” overtreffen. Het is niet meer dan een realiteit. Magritte is de zoveelste bedenker van een kunstrichting waarvan velen zullen zeggen “dat kan ik ook”. Technisch gezien lijken me zijn werken niet zo complex te zijn maar wat een gedachtengang. En wie zegt “dat kan ik ook”, die kan het vooral kopiëren, na-apen maar het zelf bedenken, nooit evenaren.

En de appels die bleven komen met als summum de Lilith-reeks, helemaal in het kader van de fel groene appel die desgevallend telkens weer een andere betekenis krijgt. Een betekenis die ik de appel mee heb gegeven maar evengoed in te vullen is door de verbeelding van de kijker.

In de piëta zitten 2 appels. Het maakt dat de appels een signatuur worden voor mijn werk. En zo is die kleine bourgois, monsieur Magritte, toch weer aanwezig…

Wil je meer weten over Magritte, luister dan naar “Op wandel met monsieur Magritte” via Radioplus